Οικογενειακή γαλήνη

Brendan Perry "Medusa"



When all you have left are your memories

And diamonds and pearls for company

I'll be sailing to St. Lucia on the ocean breeze

With the moon and my scars for company



In your bedroom you keep an iron cage

Where a blackbird sings her freedom song

For you know the true value of keeping slaves

They sing the saddest of songs



Medusa you robbed me of my youth

Abandoned me on the tropic of solitude

Seducer of the shipwrecked and forlorn

You told me to undress

Then crowned my head with thorns



Medusa you robbed me of my youth

Abandoned me on the tropic of solitude

Seducer of the shipwrecked and forlorn

You told me to get dressed

Then turned my heart to stone



***



Δυστυχώς αυτές τις ημέρες ο ελεύθερός μου χρόνος είναι είδος υπό εξαφάνιση. Επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις σε μία πόλη που σε κουράζει, σε πνίγει, σε εξοργίζει (Αθήνα).

Μετά από μια κουραστική ημέρα πάντα ακούω χαλαρή μουσική. Είναι το αντίδοτο στο δηλητήριο της καθημερινότητας. Και ο μάγος αυτού του αντιδότου, τραγούδια σαν κι αυτά, με λυρισμό, με έντονο συναίσθημα και με μία γερή πινελιά δημιουργικού πεσιμισμού -ναι, με την βίωση του απολύτου κενού κάνεις μία ψυχική επανεκκίνηση, είμαι σίγουρος ότι το έχετε νιώσει. Για να νικήσεις τον πόνο πρέπει να πονέσεις.

Και έτσι επανέρχεσαι στην μάχη της καθημερινότητας. Δυστυχώς ο ελεύθερος χρόνος μου είναι πολύ λίγος για να τον δαπανώ στα σκάνδαλα και στην διαφθορά των εξουσιαζόντων και οι καταθέσεις μου επίσης πολύ λίγες για να ασχολούμαι με την κατάντια των τραπεζών.

Άλλωστε θεωρώ αυτή τη χώρα άξια της τύχης της και όλα τα πολιτικά κόμματα ως διαχειριστές ονείρων και πραματευτές του τίποτα.

Όσο για τον απλό κόσμο, είναι όχλος και άξιος της τύχης του διότι ψηφίζει και στηρίζει αυτή τη σαπίλα.

Η ζωή ωραία αρκεί να την δεις από την σωστή οπτική γωνία.

Και μόνο όταν βλέπω αυτά τα υπέροχα πλασματάκια, τις κόρες μου, ηρεμώ και νιώθω μια απέραντη ευτυχία που δεν θα την άλλαζα με τίποτα.

Μην αφήνετε κανέναν Τράγκα, κανέναν Κακαουνάκη να σας κλέβει τον χρόνο.

Καλημέρα σε όλους και καλή δύναμη.

Ο γίγαντας και η Μαρία

Με τον γίγαντα (giant13) και την Μαρία (mtryfo) γνωριστήκαμε διαδικτυακά στο blog του Νίκου Δήμου.
Από εκεί κιόλας ξεχώρισα το ήθος τους, την ευθυκρισία τους, την καλωσύνη τους, μα πάνω από όλα την νηφαλιότητά τους.
Το μεγαλείο μιας προσωπικότητας φαίνεται στην νηφαλιότητα και στην αυτοκυριαρχία και σε αυτό και οι δύο παίρνουν άριστα.
Στο δικό μου blog είναι οι πιο πιστοί αναγνώστες και σχολιαστές.
Ειλικρινά, αν και δεν είμαι προληπτικός, θεωρώ ένα θέμα μου ημιτελές αν δεν εμπεριέχει σχόλιο αυτών των δύο!
Είναι και οι δύο Θεσσαλονικείς και αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο, διότι αυτή η υπέροχη πόλη έχει δεχτεί αλλεπάλληλες επιθέσεις λαϊκισμού και ψευτοπατριωτισμού σε τέτοιο βαθμό ώστε να εκλέγει από την πρώτη Κυριακή τον ανεκδιήγητο Ψωμιάδη νομάρχη...
Τους αφιερώνω με πολλή αγάπη αυτό το ποστ -και το τραγούδι που ακολουθεί- θέλοντας να τους ευχαριστήσω για όσα έχουν κάνει για αυτό το blog, όμως κυρίως για τα όσα όμορφα έχουν γράψει σε αυτό, αλλά και για τα ωραία ποστ που έχουν στο δικό τους- αν και θα έπρεπε να μαλώσω την Μαρία που έκλεισε το δικό της.




doctor

Υ.Γ. Επί της επικαιρότητας και σχετικά με τα περί της χρηματοπιστωτικής κρίσης ένα έχω να πω: Είμαι άσχετος και αναρμόδιος.
Ελπίζω το ίδιο να πράξουν και αυτοί οι ανεύθυνοι άσχετοι δημοσιογραφίσκοι στων ειδήσεων του 8 και να σταματήσουν να τρομοκρατούν τον κόσμο με τις αηδίες που εκστομίζουν.

Μοναξιές

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, από το βιβλίο του «μοναξιές», των εκδόσεων Κάκτος.

"Λένε ότι τα μεγαλύτερα κακά στον κόσμο προέρχονται από τους εγωιστές, τους απολίτικους, όσους «ρίχνουν νερό στο μύλο της απάθειας», τους αλαζόνες, τους μοναχικούς – αυτούς που δεν ανήκουν πουθενά για να βολεύονται κάθε φορά με τον καλύτερο τρόπο.

Δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά από τη μοναξιά του ανθρώπου που δεν ανήκει πουθενά, που δεν έχει που την κεφαλήν κλίναι, που δεν έχει ούτε κόμμα, ούτε «φυλή», ούτε θρησκεία – συνεπώς στηρίζεται μόνο στο πανταχόθεν αμφισβητούμενο ΠΡΟΣΩΠΟ του.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από τη βία που δέχεται ο άνθρωπος ο οποίος με τη μοναξιά του αμφισβητεί έμπρακτα τις οργανωμένες ομάδες, διακρίνοντας πίσω από την αφοσίωση στη γενιά το φατριατισμό, πίσω από το esprit de corps το υπεροπτικό πνεύμα
της κλίκας, πίσω από τη θρησκευτική θέρμη το ζηλωτισμό και πίσω από τους κομματικούς οραματισμούς το management των συμφερόντων.

Ο άνθρωπος αυτός, όπως είναι επόμενο, κατακομματιάζεται, του βουλώνουν το στόμα – ποιοι; Τα αγνά στελέχη που βολεύονται θριαμβικά σε καρέκλες και πόστα!

Το ν' ανήκεις κάπου είναι μια ανθρώπινη ανάγκη. Δημιουργεί μια γλυκιά συνενοχή, μια φιλική εννόηση. Ανήκεις κάπου, για να εγκαταλείπεσαι εκεί όπως στην αγκαλιά της μάνας σου: σε μια κερκίδα, μια στυλιστική φυλή, μια εργασιακή ομάδα – στην «οικογένεια» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»!

Ομολογώ ότι εγώ ποτέ δεν ανήκα κάπου – κι αυτό μου λείπει. Δεν το αντιμετώπισα ποτέ ως προνόμιο, όσο ως παρενέργεια. Χάρη όμως σ' αυτή την ιδιότητά μου, μπόρεσα να γλιτώσω από τα blues της σύνθλιψης που τόσοι φίλοι μου χόρεψαν με άλλες, πολύ πιο επικίνδυνες «οικογένειες»: το κόμμα, το «γοητευτικό» περιθώριο, τη (μεταμοντέρνα) μου γενιά.

Πιο επικίνδυνο ήταν, βέβαια, το κόμμα. Που, ασφαλώς, ξεκίνησε σαν ιδεολογία, σαν μια λαχτάρα για τη μεταβολή του κόσμου, για τα ιδανικά και τα λοιπά και τα λοιπά – αλλά όταν αποκρυσταλλώθηκε, σε κίνημα, ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΚΚΕ, διαστρεβλώθηκε σε τέτοιο βαθμό
που έγινε το άκρο αντίθετο του διακηρυγμένου ιδανικού του.



Θυμάμαι ακόμα την ευδαιμονία των συμφοιτητών μου που ένιωθαν ότι συμμετέχουν σε κάτι ορμητικό, που έτρεχαν να μαζέψουν καφέ στη Νικαράγουα ή να πουλήσουν «Ριζοσπάστη» στα Πατήσια – πώς έλαμπε η όψη τους από αφοσίωση και πίστη, και τι ακατάλυτη
συνενοχή τους έδενε απέναντι σε κάτι αποσυνάγωγους, όπως εγώ.

Ομολογώ, ζήλευα λίγο την αυτοϋπέρβασή τους, το φλογερό ενθουσιασμό τους, το γεγονός ότι είχαν ένα σκοπό λίγο πιο υψηλό από το στομάχι τους. Αλλά έβλεπα και πόσο εύκολα γίνονται
απολογητές γελοίων ή εγκληματικών πράξεων, πόσες προκαταλήψεις τους ταλαιπωρούν, τι δουλειές καταπίνουν για να απελευθερώσουνε του άλλους – και, εν ολίγοις, αποφάσισα ότι είναι λιγότερο απάνθρωπο να σώσω τον εαυτό μου, παρά την ανθρωπότητα.

Την ίδια μοναξιά ένιωσα όταν κάποιο παράξενο γονίδιο μ' εξόρισε κι από τις άλλες ομάδες της γενιάς μου – τους γιάπις τα fashion victims, τους διανοούμενους, τα junkies, τους δημοσιογράφους, τους εστέτ κ.ο.κ. Θα 'θελα πολύ να αγαπώ κι εγώ το ντιζάιν ή τα
στερεότυπα που επικυριαρχούν στο χώρο.



Θα 'θελα να κοιτάζω με βλέμμα όλο κατανόηση τους τριαντακάτι στο dolce, να είμαι ένα γνήσιο παιδί του καιρού μου που πάνω του θριαμβεύει η ηδονική μπαναλιτέ.

Κι αυτό γιατί ξέρω τι μυστική θέρμη έχει το να ανήκεις κάπου. Τι ευεργετική δύναμη έχει πάνω στις πιο μύχιες ανασφάλειες, τι ιδεολογική κάλυψη παρέχει στις πιο απονενοημένες αυθαιρεσίες!
Μα τελικά έμεινα εκτός. Οι αγωνιστές ξεβράστηκαν στα μετερίζια του Δημοσίου, και όλοι οι μεταμοντέρνοι φίλοι μου περνάνε ζάχαρη στις αυτιστικές φωλιές τους. Μόνο εγώ δεν ξέρω που να πάω, πώς να ντυθώ, ποιο περιοδικό να αγοράσω – και ούτε στέκι αξιώθηκα
να αποκτήσω, τόσα χρόνια, περιφερόμενος στ' απιθανότερα έκκεντρα – και με τη ρετσινιά του ηδονοθήρα από πάνω.

Είναι γελοίο να φορτώνουν στους μοναχικούς τις δυσπραγίες της ανθρώπινης κοινωνίας. Θα ήταν ωραίο να συμμετέχουμε όλοι σε ομάδες που μας εκφράζουν, διατηρώντας την ατομική ευθύνη και την αυτονομία μας. Όμως στην ιστορία του ανθρώπου, ελάχιστες
φορές η αυτονομία αυτή επετεύχθη. Ακόμα και τα ευγενέστερα μαζικά κινήματα στη θέση των αρχικών οραματισμών απέκτησαν άβουλα, παθιασμένα πλάσματα που δεν διστάσανε να γράψουν το πιστεύω τους με αίμα. Και τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία
του είδους δεν διαπράχθηκαν από εγωιστές ή απαθείς ηδονοθήρες (ούτε καν από επαγγελματίες δολοφόνους, χαμένα κορμιά ή κυνικούς), αλλά από ιδεολόγους και φλογερούς αλτρουιστές, ομάδες που αγωνίζονταν για τη σωτηρία του κόσμου και με το
αλάθητο της πίστης τους τρόχιζαν τα λυτρωτικά τους ξίφη.



Δεν φτάνω στο σημείο να υπερασπιστώ τη μοναξιά – διότι ξέρω ότι έχει τη γεύση της μισανθρωπίας, ότι από την πολλή συνέπεια τσακίζει το κορμί και ότι αν τη μια φορά γίνεται από επιλογή τις ενενήντα εννιά γίνεται από ανάγκη. Αλλά σίγουρα την προτιμώ
απέναντι σε όλους αυτούς τους λαλίστατους δημαγωγούς της «συμμετοχής στα κοινά» -- που ενώ διαισθάνονται την ιδεολογική ερημιά των κομμάτων όλο μας δέρνουν σαν στυφές
δασκάλες επειδή δεν ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ.

Την υπερασπίζω βεβαίως και απέναντι στο επικυρίαρχο στιλ της γενιάς μου, που ναι μεν προσφέρει θαλπωρή στους κουρασμένους μου συν-εκδρομείς, έχει όμως γεμίσει τον
ορίζοντα χιλιάδες σωσίες του κενού, ανθρώπους δίχως γεύση και όραμα, που πάνω τους θριαμβεύει η μετριότητα.

Όπως και να το κάνουμε, είναι προτιμότεροι οι αποσυνάγωγοι, οι εκκεντρικοί, οι εξ' οστρακισμένοι των συστημάτων. Αν μη τι άλλο, γιατί αυτοί είναι τουλάχιστον εκτεθειμένοι, έχουν βλάψει τη Συρία λιγότερο, και συναναστρέφονται μια κατάσταση που
μόνο μέσα της ανθίζουν η τέχνη κι η ομορφιά: τη μοναξιά".

Πηγή: http://www.e-foryou.gr/gk_doc/poihsh-logotexnia/Tsagkarousianos%20Stathis.htm

***

Υπάρχουν φορές που διαβάζω κάτι και ταυτίζομαι με αυτό.
Νομίζω ότι το έχω γράψει εγώ.
Όπως αυτό το υπέροχο απόσπασμα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου.
Με εκφράζει, με καλύπτει.
Υπάρχει μια ηδονική ευτυχία όταν σκέφτομαι ότι δεν σκότωσα ποτέ το παιδί, τον έφηβο μέσα μου, ποτέ δεν μπήκα στην ζεστασιά της αγέλης, δεν κρύφτηκα μέσα στο πλήθος, ποτέ δεν προσκύνησα άνωθεν αλήθειες, αλλά πάντα στεκόμουν όρθιος (αν και μόνος), σκεπτόμενος ότι "ο χρόνος θα δείξει ποιοι κράτησαν εντέλει όρθιο το αλεξικέραυνο τη νύχτα της μεγάλης καταιγίδας, τότε που μούγκριζε ο ουρανός, κι έτρεμαν τα τζάμια των σφαλισμένων σπιτιών μας" (Θανάσης Τριαρίδης, "Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα", σελ.73).
Ίσως γι'αυτό πάντα με εξέφραζαν και με εκφράζουν οι μοναχικοί, οι αιρετικοί συγγραφείς: ο Νίκος Δήμου, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο θανάσης Τριαρίδης.

Κι όσο για τις επαναστάσεις και τις παραδεισένιες κοινωνίες, αφήνω τις αυταπάτες μου για άλλα όνειρα: http://galatsi.blogspot.com/2008/05/blog-post.html


doctor

world press foto 2006

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Ο Denis Darzacq φωτογραφησε ενα ακροβατη του δρομου στο Παρισι και κερδισε την πρωτη θεση στην κατηγορια «Τεχνη και διασκεδαση».


Αυτο το αφρικανικο αιλουροειδες εδωσε στο φωτογραφο Michael Nichols την πρωτη θεση στην κατηγορια «Μεμονωμενες φωτογραφιες Φυσης». Η φωτογραφια εχει τραβηχτει στο εθνικο παρκο Ζακουμα στο Τσαντ.

Πρωτο βραβειο στην «Επικαιροτητα» για τον José Cendón. Η φωτογραφια δειχνει εναν τροφιμο ψυχιατρειου στο Μπουρουντι.

Η καλυτερη φωτογραφια στις «Αθλητικες φωτογραφιες» τραβηχτηκε απο το βραζιλιανο João Kehl σε ενα προπονητηριο μποξ του Σαο Παολο.

Το δευτερο βραβειο στις «Μεμονωμενες φωτογραφιες απο την επικαιροτητα» απονεμηθηκε στο δανο Jan Grarup για τη φωτογραφια του με προσφυγες στο σουδανικο Νταρφουρ.

Το πρωτο βραβειο στην κατηγορια "Spot News Single" πηγε στον Akintunde Akinleye. Η ληψη δειχνει εναν ανδρα στα ερειπια του σπιτιου του μετα την εκρηξη ενος αγωγου αεριου στο Lagos της Νιγηριας.

Ο αμερικανος Peter van Agtmael κερδισε το δευτερο βραβειο στην κατηγορια «Γενικες Ειδησεις».

Η καλυτερη φωτογραφια για το 2006 απο τον αμερικανο Spencer Platt: Νεαροι Λιβανεζοι επισκεπτονται τις βομβαρδισμενες γειτονιες της Βηρυττου μεσα σε ενα κατακοκκινο Mini Cabrio. Η φωτογραφια ειναι απο την ημερα της ανακωχης. Αργοτερα εγινε γνωστο οτι δεν επροκειτο για σαϊτ σηινγκ πλουσιων αλλα για ενοικους της περιοχης που ειχαν καταφυγει σε ασφαλεστερες γειτονιες και εβλεπαν τα κατεστραμμενα σπιτια τους για πρωτη φορα. Το αυτοκινητο ηταν δανεικο.

Το πρωτο βραβειο στη κατηγορια «Ειδησεις» κερδισε ο Oded Balilt. Μια ισραηλινη εποικος στην Aμονα της Δυτικης Οχθης αντιστεκεται στις ισραηλινες δυναμεις ασφαλειας που θελουν να επιβαλουν την εκκενωση της περιοχης απο τους εποικους.

*****

Ποια φωτογραφία σας "μιλάει" περισσότερο;

Εγώ έχω μείνει έκπληκτος από την φωτογραφία με την έκρηξη του αγωγού αερίου στην Νιγηρία.

Τέτοιο background ούτε ο Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να φτιάξει με την διαφορά ότι θα ήταν ψεύτικο...

doctor

Al Pacino

Τι να πω, τι να γράψω γι'αυτή την σκηνή;

Μία από τις ομορφότερες στιγμές του Al Pacino.

Μου αρέσουν τα παραληρήματά του: Στο τέλος του "scent of a woman" που μιλάει στο σχολικό συμβούλιο, στον "έμπορο της Βενετίας", στον "συνήγορο του διαβόλου".

Κρυστάλλινη φωνή, διαπεραστική, σπινθηροβόλα μάτια γεμάτα αυτοπεποίθηση και αυστηρότητα.

Αυτός ο ηθοποιός, μαζί με τον Robert de Niro είναι μία κλάση πάνω από τους άλλους...

Ειδικά όταν συναντιούνται στο "Ένταση" (στο φαστ φουντ) είναι ανεπανάληπτοι.

doctor

Είμαι απλώς ένας άνθρωπος.

Διάβασα στο blog του Νίκου Δήμου μια υπέροχη δημοσίευση του Mickey.

Τη διάβασα πολλές φορές και με εκφράζει.

Πολλές φορές διαβάζοντας τον Μίκυ νιώθω αναλφάβητος αλλά χαίρομαι γι'αυτό.

Χωρίς ίχνος βερμπαλισμού αναλύει διεξοδικά, στηλιτεύει, αλλά κυρίως προτείνει λύσεις.

Η δημοσίευση του Μίκυ που παραθέτω παρακάτω είναι ο ύμνος στο άτομο πέρα από κάθε στεγανό και ομαδοποίηση.

Θα μπορούσε να ήταν η ελληνική απόδοση του "Imagine" του John Lennon αλλά πιο φιλοσοφημένη και αποφεύγοντας τα ευχολόγια.

Το άτομο που φεύγει από το μαντρί, από τη ζεστασιά του έθνους, της θρησκείας και όλων των λοιπών κατασκευασμάτων του ανθρώπου.

Η παρακάτω δημοσίευση για έναν θρησκόληπτο, για έναν πατριώτη, για έναν θεοσεβούμενο οικογενειάρχη θα ήταν κατάπτυστη, ενώ αν γινόταν πριν 50 χρόνια, ο Μίκυ θα κέρδιζε δωρεάν διακοπές στη Μακρόνησο ή στη Γυάρο αφού πέρναγε ένα γεμάτο δράση Σ/Κ σε κάποιο υπόγειο της Ασφάλειας.



Η δημοσίευση του Μίκυ:



Προσωπικά δε νιώθω ούτε με ενδιαφέρει να αποκαλούμαι "έλληνας".

ΕΤΥΧΕ να γεννηθώ σε αυτόν τον τόπο που τα τελευταία 180 χρόνια προσδιορίζεται ως "ελληνικό κράτος" και να μάθω μια συγκεκριμένη γλώσσα, καθώς και τις συνήθειες και "παραδόσεις" της (ήθη και έθιμα τα λέγαμε στο δημοτικό).

Όσο για την "ελληνική" θρησκεία (που κατ' ευφημισμό ονομάζουμε "ορθοδοξία") την έχω ...αποτάξει εδώ και πολύ καιρό (δυστυχώς όχι προτού μού κάνει ...ζημιά).

Και παρότι λατρεύω τον τόπο και τις φυσικές ομορφιές που περικλείονται από τα σύνορα αυτού του πολιτικού μορφώματος,νιώθω εντελώς αντίθετος με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική του οργάνωση - όπως και με τη νοοτροπία των περισσότερων κατοίκων του.

Είμαι απλώς ένας άνθρωπος, πολίτης του κόσμου (και δε με ενδιαφέρει όχι μόνο τι έκανε ο ...Λεωνίδας, αλλά ούτε καν ο πατέρας μου).

Κι αν έπρεπε ντε και καλά να διαλέξω έναν τόπο να ζήσω ως πολίτης κάποιου "κράτους", αυτό θα ήταν μάλλον οι ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα η Πολιτεία της Καλιφόρνια - έχει και εκείνη ήλιο, θάλασσα, "μεσογειακό" κλίμα και ποικίλες φυσικές ομορφιές, ενώ υπερτερεί σαφώς στα άλλα (και λίαν ουσιαστικά) "σημεία".

Υ.Γ. Όσο είμαι εδώ, θα προσπαθήσω απλώς να επιβιώσω και να χαρώ τα θετικά της ...πατρίδας, φροντίζοντας να μην φθαρώ από τη μίζερη νοοτροπία των περισσότερων κατοίκων της. Και όσο μπορώ (και έχω διάθεση και χρόνο), θα κάνω και μια προσπάθεια να αλλάξουν κάποια πράγματα. Ευτυχώς, η φύση της εργασίας μου και το Internet βοηθούν τα μάλα προς αυτές τις κατευθύνσεις - όπως και άνθρωποι σαν τον οικοδεσπότη μας...

Κυρ Φεβ 18, 02:51:00 μμ


https://www2.blogger.com/comment.g?blogID=28447674&postID=8266966855737106777


doctor

Το κόμμα των παιδεραστών της Ολλανδίας

Όλοι λένε ότι γνωρίζουν για την ύπαρξη του κόμματος των παιδεραστών στην Ολλανδία.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν για την υπόθεση του κόμματος PNVD (Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Divesiteit) (Party for Brotherly Love, Freedom and Diversity) εντελώς επιδερμικά, μόνο από κάποια επίσης επιδερμικά ρεπορτάζ της τηλεόρασης.

Ας αναφέρω μερικά δεδομένα που θα διαφωτίσουν σχολιαστές και αναγνώστες:

1) Το 82% των Ολλανδών ζητά από την κυβέρνηση της χώρας να κάνει κάτι για να σταματήσει το νέο κόμμα: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=535...amp;pubid=54104

2) «Ο Μάρτιν Αουτενμπόγκαρντ ίδρυσε στην Ολλανδία ένα κόμμα που προκάλεσε αντιδράσεις σ' όλο τον κόσμο. Γιος αγρότη, κάτοικος του Λέιντε, πανεπιστημιούπολης κοντά στη Χάγη, ο Αουτενμπόγκαρντ εργάζεται στην κουζίνα μιας κλινικής και δημιούργησε το Κόμμα για την Αγάπη προς τον Πλησίον, την Ελευθερία και τη Διαφορετικότητα (PNVD) μαζί με δύο φίλους του. Από τότε, δημοσιογράφοι απ' όλο τον κόσμο τον καλούν στο κινητό του ζητώντας του συνεντεύξεις. «Από τη Ρωσία, τη Χιλή, ακόμη και από το Ισραήλ», λέει στη γαλλική «Λιμπερασιόν»»(ΤΑ ΝΕΑ , 10/07/2006 , Σελ.: N52 Κωδικός άρθρου: A18583N521 ID: 526537).

Προκαλώντας λοιπόν οι κύριοι αυτοί θησαυρίζουν πουλώντας τρέλα και ξέροντας ότι δεν θα κυβερνήσουν ποτέ.

3) Όχι μόνο δεν τρέφουν αυταπάτες ότι θα κυβερνήσουν αλλά ούτε καν συμμετείχαν στις πρόσφατες εθνικές εκλογές στην Ολλανδία που διεξήχθησαν στις 22 Νοεμβρίου 2006:http://www.nlverkiezingen.com/TK2006.html

4) Το Δικαστήριο της Χάγης (A court in the Hague λέει το επίσημο site της Ολλανδικής κυβέρνησης, το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης-International Court of Justice) δεν απαγόρευσε τη λειτουργία του PNVD, διότι το κόμμα δεν προέβη σε καμία παράνομη πράξη:

Από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Ολλανδικής κυβέρνησης:

19 July 2006

WHY IS THE PNVD NOT BEING BANNED?

A court in The Hague has decided not to ban the Party for Brotherly Love, Freedom and Diversity (PNVD), turning down an application for an interim injunction against the party filed by the Stichting Soelaas.
The PNVD's platform includes legalising sexual contact with minors while penalising child sex abuse.
The party also wants to allow the private ownership of child pornography.
The Stichting Soelaas seeks to ban the PNVD because it claims the party's ideas contravene 'the rights of a large group of children and the right to safe personal development'.
The association also finds the PNVD 'a danger to the social standards and values that make a democratic society fit to live in'.
The court, however, believes that the freedoms of expression, association, and assembly are cornerstones of democracy that apply to all political parties, including the PNVD.
The court considers that Soelaas's application seeks to express moral outrage, which is not enough to justify banning a party.
Nor does the court believe that the Stichting Soelaas has any compelling interest in the PNVD being banned.
A court may ban a party only if its activities contravene public policy. But the PNVD is not known to have committed any criminal offences or incited anyone to do so.

http://www.government.nl/actueel/0-42-1_42-81930.jsp

Αν εγώ ιδρύσω ένα κόμμα και εξαγγείλω ότι όταν (και αν) κερδίσω τις εκλογές θα σκοτώσω όλους τους οπαδούς του αντίπαλου κόμματος δεν σημαίνει ότι έχω εγκληματήσει κιόλας. Θυμίζω τον ορισμό του εγκλήματος:

«Έγκλημα είναι κάθε ΠΡΑΞΗ άδικη και καταλογιστή στον πράξαντα και προϋποθέτει τη νομοθετική πρόβλεψη του εγκλήματος, η οποία προϋπάρχει της πράξης»
http://www.greeklaws.com/pubs/uploads/213.pdf

Δυστυχώς πολλοί συγχέουν το εξής: νομίζουν –αφελώς- ότι η ολλανδική δικαιοσύνη νομιμοποιώντας αυτό το κόμμα, νομιμοποίησε και την παιδοφιλία!

Η παιδοφιλία είναι ποινικό αδίκημα στην Ολλανδία, ασχέτως της νομιμοποίησης του PNVD.
Οπότε ζητώντας την απαγόρευση ενός κόμματος, ζητάμε να ποινικοποιηθεί η ελευθερία της σκέψης, έστω και της άρρωστης.

Είμαι εναντίον της ποινικοποίησης της σκέψης, όσο ακραία και αν είναι γι’αυτό και είμαι εναντίον του αιτήματος να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, είμαι εναντίον της ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος ή της γενοκτονίας των Αρμενίων όπως και εναντίον της απαγόρευσης του PNVD.
Δε σημαίνει όμως ότι είμαι υπέρ της πράξης της γενοκτονίας ή ότι είμαι αντισημίτης, χρυσαυγίτης ή παιδεραστής!
Είναι απλοϊκές τέτοιες ταυτίσεις και θυμίζουν τον Μπους που έλεγε «ή είστε με μας ή είστε με τους τρομοκράτες»…

* Χρήσιμη διευκρίνιση: Το κοινωνικά απεχθές δεν είναι απαραίτητα παράνομο. Ό,τι μας εξοργίζει δεν είναι απαραίτητα αξιόποινο. Και καλώς δεν είναι.

* Χρήσιμη διευκρίνιση 2: Το (ποινικό) δίκαιο δεν τιμωρεί το φρόνημα. Τιμωρεί τις πράξεις.

Η πράξη της παιδοφιλίας ("αποπλάνηση ανηλίκου") θίγει το έννομο αγαθό της ανηλικότητας (την ομαλή ψυχοκοινωνική/ερωτική ανάπτυξη του παιδιού).
Ως πράξη είναι αξιόποινη και τιμωρείται με βαριές ποινές.

Η παιδοφιλική διάθεση ανήκει, όπως σωστά ειπώθηκε, στα χωράφια της ψυχιατρικής, ΟΣΟ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ.
Σε αυτό το στάδιο, όσο δεν θέτει σε διακινδύνευση ή δεν προσβάλλει συγκεκριμένο έννομο αγαθό, ΔΕΝ είναι παράνομη
.http://giaskepsou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114910239126256180.html

5) Μου αρέσει που κρίνουμε τα της Ολλανδίας ενώ σε εμάς εδώ ο Ποινικός Κώδικας στα θέματα σεξουαλικότητας των ανηλίκων είναι για γέλια και βρίθει υποκρισίας.

Υπάρχει σεξουαλικότητα κάτω από τα 15 στην Ελλάδα σήμερα;

Ο ποινικός νομοθέτης [του 1951, αλλά τι είναι μισός αιώνας πριν;] απαντά κυριαρχικά: όχι, αλλά κι αν υπάρχει δεν θα πρέπει να οδηγεί σε σεξ, γιατί σε αυτές τις ηλικίες δεν μπορεί να νοηθεί νομικά αποδεκτή "συγκατάθεση". Εκτός πια κι αν παντρευτούν!!!

Ο θεσμός της οικογένειας είναι προστατευτέος, ο σεξουαλικός αυτοπροσδιορισμός: όχι (άρθρο 339).Το άρθρο 351 λέει ότι όποιος/-α κάτω των 17 κάνει έρωτα με κάποιον/α από 13 έως 15 ετών χρήζει αναμόρφωσης ή θεραπείας. Δηλαδή δύο 15χρονοι που κάνουν έρωτα μπορούν να πάνε στο αναμορφωτήριο εκτός κι αν παντρευτούν!http://elawyer.blogspot.com/2006/05/15.html


Και ενώ αγνοούμε την ελληνική πραγματικότητα, θέλουμε να υποδείξουμε στην Ολλανδική δικαιοσύνη τι να πράξει!
Εμείς που είχαμε το ξυλοφόρτωμα των μαθητών ως αποτελεσματικό παιδαγωγικό μέσο, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό ως πράξη ηθικής ανάπτυξης των παιδιών και την ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης ως ύψιστη μορφή αναμόρφωσης στα ξερονήσια.
Το να δέρνει ένας γονέας την 14χρονη κόρη του το θεωρούμε φυσιολογικό.
Όταν δεν την αφήνει να πιει έναν καφέ με έναν φίλο της, ή να πάει εκδρομή ή να πάει σε ένα πάρτυ σημαίνει για πολλούς ότι ο πατέρας της είναι …ηθικός.
Το ότι αυτή η κοπέλα θέλει να χαρεί το σεξ σε αυτή την ηλικία όμως για κάποιους είναι παρά φύσιν ή και …αμαρτία!

Κλείνω με κάτι που αλίευσα από το διαδίκτυο:

«Απ' ότι κατάλαβα, το συγκεκριμένο κόμμα θέλει να ρίξει το age of consent (στην Αγγλία είναι τα 16 - δεν γνωρίζω ποιό είναι στην Ολλανδία) στα 12. Ούτως ή άλλως, τα πιτσιρίκια κάνουν σέξ πολύ νωρίτερα απο τα 16 οπότε το μόνο impact θα είναι οτι θα μπορούν να το κάνουν και με ενήλικες. Αν αυτό συμβαδίζει με την ηθική του λαού θα το αποφασίσει ο ίδιος ο λαός.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι στη νομιμοποίηση κατοχής πορνογραφικού υλικού με άτομα κάτω των 18. Αυτό θα έχει ώς αποτέλεσμα όλα τα sites με παιδεραστικό υλικό να μεταφερθούν στην Ολλανδία - κανείς δεν θα μπορεί να τα πειράξει αφού εκεί θα είναι νόμιμα (albeit για "προσωπική χρήση" ). Κάτι τέτοιο δύσκολα θα περάσει αφού σίγουρα η υπόλοιπη Ευρώπη θα έχει κάτι να πεί σχετικά... »


doctor

Υ.Γ. Εγώ αυτό το κόμμα δεν θα το ψήφιζα διότι δεν με εκφράζει. Αν όμως απαγόρευα ό,τι δεν με εκφράζει τότε μάλλον θα ήμουν δικτάτορας.

Ο νέος δίσκος της Loreena Mc Kennitt : "An ancient muse"

«Πες μου, Ω Μούσα, γι’ αυτούς που ταξίδεψαν πέρα μακριά»

Η Loreena McKennitt παρουσιάζει τον 7ο δίσκο της, τον τελευταίο καρπό ενός έργου που η ίδια περιγράφει ως «συλλογή μουσικών ταξιδιωτικών διηγημάτων», παραπέμποντας εύλογα στο διαχρονικό έπος του Ομήρου, Οδύσσεια.

Αυτή τη φορά, το ταξίδι την οδηγεί σε αναζήτηση των μονοπατιών που ακολούθησαν οι Κέλτες στα βάθη της Ανατολής, από τις πεδιάδες της Μογγολίας έως το βασίλειο του Μίδα και τη βυζαντινή αυτοκρατορία.
Καθοδόν, η McKennitt καταπιάνεται με τις έννοιες της πατρίδας, του ταξιδιού σε όλες του τις μορφές, της ανάμειξης των πολιτισμών που έχει σημαδέψει την ανθρώπινη ιστορία, τη σύγκρουση και την ελπίδα.

Ο δίσκος, ο οποίος ηχογραφήθηκε στη Real World Studios με τη συμμετοχή πληθώρας αναγνωρισμένων μουσικών, προσφέρει έναν ανεκτίμητο θησαυρό μουσικών οργάνων, από την άρπα, το hurdy-gurdy και το ακορντεόν, έως το ούτι, τη λύρα, το κανονάκι και τη σκανδιναβική νικελάρπα.
Το Caravanserai, με τους σαγηνευτικούς του ρυθμούς και τις επιρροές από το Δρόμο του μεταξιού,
το Penelope’s Song, ένας παιάνας στο όνομα της ακλόνητης αγάπης,
η μουσική σκηνογραφία της Loreena για το ποίημα του Sir Walter Scott "The English Ladye and The Knight", είναι μερικά από τα δυνατά σημεία του δίσκου.
Όλα μαζί, τα εννέα τραγούδια του An Ancient Muse συνθέτουν ένα μωσαϊκό ανθρώπινων ιστοριών, τόσο μοναδικών όσο και αξέχαστων.

******


Πάρτε μια γεύση από αυτό το καταπληκτικό μουσικό αριστούργημα, από αυτό το μουσικό ταξίδι με την ethnic μουσική να κυριαρχεί συνοδευόμενη από την καταπληκτική φωνή της Loreena:


http://www.quinlanroad.com/ecard/ecard-eng.html

http://www.quinlanroad.com/ecard/ecard2-eng.html

http://www.quinlanroad.com/ecard/ecard3-eng.html


Το επίσημο site της Loreena Mc Kennitt είναι το http://www.quinlanroad.com/
το οποίο υπάρχει σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά!

Δείτε εδώ το Caravanserai από το νέο δίσκο:

Loreena McKennitt - Caravanserai (Live @ Alhambra 2006)

http://www.youtube.com/watch?v=N6V4kzM5Yos

doctor