Δεν υπάρχει έθνος με καθαρή ιστορία...
γράφει ο Oktay Eksi
Ο κόσμος σήμερα είναι πολύ μικρός.
Εύκολα μαθαίνουμε πράγματα που αφορούν τους άλλους.
Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει πάντα και υπάρχουν φορές που νιώθει κανείς την ανάγκη να πει "ευτυχώς που δεν συμβαίνει πάντα έτσι".
Λόγου χάρη, η τουρκική κοινή γνώμη δεν γνωρίζει πως η 14η Σεπτεμβρίου στην Ελλάδα και στη νότια πλευρά της Κύπρου έχει καθιερωθεί ως ημέρα μνήμης για τη μαζική εκτέλεση των Ελλήνων της Ανατολίας από τους Τούρκους.
Όταν πριν από μερικά χρόνια το θέμα δημοσιεύτηκε στον τουρκικό Τύπο, δεν έλαβε διαστάσεις σημαντικής είδησης.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα εκείνης της εποχής, αν και είχε γίνει προσπάθεια να περάσει η καθιέρωση της συγκεκριμένης ημέρας με νομοσχέδιο, τελικά έγινε με προεδρικό διάταγμα. Το θέμα κάλλιστα θα μπορούσε να είχε ξεχαστεί, εάν στις 22 Νοεμβρίου 2003 δεν είχε ψηφιστεί ένα άλλο νομοσχέδιο, αυτή τη φορά από την ελληνοκυπριακή Βουλή, για την καθιέρωση της συγκεκριμένης ημέρας μνήμης. Στο νόμο που δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα της Κυβέρνησης" της ελληνοκυπριακής διοίκησης, στο φύλλο της 5ης Δεκεμβρίου 2003, αναφερόταν: "Ο κυπριακός (ελληνοκυπριακός) λαός αναγνωρίζει τη 14η Σεπτεμβρίου ως μέρα μνήμης και τιμής της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας (Ανατολίας), το 1922".
Αν το λέγατε αυτό σε έναν Τούρκο πολίτη, θα σας απαντούσε με έκπληξη:
"Μα, τι έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου 1922;".
Αν όμως τον ρωτούσατε τι έκανε ο ελληνικός στρατός που αποβιβάστηκε στις 15 Μαΐου 1919 στη Σμύρνη, θα σας διηγούνταν ιστορίες που θα σας γύριζαν τα άντερα. Όπως ακριβώς και με τις ιστορίες που περιγράφουν τις δολοφονίες πολλών αθώων Τούρκων από την ΕΟΚΑ μεταξύ του 1955 και του 1974.
Αν πάρετε στα χέρια σας και ξεφυλλίσετε ένα ελληνικό βιβλίο ιστορίας, θα βρείτε μέσα του αντίστοιχο υλικό για τη 14η Σεπτεμβρίου 1922 και για άλλες μέρες, πράγματι.
Αν διαβάσετε την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης από Έλληνες ιστορικούς -και από κάποιους Δυτικούς όπως οι W.C. Taylor και William St.Clair- θα μάθετε πως οι Οθωμανοί έχουν σφάξει δεκάδες χιλιάδες αθώους Έλληνες.
Αν όμως διαβάσετε ιστορικούς όπως οι C.M. Woodhouse, George Finlay, David Howarth, Salahi R. Sonyel και Justin McCarthy, θα καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι ισχύει και το αντίθετο.
Τη στιγμή που εσείς καταριέστε τους Τούρκους για τις δολοφονίες αθώων Ελλήνων και οι Τούρκοι καταριούνται τους Έλληνες για τους αθώους ομοεθνείς τους που δολοφονήθηκαν.
Οι Τούρκοι θυμούνται ακόμα τις τόσες σφαγές που έκαναν σε διάφορα χωριά και κωμοπόλεις της Ανατολίας οι Έλληνες στρατιώτες τους πρώτους τέσσερις μήνες μετά την είσοδό τους στη Σμύρνη, στις 15 Μαΐου 1919, με σκοπό την κατοχή της περιοχής.
Είναι γραμμένα στην έκθεση της Επιτροπής που συστάθηκε σύμφωνα με το Συνέδριο του Παρισιού και στην οποία έπαιρναν μέρος οι αντιπρόσωποι των Συμμαχικών Δυνάμεων -ναύαρχος M.L. Bristol (ΗΠΑ), στρατηγός H.R. Hare (Αγγλία), στρατηγός Bonust (Γαλλία), στρατηγός A. Dall'Οlio (Ιταλία) -, δεν τα έχουν γράψει, δηλαδή, Τούρκοι ιστορικοί ή ξένοι που βλέπουν με συμπάθεια τους Τούρκους.
Σκεφτείτε, λοιπόν: πώς θα σας φαινόταν αν έπαιρνε μια παρόμοια απόφαση το τουρκικό Κοινοβούλιο για τους Έλληνες και τους Ελληνοκυπρίους;
Αν, για παράδειγμα, καθιέρωνε "ημέρα μνήμης" για τα 1.700 θύματα της Μενεμένης στις 18 Ιουνίου 1919, για τα 9.716 θύματα του Αϊδινίου στις 25 Ιουνίου 1919 και για τα 5.550 θύματα της Γιάλοβας την ίδια περίοδο;
Αν κάθε χρόνο υπήρχε μέρα μνήμης, λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, για να μην ξεχαστεί η σφαγή που οργανώθηκε και εκτελέστηκε από την ΕΟΚΑ στην Κύπρο, την 21η Δεκεμβρίου 1963, πώς θα σας φαινόταν;
Το ερώτημα ουσιαστικά είναι ένα: σκοπός μας είναι η διαιώνιση του μίσους μεταξύ των δύο εθνών ή η εξάλειψή του με στόχο να ζούμε ειρηνικά και φιλικά; Επομένως; Δεν πρέπει να ξεχνάμε την παρακάτω πραγματικότητα: δεν υπάρχει έθνος με καθαρή ιστορία. Αρα, αντί να συγκρουόμαστε για τις βρομιές του παρελθόντος, καλύτερα να κουβεντιάζουμε για το πώς θα δημιουργήσουμε ένα καθαρό μέλλον.
Ο Oktay Eksi είναι ο κορυφαίος αρθρογράφος της "Χουριέτ" και πρόεδρος του Συμβουλίου Τύπου της Τουρκίας.
*****
Όταν λέμε μικρασιατική εκστρατεία ή προέλαση του ελληνικού στρατού τι εννοούμε;
Το ίδιο μάλλον που λένε οι απέναντι με το "η απελευθέρωση της Σμύρνης"...
Δέχομαι να κρίνει κάποιος την ιστορία με εθνικά κριτήρια.
Δεν δέχομαι όμως να επιβάλλει τα εθνικά του ιδεολογήματα ως ιστορία.
Και οι έλληνες και οι τούρκοι θεωρούν εαυτούς αιώνια θύματα και τους απέναντι ως ανθρωπόμορφα κτήνη.
Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
doctor
Παρασκευή 30 Μαρτίου 2007
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2007
world press foto 2006
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.
Ο Denis Darzacq φωτογραφησε ενα ακροβατη του δρομου στο Παρισι και κερδισε την πρωτη θεση στην κατηγορια «Τεχνη και διασκεδαση».
Αυτο το αφρικανικο αιλουροειδες εδωσε στο φωτογραφο Michael Nichols την πρωτη θεση στην κατηγορια «Μεμονωμενες φωτογραφιες Φυσης». Η φωτογραφια εχει τραβηχτει στο εθνικο παρκο Ζακουμα στο Τσαντ.
Πρωτο βραβειο στην «Επικαιροτητα» για τον José Cendón. Η φωτογραφια δειχνει εναν τροφιμο ψυχιατρειου στο Μπουρουντι.
Η καλυτερη φωτογραφια στις «Αθλητικες φωτογραφιες» τραβηχτηκε απο το βραζιλιανο João Kehl σε ενα προπονητηριο μποξ του Σαο Παολο.
Το δευτερο βραβειο στις «Μεμονωμενες φωτογραφιες απο την επικαιροτητα» απονεμηθηκε στο δανο Jan Grarup για τη φωτογραφια του με προσφυγες στο σουδανικο Νταρφουρ.
Το πρωτο βραβειο στην κατηγορια "Spot News Single" πηγε στον Akintunde Akinleye. Η ληψη δειχνει εναν ανδρα στα ερειπια του σπιτιου του μετα την εκρηξη ενος αγωγου αεριου στο Lagos της Νιγηριας.
Ο αμερικανος Peter van Agtmael κερδισε το δευτερο βραβειο στην κατηγορια «Γενικες Ειδησεις».
Η καλυτερη φωτογραφια για το 2006 απο τον αμερικανο Spencer Platt: Νεαροι Λιβανεζοι επισκεπτονται τις βομβαρδισμενες γειτονιες της Βηρυττου μεσα σε ενα κατακοκκινο Mini Cabrio. Η φωτογραφια ειναι απο την ημερα της ανακωχης. Αργοτερα εγινε γνωστο οτι δεν επροκειτο για σαϊτ σηινγκ πλουσιων αλλα για ενοικους της περιοχης που ειχαν καταφυγει σε ασφαλεστερες γειτονιες και εβλεπαν τα κατεστραμμενα σπιτια τους για πρωτη φορα. Το αυτοκινητο ηταν δανεικο.
Το πρωτο βραβειο στη κατηγορια «Ειδησεις» κερδισε ο Oded Balilt. Μια ισραηλινη εποικος στην Aμονα της Δυτικης Οχθης αντιστεκεται στις ισραηλινες δυναμεις ασφαλειας που θελουν να επιβαλουν την εκκενωση της περιοχης απο τους εποικους.
*****
Ποια φωτογραφία σας "μιλάει" περισσότερο;
Εγώ έχω μείνει έκπληκτος από την φωτογραφία με την έκρηξη του αγωγού αερίου στην Νιγηρία.
Τέτοιο background ούτε ο Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να φτιάξει με την διαφορά ότι θα ήταν ψεύτικο...
doctor
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007
Al Pacino
Τι να πω, τι να γράψω γι'αυτή την σκηνή;
Μία από τις ομορφότερες στιγμές του Al Pacino.
Μου αρέσουν τα παραληρήματά του: Στο τέλος του "scent of a woman" που μιλάει στο σχολικό συμβούλιο, στον "έμπορο της Βενετίας", στον "συνήγορο του διαβόλου".
Κρυστάλλινη φωνή, διαπεραστική, σπινθηροβόλα μάτια γεμάτα αυτοπεποίθηση και αυστηρότητα.
Αυτός ο ηθοποιός, μαζί με τον Robert de Niro είναι μία κλάση πάνω από τους άλλους...
Ειδικά όταν συναντιούνται στο "Ένταση" (στο φαστ φουντ) είναι ανεπανάληπτοι.
doctor
Σάββατο 3 Μαρτίου 2007
Ανέκδοτο διήγημα
Απόσπασμα
Διπλός
Ήταν μια παλλόμενη, τεντωμένη χορδή. Άπαυο το στόμα του, έλεγε, έλεγε με τις ώρες.
Στα γύρω παγκάκια είχαν ακροβολιστεί γέροι.
Όρθιος εδώ κι εκεί, σε απόσταση ασφαλείας, κάνας αργόσχολος.
Ένας που πουλούσε λαχεία σε αναπηρικό καροτσάκι ρούφαγε άπληστα κάθε λέξη του. Έτρεμαν τα ρουθούνια του.
Όποιος άρχιζε να τον ακούει, με δυσκολία ξεκόλλαγε.
Σαν να 'ριχνε με τα λόγια του δίχτυα μαγγανείας.
Ο νέος άρχισε να δείχνει με χέρι και δάχτυλο τεντωμένα τους γέρους:
"Πόσα έξι χιλιάρικα, εσύ οχτώ, εσύ δέκα, εσύ δώδεκα;
Εντάξει τι θα κουβαλάω, θα σκάβω.
Δέκα χρόνια στην τράπεζα και μετά βόλτες στα ποταμάκια, στα χωριά.
Να ρουφάμε κάνα τσιγαράκι, καμιά μυτιά.
Δεν σ' αρέσει;
Δεν σ' αρέσει;
Κοίτα, δεν μιλάει.
Κάθεται έτσι και δεν μιλάει γαμώ τα κοτσύφια του.
Μίλα ρε πατέρα".
Όρθωσε έντονα το στήθος, το σώμα του έκανε επικίνδυνη καμπύλη.
"Και ο χρόνος περνάει, το ρολόι γράφει" συνέχισε.
"Πες τα χρυσόστομε" του πέταξε ένας γέρος.
Τον αγνόησε και συνέχισε:
"Γράφει το ρολόι αβέρτα.
Το καλοκαίρι ξεκουράζεται λίγο στα ποταμάκια".
Ξαφνικά έδειξε τον γέρο που μίλησε, άκρως φευγαλέα."Θες τίποτα φίλε;"
κι αμέσως έστρεψε σ' έναν άλλο.
"Θέλω, ναι" απάντησε μόνος του.
"Ζητάω παρεξήγηση.
Μ' έχεις πεθάνει καταραμένο καταραμένο καταραμένο.
Μ' έφαγες.
Μ' έφαγες;
Ε, ζήτα παρεξήγηση ρε πατέρα".
Έκανε να ορμήσει πάλι εντελώς ξαφνικά στον πρώτο γέρο, προχωρώντας πλαγιαστά και λοξοκοιτώντας τον με φοβερό νεύρο, αλλά σταμάτησε κάπου στη μέση και άρχισε τα δικά του λόγια:
"Είναι θέαμα αυτό, αυτοί οι ανάπηροι και οι ζητιάνοι;
Να τους πάνε κρουαζιέρα.
Τι γράφεις ρε αλήτη στις εφημερίδες;
Όλους τους αρρώστους σε κρουαζιέρα.
Προσωπικό εναλλασσόμενο ανά δεκαπέντε εικοσιτετραωρίες.
Αυτί με αυτί στο πεζοδρόμιο, κλοτσιά, τα μάτια από δω, τα μυαλά εκεί, γαμώ το 1940 τους.
"Όχι και το έπος του Σαράντα ρε φίλε" φώναξε σιγανά ένας άλλος γέρος.
"Εγώ λέω τρέλες ρε πατέρα;
Τι σας είπε εκείνος ο χαπάκιας διπλός;
Διπλό είναι το μάτι του τ' αλλήθωρο που τρέχει στον κατήγορο.
Διπλός, δυαρχία, ντούμπλεξ.
Είσαι πολλοστός αληταράς ρε τρελογιατρέ.
Με στέλνεις δύο χιλιάδες μοίρες μακριά απ' την πραγματικότητα.
Και τώρα, αυτήν τη στιγμή, σταματώ το ρολόι, σου κόβω την ενότητα".
Οι γυναίκες, μόλις λίγο καταλάβαιναν, έστρεφαν κι απομακρύνονταν.
Αυτές που 'χαν καροτσάκια με μωρά τον ένιωθαν από μεγάλη απόσταση και έκαναν μεταβολή.
"Κόφ' την του του πούστη, γαμώ το φελέκι του" φώναξε ένας γέρος γελώντας.
Του τέντωσε απειλητικά το χέρι.
"Μου στέλνετε ραδιοσυχνότητες και με τρελαίνετε.
Εγώ ρε σας τρελαίνω;
Όχι. Αλλά θα σας εμπλέξω πρώτος εγώ"
και λέγοντας αυτά έβγαλε μια κασέτα απ' την τσέπη του, την πλάκωσε με μια πέτρα κι άρχισε τρέχοντας να την ξετυλίγει γύρω απ' τα παγκάκια.
Του τέλειωσε η ταινία και τους είπε.
"Τώρα φάτε στην κεφάλα σας ραδιοσυχνότητες απ' το Ακρωτήριο Κανάβεραλ".
Ποιος ξέρεις πόσες ώρες μίλαγε και περιπλανιόταν.
Ο ιδρώτας στο πρόσωπό του είχε κάνει λάσπη.
Σήκωσε από κάτω την κασέτα και άρχισε να μιλάει σαν σε τηλέφωνο, πιο σιγά.
"Πατέρα έλα, πάρε με.
Στο Πεδίο του Άρεως.
Φέρε να πιω ρε πατέρα.
Αυτό που σου λέω εγώ.
Φέρε ξίδια, τα 'χω ανάγκη".
Έσπασε η φωνή του.
"Έλα πατέρα, να πάτε να βοηθάτε τον Χρίστο στο καφενείο στην Πλάκα.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Να κάνετε πατέρα καφέδες.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Να κάνετε πατέρα καφέδες.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Να κάνετε πατέρα καφέδες.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Καλό χειμώνα πατέρα.
Πατέρα καλό χειμώνα.
Καλό χειμώνα πατέρα.
Πατέρα καλό χειμώνα.
Καλό χειμώνα πατέρα…".
Εκείνη την στιγμή ένα παιδάκι έξι μ' εφτά χρονών, που ήταν με μια γυναίκα που 'χε κοντοσταθεί, έκανε να πάει κοντά του.
Αυτή επιχείρησε να το κρατήσει, την έσπρωξε και άρχισε να τρέχει προς το παλικάρι. Έφτασε, τον αγκάλιασε στον μηρό σφιχτά, σφιχτότατα και έκρυψε το πρόσωπό του στο μπούτι του.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Πληροφορίες για τον συγγραφέα:
http://www.patakis.gr/document.php?category_id=67&document_id=251
doctor
Απόσπασμα
Διπλός
Ήταν μια παλλόμενη, τεντωμένη χορδή. Άπαυο το στόμα του, έλεγε, έλεγε με τις ώρες.
Στα γύρω παγκάκια είχαν ακροβολιστεί γέροι.
Όρθιος εδώ κι εκεί, σε απόσταση ασφαλείας, κάνας αργόσχολος.
Ένας που πουλούσε λαχεία σε αναπηρικό καροτσάκι ρούφαγε άπληστα κάθε λέξη του. Έτρεμαν τα ρουθούνια του.
Όποιος άρχιζε να τον ακούει, με δυσκολία ξεκόλλαγε.
Σαν να 'ριχνε με τα λόγια του δίχτυα μαγγανείας.
Ο νέος άρχισε να δείχνει με χέρι και δάχτυλο τεντωμένα τους γέρους:
"Πόσα έξι χιλιάρικα, εσύ οχτώ, εσύ δέκα, εσύ δώδεκα;
Εντάξει τι θα κουβαλάω, θα σκάβω.
Δέκα χρόνια στην τράπεζα και μετά βόλτες στα ποταμάκια, στα χωριά.
Να ρουφάμε κάνα τσιγαράκι, καμιά μυτιά.
Δεν σ' αρέσει;
Δεν σ' αρέσει;
Κοίτα, δεν μιλάει.
Κάθεται έτσι και δεν μιλάει γαμώ τα κοτσύφια του.
Μίλα ρε πατέρα".
Όρθωσε έντονα το στήθος, το σώμα του έκανε επικίνδυνη καμπύλη.
"Και ο χρόνος περνάει, το ρολόι γράφει" συνέχισε.
"Πες τα χρυσόστομε" του πέταξε ένας γέρος.
Τον αγνόησε και συνέχισε:
"Γράφει το ρολόι αβέρτα.
Το καλοκαίρι ξεκουράζεται λίγο στα ποταμάκια".
Ξαφνικά έδειξε τον γέρο που μίλησε, άκρως φευγαλέα."Θες τίποτα φίλε;"
κι αμέσως έστρεψε σ' έναν άλλο.
"Θέλω, ναι" απάντησε μόνος του.
"Ζητάω παρεξήγηση.
Μ' έχεις πεθάνει καταραμένο καταραμένο καταραμένο.
Μ' έφαγες.
Μ' έφαγες;
Ε, ζήτα παρεξήγηση ρε πατέρα".
Έκανε να ορμήσει πάλι εντελώς ξαφνικά στον πρώτο γέρο, προχωρώντας πλαγιαστά και λοξοκοιτώντας τον με φοβερό νεύρο, αλλά σταμάτησε κάπου στη μέση και άρχισε τα δικά του λόγια:
"Είναι θέαμα αυτό, αυτοί οι ανάπηροι και οι ζητιάνοι;
Να τους πάνε κρουαζιέρα.
Τι γράφεις ρε αλήτη στις εφημερίδες;
Όλους τους αρρώστους σε κρουαζιέρα.
Προσωπικό εναλλασσόμενο ανά δεκαπέντε εικοσιτετραωρίες.
Αυτί με αυτί στο πεζοδρόμιο, κλοτσιά, τα μάτια από δω, τα μυαλά εκεί, γαμώ το 1940 τους.
"Όχι και το έπος του Σαράντα ρε φίλε" φώναξε σιγανά ένας άλλος γέρος.
"Εγώ λέω τρέλες ρε πατέρα;
Τι σας είπε εκείνος ο χαπάκιας διπλός;
Διπλό είναι το μάτι του τ' αλλήθωρο που τρέχει στον κατήγορο.
Διπλός, δυαρχία, ντούμπλεξ.
Είσαι πολλοστός αληταράς ρε τρελογιατρέ.
Με στέλνεις δύο χιλιάδες μοίρες μακριά απ' την πραγματικότητα.
Και τώρα, αυτήν τη στιγμή, σταματώ το ρολόι, σου κόβω την ενότητα".
Οι γυναίκες, μόλις λίγο καταλάβαιναν, έστρεφαν κι απομακρύνονταν.
Αυτές που 'χαν καροτσάκια με μωρά τον ένιωθαν από μεγάλη απόσταση και έκαναν μεταβολή.
"Κόφ' την του του πούστη, γαμώ το φελέκι του" φώναξε ένας γέρος γελώντας.
Του τέντωσε απειλητικά το χέρι.
"Μου στέλνετε ραδιοσυχνότητες και με τρελαίνετε.
Εγώ ρε σας τρελαίνω;
Όχι. Αλλά θα σας εμπλέξω πρώτος εγώ"
και λέγοντας αυτά έβγαλε μια κασέτα απ' την τσέπη του, την πλάκωσε με μια πέτρα κι άρχισε τρέχοντας να την ξετυλίγει γύρω απ' τα παγκάκια.
Του τέλειωσε η ταινία και τους είπε.
"Τώρα φάτε στην κεφάλα σας ραδιοσυχνότητες απ' το Ακρωτήριο Κανάβεραλ".
Ποιος ξέρεις πόσες ώρες μίλαγε και περιπλανιόταν.
Ο ιδρώτας στο πρόσωπό του είχε κάνει λάσπη.
Σήκωσε από κάτω την κασέτα και άρχισε να μιλάει σαν σε τηλέφωνο, πιο σιγά.
"Πατέρα έλα, πάρε με.
Στο Πεδίο του Άρεως.
Φέρε να πιω ρε πατέρα.
Αυτό που σου λέω εγώ.
Φέρε ξίδια, τα 'χω ανάγκη".
Έσπασε η φωνή του.
"Έλα πατέρα, να πάτε να βοηθάτε τον Χρίστο στο καφενείο στην Πλάκα.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Να κάνετε πατέρα καφέδες.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Να κάνετε πατέρα καφέδες.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Να κάνετε πατέρα καφέδες.
Να κάνετε καφέδες πατέρα.
Καλό χειμώνα πατέρα.
Πατέρα καλό χειμώνα.
Καλό χειμώνα πατέρα.
Πατέρα καλό χειμώνα.
Καλό χειμώνα πατέρα…".
Εκείνη την στιγμή ένα παιδάκι έξι μ' εφτά χρονών, που ήταν με μια γυναίκα που 'χε κοντοσταθεί, έκανε να πάει κοντά του.
Αυτή επιχείρησε να το κρατήσει, την έσπρωξε και άρχισε να τρέχει προς το παλικάρι. Έφτασε, τον αγκάλιασε στον μηρό σφιχτά, σφιχτότατα και έκρυψε το πρόσωπό του στο μπούτι του.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Πληροφορίες για τον συγγραφέα:
http://www.patakis.gr/document.php?category_id=67&document_id=251
doctor
Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2007
Είμαι απλώς ένας άνθρωπος.
Διάβασα στο blog του Νίκου Δήμου μια υπέροχη δημοσίευση του Mickey.
Τη διάβασα πολλές φορές και με εκφράζει.
Πολλές φορές διαβάζοντας τον Μίκυ νιώθω αναλφάβητος αλλά χαίρομαι γι'αυτό.
Χωρίς ίχνος βερμπαλισμού αναλύει διεξοδικά, στηλιτεύει, αλλά κυρίως προτείνει λύσεις.
Η δημοσίευση του Μίκυ που παραθέτω παρακάτω είναι ο ύμνος στο άτομο πέρα από κάθε στεγανό και ομαδοποίηση.
Θα μπορούσε να ήταν η ελληνική απόδοση του "Imagine" του John Lennon αλλά πιο φιλοσοφημένη και αποφεύγοντας τα ευχολόγια.
Το άτομο που φεύγει από το μαντρί, από τη ζεστασιά του έθνους, της θρησκείας και όλων των λοιπών κατασκευασμάτων του ανθρώπου.
Η παρακάτω δημοσίευση για έναν θρησκόληπτο, για έναν πατριώτη, για έναν θεοσεβούμενο οικογενειάρχη θα ήταν κατάπτυστη, ενώ αν γινόταν πριν 50 χρόνια, ο Μίκυ θα κέρδιζε δωρεάν διακοπές στη Μακρόνησο ή στη Γυάρο αφού πέρναγε ένα γεμάτο δράση Σ/Κ σε κάποιο υπόγειο της Ασφάλειας.
Η δημοσίευση του Μίκυ:
Προσωπικά δε νιώθω ούτε με ενδιαφέρει να αποκαλούμαι "έλληνας".
ΕΤΥΧΕ να γεννηθώ σε αυτόν τον τόπο που τα τελευταία 180 χρόνια προσδιορίζεται ως "ελληνικό κράτος" και να μάθω μια συγκεκριμένη γλώσσα, καθώς και τις συνήθειες και "παραδόσεις" της (ήθη και έθιμα τα λέγαμε στο δημοτικό).
Όσο για την "ελληνική" θρησκεία (που κατ' ευφημισμό ονομάζουμε "ορθοδοξία") την έχω ...αποτάξει εδώ και πολύ καιρό (δυστυχώς όχι προτού μού κάνει ...ζημιά). 
Και παρότι λατρεύω τον τόπο και τις φυσικές ομορφιές που περικλείονται από τα σύνορα αυτού του πολιτικού μορφώματος,νιώθω εντελώς αντίθετος με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική του οργάνωση - όπως και με τη νοοτροπία των περισσότερων κατοίκων του.
Είμαι απλώς ένας άνθρωπος, πολίτης του κόσμου (και δε με ενδιαφέρει όχι μόνο τι έκανε ο ...Λεωνίδας, αλλά ούτε καν ο πατέρας μου).
Κι αν έπρεπε ντε και καλά να διαλέξω έναν τόπο να ζήσω ως πολίτης κάποιου "κράτους", αυτό θα ήταν μάλλον οι ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα η Πολιτεία της Καλιφόρνια - έχει και εκείνη ήλιο, θάλασσα, "μεσογειακό" κλίμα και ποικίλες φυσικές ομορφιές, ενώ υπερτερεί σαφώς στα άλλα (και λίαν ουσιαστικά) "σημεία".
Υ.Γ. Όσο είμαι εδώ, θα προσπαθήσω απλώς να επιβιώσω και να χαρώ τα θετικά της ...πατρίδας, φροντίζοντας να μην φθαρώ από τη μίζερη νοοτροπία των περισσότερων κατοίκων της. Και όσο μπορώ (και έχω διάθεση και χρόνο), θα κάνω και μια προσπάθεια να αλλάξουν κάποια πράγματα. Ευτυχώς, η φύση της εργασίας μου και το Internet βοηθούν τα μάλα προς αυτές τις κατευθύνσεις - όπως και άνθρωποι σαν τον οικοδεσπότη μας...
Κυρ Φεβ 18, 02:51:00 μμ
https://www2.blogger.com/comment.g?blogID=28447674&postID=8266966855737106777
doctor
Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2007
Το κόμμα των παιδεραστών της Ολλανδίας
Όλοι λένε ότι γνωρίζουν για την ύπαρξη του κόμματος των παιδεραστών στην Ολλανδία.
Οι περισσότεροι γνωρίζουν για την υπόθεση του κόμματος PNVD (Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Divesiteit) (Party for Brotherly Love, Freedom and Diversity) εντελώς επιδερμικά, μόνο από κάποια επίσης επιδερμικά ρεπορτάζ της τηλεόρασης.
Ας αναφέρω μερικά δεδομένα που θα διαφωτίσουν σχολιαστές και αναγνώστες:
1) Το 82% των Ολλανδών ζητά από την κυβέρνηση της χώρας να κάνει κάτι για να σταματήσει το νέο κόμμα: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=535...amp;pubid=54104
2) «Ο Μάρτιν Αουτενμπόγκαρντ ίδρυσε στην Ολλανδία ένα κόμμα που προκάλεσε αντιδράσεις σ' όλο τον κόσμο. Γιος αγρότη, κάτοικος του Λέιντε, πανεπιστημιούπολης κοντά στη Χάγη, ο Αουτενμπόγκαρντ εργάζεται στην κουζίνα μιας κλινικής και δημιούργησε το Κόμμα για την Αγάπη προς τον Πλησίον, την Ελευθερία και τη Διαφορετικότητα (PNVD) μαζί με δύο φίλους του. Από τότε, δημοσιογράφοι απ' όλο τον κόσμο τον καλούν στο κινητό του ζητώντας του συνεντεύξεις. «Από τη Ρωσία, τη Χιλή, ακόμη και από το Ισραήλ», λέει στη γαλλική «Λιμπερασιόν»»(ΤΑ ΝΕΑ , 10/07/2006 , Σελ.: N52 Κωδικός άρθρου: A18583N521 ID: 526537).
Προκαλώντας λοιπόν οι κύριοι αυτοί θησαυρίζουν πουλώντας τρέλα και ξέροντας ότι δεν θα κυβερνήσουν ποτέ.
3) Όχι μόνο δεν τρέφουν αυταπάτες ότι θα κυβερνήσουν αλλά ούτε καν συμμετείχαν στις πρόσφατες εθνικές εκλογές στην Ολλανδία που διεξήχθησαν στις 22 Νοεμβρίου 2006:http://www.nlverkiezingen.com/TK2006.html
4) Το Δικαστήριο της Χάγης (A court in the Hague λέει το επίσημο site της Ολλανδικής κυβέρνησης, το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης-International Court of Justice) δεν απαγόρευσε τη λειτουργία του PNVD, διότι το κόμμα δεν προέβη σε καμία παράνομη πράξη:
Από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Ολλανδικής κυβέρνησης:
19 July 2006
WHY IS THE PNVD NOT BEING BANNED?
A court in The Hague has decided not to ban the Party for Brotherly Love, Freedom and Diversity (PNVD), turning down an application for an interim injunction against the party filed by the Stichting Soelaas.
The PNVD's platform includes legalising sexual contact with minors while penalising child sex abuse.
The party also wants to allow the private ownership of child pornography.
The Stichting Soelaas seeks to ban the PNVD because it claims the party's ideas contravene 'the rights of a large group of children and the right to safe personal development'.
The association also finds the PNVD 'a danger to the social standards and values that make a democratic society fit to live in'.
The court, however, believes that the freedoms of expression, association, and assembly are cornerstones of democracy that apply to all political parties, including the PNVD.
The court considers that Soelaas's application seeks to express moral outrage, which is not enough to justify banning a party.
Nor does the court believe that the Stichting Soelaas has any compelling interest in the PNVD being banned.
A court may ban a party only if its activities contravene public policy. But the PNVD is not known to have committed any criminal offences or incited anyone to do so.
http://www.government.nl/actueel/0-42-1_42-81930.jsp
Αν εγώ ιδρύσω ένα κόμμα και εξαγγείλω ότι όταν (και αν) κερδίσω τις εκλογές θα σκοτώσω όλους τους οπαδούς του αντίπαλου κόμματος δεν σημαίνει ότι έχω εγκληματήσει κιόλας. Θυμίζω τον ορισμό του εγκλήματος:
«Έγκλημα είναι κάθε ΠΡΑΞΗ άδικη και καταλογιστή στον πράξαντα και προϋποθέτει τη νομοθετική πρόβλεψη του εγκλήματος, η οποία προϋπάρχει της πράξης»
http://www.greeklaws.com/pubs/uploads/213.pdf
Δυστυχώς πολλοί συγχέουν το εξής: νομίζουν –αφελώς- ότι η ολλανδική δικαιοσύνη νομιμοποιώντας αυτό το κόμμα, νομιμοποίησε και την παιδοφιλία!
Η παιδοφιλία είναι ποινικό αδίκημα στην Ολλανδία, ασχέτως της νομιμοποίησης του PNVD.
Οπότε ζητώντας την απαγόρευση ενός κόμματος, ζητάμε να ποινικοποιηθεί η ελευθερία της σκέψης, έστω και της άρρωστης.
Είμαι εναντίον της ποινικοποίησης της σκέψης, όσο ακραία και αν είναι γι’αυτό και είμαι εναντίον του αιτήματος να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, είμαι εναντίον της ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος ή της γενοκτονίας των Αρμενίων όπως και εναντίον της απαγόρευσης του PNVD.
Δε σημαίνει όμως ότι είμαι υπέρ της πράξης της γενοκτονίας ή ότι είμαι αντισημίτης, χρυσαυγίτης ή παιδεραστής!
Είναι απλοϊκές τέτοιες ταυτίσεις και θυμίζουν τον Μπους που έλεγε «ή είστε με μας ή είστε με τους τρομοκράτες»…
* Χρήσιμη διευκρίνιση: Το κοινωνικά απεχθές δεν είναι απαραίτητα παράνομο. Ό,τι μας εξοργίζει δεν είναι απαραίτητα αξιόποινο. Και καλώς δεν είναι.
* Χρήσιμη διευκρίνιση 2: Το (ποινικό) δίκαιο δεν τιμωρεί το φρόνημα. Τιμωρεί τις πράξεις.
Η πράξη της παιδοφιλίας ("αποπλάνηση ανηλίκου") θίγει το έννομο αγαθό της ανηλικότητας (την ομαλή ψυχοκοινωνική/ερωτική ανάπτυξη του παιδιού).
Ως πράξη είναι αξιόποινη και τιμωρείται με βαριές ποινές.
Η παιδοφιλική διάθεση ανήκει, όπως σωστά ειπώθηκε, στα χωράφια της ψυχιατρικής, ΟΣΟ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ.
Σε αυτό το στάδιο, όσο δεν θέτει σε διακινδύνευση ή δεν προσβάλλει συγκεκριμένο έννομο αγαθό, ΔΕΝ είναι παράνομη
.http://giaskepsou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114910239126256180.html
5) Μου αρέσει που κρίνουμε τα της Ολλανδίας ενώ σε εμάς εδώ ο Ποινικός Κώδικας στα θέματα σεξουαλικότητας των ανηλίκων είναι για γέλια και βρίθει υποκρισίας.
Υπάρχει σεξουαλικότητα κάτω από τα 15 στην Ελλάδα σήμερα;
Ο ποινικός νομοθέτης [του 1951, αλλά τι είναι μισός αιώνας πριν;] απαντά κυριαρχικά: όχι, αλλά κι αν υπάρχει δεν θα πρέπει να οδηγεί σε σεξ, γιατί σε αυτές τις ηλικίες δεν μπορεί να νοηθεί νομικά αποδεκτή "συγκατάθεση". Εκτός πια κι αν παντρευτούν!!!
Ο θεσμός της οικογένειας είναι προστατευτέος, ο σεξουαλικός αυτοπροσδιορισμός: όχι (άρθρο 339).Το άρθρο 351 λέει ότι όποιος/-α κάτω των 17 κάνει έρωτα με κάποιον/α από 13 έως 15 ετών χρήζει αναμόρφωσης ή θεραπείας. Δηλαδή δύο 15χρονοι που κάνουν έρωτα μπορούν να πάνε στο αναμορφωτήριο εκτός κι αν παντρευτούν!http://elawyer.blogspot.com/2006/05/15.html
Και ενώ αγνοούμε την ελληνική πραγματικότητα, θέλουμε να υποδείξουμε στην Ολλανδική δικαιοσύνη τι να πράξει!
Εμείς που είχαμε το ξυλοφόρτωμα των μαθητών ως αποτελεσματικό παιδαγωγικό μέσο, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό ως πράξη ηθικής ανάπτυξης των παιδιών και την ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης ως ύψιστη μορφή αναμόρφωσης στα ξερονήσια.
Το να δέρνει ένας γονέας την 14χρονη κόρη του το θεωρούμε φυσιολογικό.
Όταν δεν την αφήνει να πιει έναν καφέ με έναν φίλο της, ή να πάει εκδρομή ή να πάει σε ένα πάρτυ σημαίνει για πολλούς ότι ο πατέρας της είναι …ηθικός.
Το ότι αυτή η κοπέλα θέλει να χαρεί το σεξ σε αυτή την ηλικία όμως για κάποιους είναι παρά φύσιν ή και …αμαρτία!
Κλείνω με κάτι που αλίευσα από το διαδίκτυο:
«Απ' ότι κατάλαβα, το συγκεκριμένο κόμμα θέλει να ρίξει το age of consent (στην Αγγλία είναι τα 16 - δεν γνωρίζω ποιό είναι στην Ολλανδία) στα 12. Ούτως ή άλλως, τα πιτσιρίκια κάνουν σέξ πολύ νωρίτερα απο τα 16 οπότε το μόνο impact θα είναι οτι θα μπορούν να το κάνουν και με ενήλικες. Αν αυτό συμβαδίζει με την ηθική του λαού θα το αποφασίσει ο ίδιος ο λαός.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι στη νομιμοποίηση κατοχής πορνογραφικού υλικού με άτομα κάτω των 18. Αυτό θα έχει ώς αποτέλεσμα όλα τα sites με παιδεραστικό υλικό να μεταφερθούν στην Ολλανδία - κανείς δεν θα μπορεί να τα πειράξει αφού εκεί θα είναι νόμιμα (albeit για "προσωπική χρήση" ). Κάτι τέτοιο δύσκολα θα περάσει αφού σίγουρα η υπόλοιπη Ευρώπη θα έχει κάτι να πεί σχετικά... »
doctor
Υ.Γ. Εγώ αυτό το κόμμα δεν θα το ψήφιζα διότι δεν με εκφράζει. Αν όμως απαγόρευα ό,τι δεν με εκφράζει τότε μάλλον θα ήμουν δικτάτορας.
Οι περισσότεροι γνωρίζουν για την υπόθεση του κόμματος PNVD (Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Divesiteit) (Party for Brotherly Love, Freedom and Diversity) εντελώς επιδερμικά, μόνο από κάποια επίσης επιδερμικά ρεπορτάζ της τηλεόρασης.
Ας αναφέρω μερικά δεδομένα που θα διαφωτίσουν σχολιαστές και αναγνώστες:
1) Το 82% των Ολλανδών ζητά από την κυβέρνηση της χώρας να κάνει κάτι για να σταματήσει το νέο κόμμα: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=535...amp;pubid=54104
2) «Ο Μάρτιν Αουτενμπόγκαρντ ίδρυσε στην Ολλανδία ένα κόμμα που προκάλεσε αντιδράσεις σ' όλο τον κόσμο. Γιος αγρότη, κάτοικος του Λέιντε, πανεπιστημιούπολης κοντά στη Χάγη, ο Αουτενμπόγκαρντ εργάζεται στην κουζίνα μιας κλινικής και δημιούργησε το Κόμμα για την Αγάπη προς τον Πλησίον, την Ελευθερία και τη Διαφορετικότητα (PNVD) μαζί με δύο φίλους του. Από τότε, δημοσιογράφοι απ' όλο τον κόσμο τον καλούν στο κινητό του ζητώντας του συνεντεύξεις. «Από τη Ρωσία, τη Χιλή, ακόμη και από το Ισραήλ», λέει στη γαλλική «Λιμπερασιόν»»(ΤΑ ΝΕΑ , 10/07/2006 , Σελ.: N52 Κωδικός άρθρου: A18583N521 ID: 526537).
Προκαλώντας λοιπόν οι κύριοι αυτοί θησαυρίζουν πουλώντας τρέλα και ξέροντας ότι δεν θα κυβερνήσουν ποτέ.
3) Όχι μόνο δεν τρέφουν αυταπάτες ότι θα κυβερνήσουν αλλά ούτε καν συμμετείχαν στις πρόσφατες εθνικές εκλογές στην Ολλανδία που διεξήχθησαν στις 22 Νοεμβρίου 2006:http://www.nlverkiezingen.com/TK2006.html
4) Το Δικαστήριο της Χάγης (A court in the Hague λέει το επίσημο site της Ολλανδικής κυβέρνησης, το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης-International Court of Justice) δεν απαγόρευσε τη λειτουργία του PNVD, διότι το κόμμα δεν προέβη σε καμία παράνομη πράξη:
Από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Ολλανδικής κυβέρνησης:
19 July 2006
WHY IS THE PNVD NOT BEING BANNED?
A court in The Hague has decided not to ban the Party for Brotherly Love, Freedom and Diversity (PNVD), turning down an application for an interim injunction against the party filed by the Stichting Soelaas.
The PNVD's platform includes legalising sexual contact with minors while penalising child sex abuse.
The party also wants to allow the private ownership of child pornography.
The Stichting Soelaas seeks to ban the PNVD because it claims the party's ideas contravene 'the rights of a large group of children and the right to safe personal development'.
The association also finds the PNVD 'a danger to the social standards and values that make a democratic society fit to live in'.
The court, however, believes that the freedoms of expression, association, and assembly are cornerstones of democracy that apply to all political parties, including the PNVD.
The court considers that Soelaas's application seeks to express moral outrage, which is not enough to justify banning a party.
Nor does the court believe that the Stichting Soelaas has any compelling interest in the PNVD being banned.
A court may ban a party only if its activities contravene public policy. But the PNVD is not known to have committed any criminal offences or incited anyone to do so.
http://www.government.nl/actueel/0-42-1_42-81930.jsp
Αν εγώ ιδρύσω ένα κόμμα και εξαγγείλω ότι όταν (και αν) κερδίσω τις εκλογές θα σκοτώσω όλους τους οπαδούς του αντίπαλου κόμματος δεν σημαίνει ότι έχω εγκληματήσει κιόλας. Θυμίζω τον ορισμό του εγκλήματος:
«Έγκλημα είναι κάθε ΠΡΑΞΗ άδικη και καταλογιστή στον πράξαντα και προϋποθέτει τη νομοθετική πρόβλεψη του εγκλήματος, η οποία προϋπάρχει της πράξης»
http://www.greeklaws.com/pubs/uploads/213.pdf
Δυστυχώς πολλοί συγχέουν το εξής: νομίζουν –αφελώς- ότι η ολλανδική δικαιοσύνη νομιμοποιώντας αυτό το κόμμα, νομιμοποίησε και την παιδοφιλία!
Η παιδοφιλία είναι ποινικό αδίκημα στην Ολλανδία, ασχέτως της νομιμοποίησης του PNVD.
Οπότε ζητώντας την απαγόρευση ενός κόμματος, ζητάμε να ποινικοποιηθεί η ελευθερία της σκέψης, έστω και της άρρωστης.
Είμαι εναντίον της ποινικοποίησης της σκέψης, όσο ακραία και αν είναι γι’αυτό και είμαι εναντίον του αιτήματος να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, είμαι εναντίον της ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος ή της γενοκτονίας των Αρμενίων όπως και εναντίον της απαγόρευσης του PNVD.
Δε σημαίνει όμως ότι είμαι υπέρ της πράξης της γενοκτονίας ή ότι είμαι αντισημίτης, χρυσαυγίτης ή παιδεραστής!
Είναι απλοϊκές τέτοιες ταυτίσεις και θυμίζουν τον Μπους που έλεγε «ή είστε με μας ή είστε με τους τρομοκράτες»…
* Χρήσιμη διευκρίνιση: Το κοινωνικά απεχθές δεν είναι απαραίτητα παράνομο. Ό,τι μας εξοργίζει δεν είναι απαραίτητα αξιόποινο. Και καλώς δεν είναι.
* Χρήσιμη διευκρίνιση 2: Το (ποινικό) δίκαιο δεν τιμωρεί το φρόνημα. Τιμωρεί τις πράξεις.
Η πράξη της παιδοφιλίας ("αποπλάνηση ανηλίκου") θίγει το έννομο αγαθό της ανηλικότητας (την ομαλή ψυχοκοινωνική/ερωτική ανάπτυξη του παιδιού).
Ως πράξη είναι αξιόποινη και τιμωρείται με βαριές ποινές.
Η παιδοφιλική διάθεση ανήκει, όπως σωστά ειπώθηκε, στα χωράφια της ψυχιατρικής, ΟΣΟ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ.
Σε αυτό το στάδιο, όσο δεν θέτει σε διακινδύνευση ή δεν προσβάλλει συγκεκριμένο έννομο αγαθό, ΔΕΝ είναι παράνομη
.http://giaskepsou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114910239126256180.html
5) Μου αρέσει που κρίνουμε τα της Ολλανδίας ενώ σε εμάς εδώ ο Ποινικός Κώδικας στα θέματα σεξουαλικότητας των ανηλίκων είναι για γέλια και βρίθει υποκρισίας.
Υπάρχει σεξουαλικότητα κάτω από τα 15 στην Ελλάδα σήμερα;
Ο ποινικός νομοθέτης [του 1951, αλλά τι είναι μισός αιώνας πριν;] απαντά κυριαρχικά: όχι, αλλά κι αν υπάρχει δεν θα πρέπει να οδηγεί σε σεξ, γιατί σε αυτές τις ηλικίες δεν μπορεί να νοηθεί νομικά αποδεκτή "συγκατάθεση". Εκτός πια κι αν παντρευτούν!!!
Ο θεσμός της οικογένειας είναι προστατευτέος, ο σεξουαλικός αυτοπροσδιορισμός: όχι (άρθρο 339).Το άρθρο 351 λέει ότι όποιος/-α κάτω των 17 κάνει έρωτα με κάποιον/α από 13 έως 15 ετών χρήζει αναμόρφωσης ή θεραπείας. Δηλαδή δύο 15χρονοι που κάνουν έρωτα μπορούν να πάνε στο αναμορφωτήριο εκτός κι αν παντρευτούν!http://elawyer.blogspot.com/2006/05/15.html
Και ενώ αγνοούμε την ελληνική πραγματικότητα, θέλουμε να υποδείξουμε στην Ολλανδική δικαιοσύνη τι να πράξει!
Εμείς που είχαμε το ξυλοφόρτωμα των μαθητών ως αποτελεσματικό παιδαγωγικό μέσο, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό ως πράξη ηθικής ανάπτυξης των παιδιών και την ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης ως ύψιστη μορφή αναμόρφωσης στα ξερονήσια.
Το να δέρνει ένας γονέας την 14χρονη κόρη του το θεωρούμε φυσιολογικό.
Όταν δεν την αφήνει να πιει έναν καφέ με έναν φίλο της, ή να πάει εκδρομή ή να πάει σε ένα πάρτυ σημαίνει για πολλούς ότι ο πατέρας της είναι …ηθικός.
Το ότι αυτή η κοπέλα θέλει να χαρεί το σεξ σε αυτή την ηλικία όμως για κάποιους είναι παρά φύσιν ή και …αμαρτία!
Κλείνω με κάτι που αλίευσα από το διαδίκτυο:
«Απ' ότι κατάλαβα, το συγκεκριμένο κόμμα θέλει να ρίξει το age of consent (στην Αγγλία είναι τα 16 - δεν γνωρίζω ποιό είναι στην Ολλανδία) στα 12. Ούτως ή άλλως, τα πιτσιρίκια κάνουν σέξ πολύ νωρίτερα απο τα 16 οπότε το μόνο impact θα είναι οτι θα μπορούν να το κάνουν και με ενήλικες. Αν αυτό συμβαδίζει με την ηθική του λαού θα το αποφασίσει ο ίδιος ο λαός.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι στη νομιμοποίηση κατοχής πορνογραφικού υλικού με άτομα κάτω των 18. Αυτό θα έχει ώς αποτέλεσμα όλα τα sites με παιδεραστικό υλικό να μεταφερθούν στην Ολλανδία - κανείς δεν θα μπορεί να τα πειράξει αφού εκεί θα είναι νόμιμα (albeit για "προσωπική χρήση" ). Κάτι τέτοιο δύσκολα θα περάσει αφού σίγουρα η υπόλοιπη Ευρώπη θα έχει κάτι να πεί σχετικά... »
doctor
Υ.Γ. Εγώ αυτό το κόμμα δεν θα το ψήφιζα διότι δεν με εκφράζει. Αν όμως απαγόρευα ό,τι δεν με εκφράζει τότε μάλλον θα ήμουν δικτάτορας.
Σάββατο 9 Δεκεμβρίου 2006
Απόσπασμα από τη ''Γκέμμα'' του Δ.Λιαντίνη [σελ.188],
Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
''Ο ίδιος όμως ο Ιησούς, και έξω από τη χρήση που του κάμανε οι άνθρωποι, έζησε αυθεντικά το ταξίδι του στον Άδη.
Έζησε δηλαδή την ουσία του θανάτου του όχι στο σταυρό αλλά στο νου του.
Όπως περίπου και ο Οδυσσέας.
Ο Ιησούς, δεν επέθανε την Παρασκευή στο λόφο του Γολγοθά, αλλά την Τετάρτη στο Όρος των Ελαίων.
Ερημίτης, από τους άλλους παραμελημένος, και παράμερα.
Ήτανε τότε που ίδρωνε αίμα, και ψιθύριζε ένδακρυς «περίλυπός έστιν ή ψυχή μου έως θανάτου».Εκεί και τότε έπαιξε στο ζάρι την αγάπη του για τη ζωή και τον τρόμο του για το θάνατο. Ό,τι αποφασίστηκε, το αποφάσισε η σκοτεινή βούληση της ζαριάς. Όχι αυτός. Με τέτοιο νόημα πρέπει να ιδούμε εκείνα τα λόγια, που από μόνα τους συνιστούν μια μαθηματική ανωμαλία (singularity): «παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο, πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ' ως συ».
Στην πρόταση αυτή έχουμε ένα ακόμη ακριβές παράδειγμα, ή διανοητικό πείραμα, της Απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ.
Κατά τα υπόλοιπα ο Ιησούς ετελείωσε στα καρφιά με τη διαυγή συνείδηση του πλήρους εξευτελισμού και της τέλειας αποτυχίας.
Απάνω στον σταυρό και κοντά στο τέλος του, ο ίδιος ούτε είδε ούτε φαντάστηκε την υστεροφημία, την τιμή και τη λατρεία που του φύλαξε το μέλλον.
Στον εαυτό του, ελκόμενο και θνήσκοντα είδε έναν ποιητή των ονείρων που πεθαίνει αισχρά και ατιμασμένα.
Ο Ιησούς είναι ο άνθρωπος της εποχής του, αλλά και ο διαλεχτός της νέκυιας των ποιητών. Ξεψύχησε κυκλωμένος από τις ίδιες σκέψεις καλιακούδες, που θα είχε κάμει ο καθένας από κείνους τους έξι χιλιάδες δούλους του Σπάρτακου, όταν τους είχε σταυρώσει εκατό χρόνια παλαιότερα ο Κράσσος στο δρόμο από την Καπούη για τη Ρώμη.
Στα λόγια του «ίνατί με εγκατέλειπες;» βλέπω ένα συντριμμό χωρίς όρια.
Το πιο αξιοθρήνητο ναυάγιο της υπαρκτικής βίωσης του ανθρώπου.
Αν γινότανε τρόπος να ξαναγυρίσει σήμερα κοντά μας, και έβλεπε τη χάρη με την οποία τον έχρισε η ιστορία, θα χαιρότανε.
Γιατί θα 'βρισκε πως την άξιζε τέτοια τιμή από τους ελάχιστους εκείνους που κατανοούν το δράμα του. Επειδή έζησε ζωντανός το θάνατο του. Στην ίδια τροχιά του Οδυσσέα και του Αινεία.
Όμως, στα εκατοντάδες εκατομμύρια που τον λατρεύουν σήμερα σα θεό, τους χριστιανούς καθώς τους λένε, θα είχε να ειπεί. Αυτός, ο φάγος και οινοπότης:
Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες.
Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπόταμος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια.
Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω.
Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω.
Το μυαλό σας,
την ψευτιά σας,
την αχρεία ψυχή,
και τις δολερές σας πράξεις.
Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας.
Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας.
Και σεις με κάματε σημαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας.
Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πόλης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα.
Γιομάτοι ακαθαρσίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα.
Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα.
Το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλληλούια από τα τείχη στην πόλη.
Χωρίς να ξέρουν ότι ετοίμαζαν το χαμό τους.
Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμίσετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι.
Κακά σας έμαθε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη.
Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα.
Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου.
Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα.
Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου.
Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό.
Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει.
Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου.
Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία.
Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει.
Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας.
Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους.
Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες;
Το χρώσταγα στην αμάθεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας;
Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας;
Ναι.
Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν' αγαπάτε τους άλλους.
Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν' αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν' αγαπάτε τον εαυτό σας;
Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία;
Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο.
Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι.
Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβήξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος.
Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες.
Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα.
Τέλος.
Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!''
Πηγή: http://www.liantinis.gr/
Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
''Ο ίδιος όμως ο Ιησούς, και έξω από τη χρήση που του κάμανε οι άνθρωποι, έζησε αυθεντικά το ταξίδι του στον Άδη.
Έζησε δηλαδή την ουσία του θανάτου του όχι στο σταυρό αλλά στο νου του.
Όπως περίπου και ο Οδυσσέας.
Ο Ιησούς, δεν επέθανε την Παρασκευή στο λόφο του Γολγοθά, αλλά την Τετάρτη στο Όρος των Ελαίων.
Ερημίτης, από τους άλλους παραμελημένος, και παράμερα.
Ήτανε τότε που ίδρωνε αίμα, και ψιθύριζε ένδακρυς «περίλυπός έστιν ή ψυχή μου έως θανάτου».Εκεί και τότε έπαιξε στο ζάρι την αγάπη του για τη ζωή και τον τρόμο του για το θάνατο. Ό,τι αποφασίστηκε, το αποφάσισε η σκοτεινή βούληση της ζαριάς. Όχι αυτός. Με τέτοιο νόημα πρέπει να ιδούμε εκείνα τα λόγια, που από μόνα τους συνιστούν μια μαθηματική ανωμαλία (singularity): «παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο, πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ' ως συ».
Στην πρόταση αυτή έχουμε ένα ακόμη ακριβές παράδειγμα, ή διανοητικό πείραμα, της Απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ.
Κατά τα υπόλοιπα ο Ιησούς ετελείωσε στα καρφιά με τη διαυγή συνείδηση του πλήρους εξευτελισμού και της τέλειας αποτυχίας.
Απάνω στον σταυρό και κοντά στο τέλος του, ο ίδιος ούτε είδε ούτε φαντάστηκε την υστεροφημία, την τιμή και τη λατρεία που του φύλαξε το μέλλον.
Στον εαυτό του, ελκόμενο και θνήσκοντα είδε έναν ποιητή των ονείρων που πεθαίνει αισχρά και ατιμασμένα.
Ο Ιησούς είναι ο άνθρωπος της εποχής του, αλλά και ο διαλεχτός της νέκυιας των ποιητών. Ξεψύχησε κυκλωμένος από τις ίδιες σκέψεις καλιακούδες, που θα είχε κάμει ο καθένας από κείνους τους έξι χιλιάδες δούλους του Σπάρτακου, όταν τους είχε σταυρώσει εκατό χρόνια παλαιότερα ο Κράσσος στο δρόμο από την Καπούη για τη Ρώμη.
Στα λόγια του «ίνατί με εγκατέλειπες;» βλέπω ένα συντριμμό χωρίς όρια.
Το πιο αξιοθρήνητο ναυάγιο της υπαρκτικής βίωσης του ανθρώπου.
Αν γινότανε τρόπος να ξαναγυρίσει σήμερα κοντά μας, και έβλεπε τη χάρη με την οποία τον έχρισε η ιστορία, θα χαιρότανε.
Γιατί θα 'βρισκε πως την άξιζε τέτοια τιμή από τους ελάχιστους εκείνους που κατανοούν το δράμα του. Επειδή έζησε ζωντανός το θάνατο του. Στην ίδια τροχιά του Οδυσσέα και του Αινεία.
Όμως, στα εκατοντάδες εκατομμύρια που τον λατρεύουν σήμερα σα θεό, τους χριστιανούς καθώς τους λένε, θα είχε να ειπεί. Αυτός, ο φάγος και οινοπότης:
Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες.
Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπόταμος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια.
Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω.
Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω.
Το μυαλό σας,
την ψευτιά σας,
την αχρεία ψυχή,
και τις δολερές σας πράξεις.
Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας.
Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας.
Και σεις με κάματε σημαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας.
Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πόλης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα.
Γιομάτοι ακαθαρσίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα.
Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα.
Το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλληλούια από τα τείχη στην πόλη.
Χωρίς να ξέρουν ότι ετοίμαζαν το χαμό τους.
Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμίσετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι.
Κακά σας έμαθε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη.
Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα.
Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου.
Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα.
Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου.
Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό.
Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει.
Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου.
Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία.
Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει.
Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας.
Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους.
Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες;
Το χρώσταγα στην αμάθεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας;
Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας;
Ναι.
Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν' αγαπάτε τους άλλους.
Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν' αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν' αγαπάτε τον εαυτό σας;
Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία;
Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο.
Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι.
Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβήξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος.
Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες.
Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα.
Τέλος.
Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!''
Πηγή: http://www.liantinis.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)