Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

12 ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΛΑΓΝΟ-ΕΥΡΩ ΨΕΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥ ΠΙΚΡΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ (Μέρος Α')


12 ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΛΑΓΝΟ-ΕΥΡΩ ΨΕΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥ ΠΙΚΡΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ (Μέρος Α')

Σήμερα διάβασα ένα κείμενο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο στο οποίο γίνεται μία προσπάθεια νομιμοποίησης της ολοσχερούς οικονομικής καταστροφής που βιώνει η χώρα μας τα δύο τελευταία έτη. Το κείμενο αυτό έχει αναδημοσιευθεί σε πολλά sites και blogs και όσο κι αν έψαξα δεν κατάφερα να βρω την αρχική πηγή ή τον συγγραφέα αυτού του κειμένου. Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα άοκνοι  κονδυλοφόροι του συστήματος έχουν αποδοθεί σε μία άνευ προηγουμένου εκστρατεία παραπληροφόρησης του μέσου Έλληνα με κύριο στόχο την μετατροπή της αδιέξοδης εφαρμοζόμενης πολιτικής σε νομοτελειακή σταθερά του συστήματος, σε αναπόδραστη και αναπόφευκτη πραγματικότητα, σχεδόν με τη βεβαιότητα ενός φυσικού φαινομένου το οποίο απλώς πρέπει να υπομείνουμε ως μία φυσική καταστροφή (π.χ. σεισμός, πυρκαγιά).[1]
Στη συνέχεια του κειμένου, θα προσπαθήσουμε να φέρουμε υπό το φως της αληθείας και της λογικής την … πολύ πικρή αλήθεια την οποία διατείνεται ότι κατέχει ο «σοφός» συγγραφέας του κειμένου αυτού και μπαίνει στον κόπο να μεταλαμπαδεύσει ως άλλος Προμηθέας στους κοινούς θνητούς που ζούνε σαν δεισιδαίμονες χωρικοί στον μεσαίωνα…

12 "ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ -ΑΝΤΙΕΥΡΩ" ΨΕΜΑΤΑ - ΚΑΙ Η ΠΟΛΥ ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ



·         Ψέμα Πρώτο



Όπου έχει αναλάβει το ΔΝΤ βύθισε την οικονομία στην ύφεση.

Το ΔΝΤ από τις 20 χώρες που έχει χρηματοδοτήσει οι 13 αναπτύχθηκαν και οι 2 τώρα βρίσκονται στους G20(Τουρκία, Βραζιλία).
Ο άλλες 7 απλά δεν εφάρμοσαν το σταθεροποιητικό πρόγραμμα (βλέπε Ελλάδα).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Αγγλίας το 1979 που μπήκε στο ΔΝΤ και εφαρμόζοντας πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς, γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της.

Απάντηση:

Έργα και ημέρες του ΔΝΤ

Παρά τις ωραιοποιήσεις και τις άοκνες προσπάθειες που εσχάτως καταβάλλονται στην Ελλάδα ώστε να παρουσιαστεί ουδέτερο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπηρετεί κατά κανόνα τα αμερικανικά συμφέροντα .
Κατά τη διάρκεια των ετών που ακολούθησαν την ίδρυσή του το 1944, το ΔΝΤ, όπως και η Παγκόσμια Τράπεζα, αποτελούσε τρόπον τινά τον οικονομικό βραχίονα της αμερικανικής κυριαρχίας στον ψυχροπολεμικό κόσμο. Συνεργάστηκε με αυταρχικά-δικτατορικά καθεστώτα που ήταν φιλικά προσκείμενα στις ΗΠΑ παρέχοντάς τους απαραίτητους πόρους για την επιβίωσή τους εις βάρος των λαών τους που υπερχρεώνονταν.
Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και τη διαφαινόμενη παγίωση ενός μονοπολικού κόσμου, ασυγκράτητο πλέον το ΔΝΤ ανοικτά προώθησε και, όπου χρειάστηκε, προστάτευσε τα αμερικανικά συμφέροντα, τα οποία τυλίγει συνήθως με τον ιδεολογικό μανδύα της ελεύθερης αγοράς. Αλλες φορές πάλι η προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων γίνεται απροκάλυπτα.
Η αρχή του τέλους. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, όταν η θεωρία περί του «τέλους της Ιστορίας» δεν είχε ακόμα αποδειχτεί μια απλή μεγαλοστομία, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και η ανάδειξη στην ηγεσία της Ρωσίας του Μπόρις Γέλτσιν δίνει μια χρυσή ευκαιρία στις ΗΠΑ να βυθίσει τη χώρα που αποτελούσε το αντίπαλον δέος.
Ο Γέλτσιν και οι εγκέφαλοι του οικονομικού προγράμματος της κυβέρνησής του (Τσουμπάις, Γκαϊντάρ) αποδεικνύονται πρόθυμοι μαθητές του ΔΝΤ. Από το 1991 εφαρμόζεται μια «θεραπεία σοκ» στη χώρα, όπως ακριβώς συνιστούσαν οι «μάγοι» του Ταμείου. Είχε ως αιχμή του δόρατος της πολιτικής της τις ιδιωτικοποιήσεις, όπως ευφημιστικά ονομάστηκε το ξεπούλημα κρατικού πλούτου σε εξευτελιστικές τιμές σε μέλη της πάλαι ποτέ νομενκλατούρας, τα οποία έμελλε να γίνουν οι διαβόητοι Ρώσοι ολιγάρχες.
Η Ρωσία με απόφαση του Γέλτσιν είχε αναλάβει το σύνολο του χρέους της πρώην ΕΣΣΔ, μολονότι ο πληθυσμός της αποτελούσε περίπου το μισό αυτού της Σοβιετικής Ενωσης. Ξεκίνησε δηλαδή την πορεία της στο παγκόσμιο στερέωμα κουβαλώντας την πέτρα του χρέους δεμένη στον λαιμό της.
Μέχρι το 1998, οπότε και ήρθε η χρεοκοπία της χώρας, το ΔΝΤ είχε διοχετεύσει στη χώρα πολλά κεφάλαια, τα οποία ήξερε πως θα χάνονταν κάπου μέσα στο σάπιο καθεστώς Γέλτσιν, καθώς ήδη από το 1996 Ρώσοι οικονομολόγοι είχαν μιλήσει ανοικτά για το επερχόμενο αδιέξοδο. Τη στιγμή μάλιστα που οι επί μήνες απλήρωτοι μισθοί και συντάξεις έφταναν τα 12,5 δισεκατομμύρια δολάρια, το καλοκαίρι του 2008 εξασφαλιζόταν δάνειο του Ταμείου ύψους 22,5 δισ. για να πληρωθούν οι ξένοι δανειστές.
Τα λεφτά όμως εξατμίστηκαν με το που έφτασαν στη Ρωσία - πέντε δισ. εκλάπησαν την ίδια στιγμή. Ο Τζορτζ Σόρος, που έχοντας διεισδύσει στη Ρωσία από τα χρόνια της περεστρόικα και αποτελούσε τον ενδιάμεσο μεταξύ των ντόπιων ολιγαρχών και των διεθνών χρηματοπιστωτικών κύκλων, εμφανίζεται να ζημιώθηκε περί τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια από τη ρωσική περιπέτεια.
Οι συνέπειες βέβαια ήταν πραγματικά οδυνηρές μόνο για τον ρωσικό λαό που πέρασε αρκετά χρόνια εξαθλίωσης μέχρι να αρχίσει η οικονομία να ανακάμπτει με λοκομοτίβα την κρατική Gazprom. Το κωμικό της υπόθεσης είναι ότι το ΔΝΤ δύο μέρες πριν από την κήρυξη πτώχευσης βράβευε για τα επιτεύγματά του τον Τσουμπάις...


Στην Ουκρανία

Εκτόξευσε τιμές και... Γιουστσένκο

Ταυτόχρονα με την επιχείρηση οικονομικού πολέμου στο εσωτερικό της Ρωσίας, το ΔΝΤ επενέβη και στην περιφέρειά της, στην Ουκρανία. Ο ηγέτης της «πορτοκαλί επανάστασης», Βίκτορ Γιουστσένκο, ήταν ο εκλεκτός του Ταμείου πολύ πριν αναρριχηθεί στην προεδρία της χώρας του.
Το 1993 διορίστηκε κεντρικός τραπεζίτης της Ουκρανίας και ήταν από τους αρχιτέκτονες της συμφωνίας του επόμενου έτους με το ΔΝΤ. Η συμφωνία, που επετεύχθη στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 ετών από την ίδρυση του Ταμείου, προέβλεπε την εισαγωγή εθνικού νομίσματος αλλά αφαιρούσε κάθε εργαλείο κρατικού ελέγχου πάνω στη διακύμανσή του.
Η συνέπεια ήταν η κατάρρευση της ισοτιμίας του και συνακόλουθα της οικονομίας. Σε μια νύχτα το ψωμί ανέβηκε 300%, οι τιμές του ηλεκτρικού 600%, των συγκοινωνιών 900%. Το 1995 το ΑΕΠ της Ουκρανίας ήταν μόλις το 40% του 1992. Παρά την καταστροφή που έσπειρε, το άστρο του Γιουστσένκο ανέτειλε και στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας.
Κατέκτησε τα δύο ύπατα αξιώματα, του πρωθυπουργού και του προέδρου, σε δύο πράξεις. Δεν θα ήταν δυνατό κάτι τέτοιο δίχως την αμερικανική βοήθεια. Το Δεκέμβρη του 2009 το ΔΝΤ ουσιαστικά διεμήνυσε ότι μόνο σε περίπτωση που ο Γιουστσένκο γίνει πρωθυπουργός θα χορηγήσει δάνειο στην Ουκρανία με ευνοϊκούς όρους. Όταν εξελέγη πράγματι, ο Γιουστσένκο ξεκίνησε μια διαδικασία πτώχευσης, με τη συνδρομή του ΔΝΤ, που στόχευε την εγχώρια παραγωγική βάση.
Έκλεισαν πολλές ουκρανικές βιομηχανίες. Οταν καθαιρέθηκε ο Γιουστσένκο από πρωθυπουργός, το ΔΝΤ εξέφρασε μέσω του διευθύνοντος συμβούλου του, Χορστ Κέλερ, σημερινού προέδρου της Γερμανίας, τη δυσαρέσκειά του. Η καλή υπηρεσία που προσέφερε ο Γιουστσένκο στις ΗΠΑ θα αναγνωριζόταν αργότερα, με την αμερικανικής εμπνεύσεως «πορτοκαλί επανάσταση» που τον έφερε στον προεδρικό θώκο.

Με μια ματιά

ΡΩΣΙΑ: . Το καλοκαίρι του 2008 εξασφάλιζε δάνειο ύψους 22,5 δισ. δολ. από το Ταμείο για να πληρωθούν οι ξένοι δανειστές, τη στιγμή που οι απλήρωτοι μισθοί και συντάξεις έφταναν τα 12,5 δισ.
ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Όταν εξελέγη πρωθυπουργός, ο Γιουστσένκο ξεκίνησε μια διαδικασία πτώχευσης, με τη συνδρομή του ΔΝΤ, κατά την οποία πολλές ουκρανικές βιομηχανίες έβαλαν λουκέτο.
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: 20 από τα 42,6 δισ. $ που δανείστηκε το 1999 κατευθύνθηκαν στις τσέπες των χαϊδεμένων παιδιών της Γουόλ Στριτ και πίσω στη Νέα Υόρκη.
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Το 2001 πανικόβλητοι οι Αργεντινοί έτρεξαν στις τράπεζες για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους και να μετατρέψουν τα πέσος σε δολάρια αλλά βρήκαν κλειστές πόρτες.
ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ: Με τα 23 δισ. $ που πήρε από το ΔΝΤ, έσωσε μόνο τους εκείνους που προοριζόταν να σώσει, που σε μεγάλο βαθμό ήταν εκείνοι που προκάλεσαν την κρίση.
ΚΟΡΕΑ: Το κανόνι της DAEWOO είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις, αλλά το ΔΝΤ δεν επενέβη παρά στο παρά πέντε και προς όφελος των ξένων επενδυτών που έβαλαν «χοντρό χέρι» στην κορεατική βιομηχανία.


Λατινική Αμερική

Ο υπερδανεισμός οδήγησε σε εξωφρενική λιτότητα

Σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη, στη Λατινική Αμερική, οι επεμβάσεις του ΔΝΤ υπήρξαν πολυάριθμες, σχεδόν όσο και οι στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικανών. Ειδικότερα στις δύο μεγαλύτερες χώρες της, τη Βραζιλία και την Αργεντινή, η εξασφάλιση πόρων για τα στρατιωτικά καθεστώτα που υποστήριξαν οι ΗΠΑ έγινε με το αζημίωτο, υψηλότατα δηλαδή επιτόκια που εκτόξευσαν το χρέος τους. Η πολιτική αυτή δεν άλλαξε ούτε μετά τη μετάβαση στη δημοκρατία, καθώς διεφθαρμένες κυβερνήσεις πήραν τη σκυτάλη από τους στρατιωτικούς. Ακολουθήθηκε πολιτική υψηλών επιτοκίων, που υποτίθεται ότι ήταν απαραίτητη για την προσέλκυση ξένων επενδυτών.



Έντονες πιέσεις


Στη Βραζιλία το 1998 άρχισε μια φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό, η οποία συσσώρευσε πίεση πάνω στο ρεάλ κι η κυβέρνηση ξόδεψε μέσα σε λίγους μήνες τα συναλλαγματικά αποθέματα που τόσο ακριβά πλήρωνε. Το ΔΝΤ είχε δια ροπάλου απαγορεύσει την υποτίμηση του νομίσματος, την εύκολη λύση στην περίσταση, καθώς δυτικές τράπεζες και επενδυτές ήταν εκτεθειμένοι κι η Βραζιλία βρέθηκε σε αδιέξοδο.
Το Γενάρη του 1999 αποφασίστηκε να της χορηγηθεί δάνειο 42,6 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ, τους G7, την Παγκόσμια Τράπεζα κι άλλη μια αμερικανική τράπεζα. Στις διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν συμμετείχαν εκπρόσωποι των μεγαλύτερων αμερικανικών τραπεζών (Goldman Sachs, Citigroup, Merrill Lynch) και φυσικά επενδυτές σαν τον Σόρος. Ουσιαστικά επρόκειτο για την εκπόνηση ενός σχεδίου απόδρασης των ξένων επενδυτών που, αφού είχαν ήδη θησαυρίσει από τα ληστρικά επιτόκια που πλήρωνε η Βραζιλία, ήθελαν το ΔΝΤ να τους σώσει.
Έτσι, τα 20 πρώτα δισ. του δανείου κατευθύνθηκαν στις τσέπες των χαϊδεμένων παιδιών της Γουόλ Στριτ και πίσω στη Νέα Υόρκη. Ο βραζιλιάνικος λαός υποχρεώθηκε απ’ τους όρους του ΔΝΤ σε εξωφρενική λιτότητα που έφερε τη χώρα σε κατάσταση εσωτερικού ακήρυκτου πολέμου.
Στην Αργεντινή παροχετεύτηκε η βραζιλιάνικη κρίση μετά την υποτίμηση του ρεάλ, που στέρησε την οικονομία της απ’ την ανταγωνιστικότητά της έναντι της γείτονος Βραζιλίας. Η ύφεση και η ανεργία κάλπαζαν, αλλά για να ευνοήσει την κερδοσκοπία των «καλοθρεμμένων κατσαρίδων» του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, που ξέπλεναν και μαύρο χρήμα στην Αργεντινή, η κυβέρνηση επέμεινε στη μη υποτίμηση του νομίσματος ακολουθώντας τις επιταγές του ΔΝΤ.
Το 2001 όταν η φυγή των μεγάλων κεφαλαίων είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, πανικόβλητοι οι Αργεντινοί έτρεξαν στις τράπεζες για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους και να μετατρέψουν τα πέσο σε δολάρια αλλά μάταια. Οι τράπεζες ήταν κλειστές γι’ αυτούς.
Χρειάστηκαν εξεγέρσεις και ανατροπές για να έρθει η απεμπλοκή της ακολουθούμενης πολιτικής από τις συνταγές του ΔΝΤ και τελικά η ανάκαμψη, που θα ήταν όμως αδύνατη δίχως διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του εξωτερικού χρέους.


Νοτιοανατολική Ασία

Οι «ασιατικές τίγρεις» κατασπάραξαν 3 χώρες

Των κρίσεων σε Ρωσία και Βραζιλία - Αργεντινή είχε προηγηθεί η ασιατική κρίση, που ξέσπασε το 1997. Στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας είναι γνωστή ως «κρίση του ΔΝΤ», αφού τότε εξαιτίας των καταστροφικών επιλογών του ΔΝΤ η κρίση νομίσματος στην Ταϊλάνδη επηρέασε το σύνολο των γειτονικών χωρών και πιο σοβαρά, εκτός της Ταϊλάνδης, την Κορέα και την Ινδονησία.
Οι «ασιατικές τίγρεις» ήταν το καμάρι του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, καθώς ακολουθώντας τις οδηγίες των οργανισμών αυτών σημείωναν υψηλή ανάπτυξη επί σειρά ετών.
Οταν άρχισαν οι πιέσεις στο μπατ, το ταϊλανδικό νόμισμα, η κυβέρνηση ήταν ανέτοιμη να το υπερασπιστεί. Το μπατ κατέρρευσε χάνοντας σε λίγους μήνες πάνω από το μισό της αξίας του, ενώ η φυγή κεφαλαίων αποτυπώθηκε και στο χρηματιστήριο, ο δείκτης του οποίου υποχώρησε κατά 75% στο ίδιο διάστημα. Οπως αλλού, τα δάνεια του ΔΝΤ προς την Ταϊλάνδη, που ανήλθαν σε 20 δισ., κατευθύνθηκαν στις τσέπες των επενδυτών.
Η Ινδονησία ήταν το επόμενο θύμα των νομισματικών πιέσεων, παρότι η οικονομία της χώρας έμοιαζε να είναι σε καλή κατάσταση. Η ρουπία όμως κατέρρευσε και το δάνειο των 23 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ έσωσε μόνο τους γνωστούς εκείνους που προοριζόταν να σώσει, που σε μεγάλο βαθμό ήταν εκείνοι που προκάλεσαν την κρίση. Η φτώχεια εξαπλώθηκε και η λαϊκή αντίδραση εκδηλώθηκε τελικά με ξεσηκωμό που έδιωξε τον δικτάτορα Σουχάρτο μετά από 30 χρόνια στην εξουσία.


Για ψύλλου πήδημα


Στην πιο εκβιομηχανισμένη Ν. Κορέα η κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί σχετικά ανώδυνα. Όμως, το στοίχημα για το ΔΝΤ ήταν η διάλυση του μοντέλου εταιρικής οργάνωσης στη χώρα προς όφελος των δυτικών πολυεθνικών.
Η κρίση στη ρευστότητα οδήγησε στη χρεοκοπία την Daewoo, τη δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία στην Κορέα, για αδυναμία αποπληρωμής οφειλών μόλις 84 εκατ. δολαρίων. Το κανόνι αυτό είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας, αλλά το ΔΝΤ δεν επενέβη παρά στο παρά πέντε ζητώντας σε αντάλλαγμα των κεφαλαίων του την αλλαγή του επιχειρηματικού και τραπεζικού μοντέλου της προς όφελος των ξένων επενδυτών. Ετσι, τα ιμάτια της κορεατικής βιομηχανίας διαμοιράστηκαν και πρώτα της Daewoo, ενώ οι ξένες τράπεζες τρύπωσαν στην αγορά.
Πριν από τη συμφωνία με την Κορέα, οι Αμερικανοί μεγιστάνες είχαν συνεδριάσει μαζί με τη FED και τους αξιωματούχους του ΔΝΤ. Η ίδια εγκάρδια συνεννόηση υπήρξε και στην περίπτωση της κρίσης στη Βραζιλία, τη Ρωσία και την Αργεντινή. Διόλου συμπτωματικά, το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Ελλάδα βρισκόταν το «νούμερο 2» της Goldman Sachs, αλλά και ο Τζορτζ Σόρος...

Ιδιωτικοποιήσεις 

Η εισβολή πολυεθνικών στο Δημόσιο


Στη Βραζιλία οι ιδιωτικοποιήσεις ξεκίνησαν τη δεκαετία του ‘90 με την -διά της χρηματιστηριακής οδού- πώληση ορυχείων. Ακολούθησε η μετοχοποίηση της αεροναυπηγικής Embraer, που έβαλε στην εταιρεία τους ανταγωνιστές της γαλλογερμανικής EADS.
Το 1998 η κρατική Telebras έσπασε σε 12 μικρότερες εταιρείες και πουλήθηκε σε Ισπανούς, Πορτογάλους, Ιταλούς, Καναδούς κι Αμερικανούς. Στη συνέχεια επιχειρήθηκε η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας που είχε καταστροφικές συνέπειες, μπλακ άουτ κατά την περίοδο 2001-2002 και κατακόρυφη άνοδο τιμών (140% πάνω κατά την περίοδο 1996-2002.
Και στην Αργεντινή η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα είχε προηγηθεί της κρίσης. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 η κυβέρνηση του ανεκδιήγητου Μένεμ πούλησε ό,τι βρήκε μπροστά της, σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχαν εμπνευστεί το ΔΝΤ κι η Παγκόσμια Τράπεζα. Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ύδρευση πέρασαν σε ξένα χέρια, ενώ μέχρι το 1999 το 90% των τραπεζών είχε ιδιωτικοποιηθεί.
Στην Ταϊλάνδη το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων του ΔΝΤ προέβλεπε την άμεση πώληση κρατικών εταιρειών, αλλά και το leasing αυτών από ιδιωτικές εταιρείες, καθώς επίσης και τη σύμπραξη κρατικού και ιδιωτικού τομέα. Ανάμεσα στους αγοραστές συγκαταλέγονται ξένες τράπεζες και θεσμικοί επενδυτές. Επιπλέον, ένα μεγάλο μερίδιο της κρατικής συμμετοχής σε τράπεζες έχει πουληθεί σε πολυεθνικές.
Στη Ρωσία μόλις εδραιώθηκε ο Γέλτσιν στην εξουσία μοίρασε στον ρωσικό λαό μετοχές των κρατικών εταιρειών. Οι πρώην διευθυντές των εταιρειών αυτών με τη συνεργασία ξένων τραπεζών αγόρασαν σε χαμηλότατες τιμές τις μετοχές κι έγιναν ιδιοκτήτες. Πολυεθνικές σαν τις BP, Exxon, Texaco κατέφτασαν στη Μόσχα για να καρπωθούν ένα κομμάτι της πίτας του χρυσοφόρου τομέα της ενέργειας.
Οι πιο σώφρονες ολιγάρχες και ξένοι επενδυτές προέβλεπαν ότι η τύχη τους δεν θα κρατούσε πολύ και φρόντισαν να στείλουν τα κεφάλαια που αποκόμιζαν στο εξωτερικό, όπου οι αμερικανικές και αγγλικές τράπεζες τα υποδέχτηκαν με ευχαρίστηση.[2]
Το  Δ.Ν.Τ. μετά την παταγώδη αποτυχία του τόσο στην Αργεντινή όσο και στην κρίση της Ν.Α. Ασίας απαξιώθηκε τόσο πολύ που παραλίγο να πάψει να υφίσταται. Νεκραναστήθηκε με την ελληνική κρίση όπου και εφαρμόζει αμετανόητο τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές.[3]


Ψέμα Δεύτερο



Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία. 

Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ αυτό, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ρωσία είναι από τα μέλη του ΔΝΤ που έφερε αντίρρηση για το ύψος της βοήθειας προς την Ελλάδα σαν μη συμφέρουσα επένδυση.
Η περίπτωση της Λευκορωσίας είναι χαρακτηριστική, ενώ βγήκε από τις αγκάλες του ΔΝΤ, στράφηκε σε δανεισμό στη Ρωσία, η οποία της δάνεισε λιγότερα με μεγαλύτερο επιτόκιο και με επαχθέστερους όρους όπως το ξεπούλημα όλων των υποδομών τους σ´ αυτήν.
Δείγμα των προθέσεων της είναι ότι αρνείται να πουλήσει πετρέλαιο επί πιστώσει στα ελληνικά Διυλιστήρια, δηλ. σε κερδοφόρες και φερέγγυες επιχειρήσεις. Και για να δείξουμε το ανεδαφικό του παραπάνω ισχυρισμού, η Ρωσία θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, απλά δεν το ´κανε.

Απάντηση: 


Νομίζω ότι όλοι θυμόμαστε τον πολιτικό τουρισμό του κ.Παπανδρέου λίγες εβδομάδες πριν από την απόφασή του να βάλει την χώρα στο ΔΝΤ και στην τρόικα χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Όλοι θυμόμαστε την κυνική ομολογία του Στρος Καν, τότε γενικού διευθυντή του ΔΝΤ, ότι οι διαδικασίες προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ είχαν ήδη ξεκινήσει μέσω συνομιλιών με τους κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου πριν από τις εκλογές του 2009. Ένας σημαντικότατος σταθμός  αυτού του επικοινωνιακού χαρακτήρα πολιτικού τουρισμού του τότε πρωθυπουργού κ.Γ.Παπανδρέου ήταν η Ρωσία. Το τι έγινε εκεί, στη συνάντησή του με τον Πούτιν, αποκάλυψε ο ομογενής Ιβάν Σαββίδης, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας και Βουλευτής της 4ης και 5ηςσυνόδου της κρατικής Δούμας:

Σε μια αποκάλυψη «βόμβα» προχώρησε ο ομογενής από τη Ρωσία Ιβάν Σαββίδης, αναφορικά με το δάνειο που είχε προθυμοποιηθεί να δώσει η ρωσική κυβέρνηση στην Ελλάδα και μάλιστα με ευνοϊκότερους όρους. «Η Ρωσία παρείχε στην Ελλάδα δάνειο και μάλιστα χωρίς επιτόκιο, αλλά συμφέροντα άλλων δυνάμεων εμπόδισαν τη ρωσική βοήθεια, με αποτέλεσμα η χώρα να βρεθεί στη δίνη του ΔΝΤ»,δήλωσε ο Ιβάν Σαββίδης ο οποίος είχε μεσολαβήσει για κατ’ ιδίαν επαφές του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. […] Ο κ. Σαββίδης αποκάλυψε επίσης πως ο πρώην πρωθυπουργός σιώπησε ακόμα στο αίτημα να υπάρξουν ομόλογα διασποράς για τη στήριξη της Ελλάδας, ενώ τόνισε πως ο κ. Παπανδρέου έβαλε φρένο σε επιχειρηματικές προτάσεις Ρώσων επενδυτών στη χώρα μας. «Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ακολουθείται πολιτική Αμερικής με κυβέρνηση Γερμανίας», δήλωσε ο κ. Σαββίδης, ενώ όπως τόνισε το σημαντικότερο είναι πως η Ελλάδα πλέον έχασε την ανεξαρτησία της με την υπογραφή του Μνημονίου. Ωστόσο όπως σημείωσε, ποτέ δεν είναι αργά για μια συνεργασία με τη Ρωσία και ένα δάνειο από αυτή. [4]
Σε ανοιχτή επιστολή που έστειλε ο κ.Σαββίδης προς τον τέως πρωθυπουργό, Λουκά Παπαδήμο, στις 15/12/2011, τόνιζε χαρακτηριστικά: «Είναι προφανές ότι η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση είχε ενοχληθεί από τις επανειλημμένες εκκλήσεις μου προς εκείνη να αξιοποιήσει τη δύναμη των ομογενών, προσκαλώντας τους να αποκτήσουν ομόλογα, ιδιοκτησίες ή να επενδύσουν στην Ελλάδα και προπαντός από τις απορίες, που έχω συχνά εκφράσει σχετικά με την απροθυμία του κ. Γ. Παπανδρέου να προωθήσει την ενεργειακή και εν γένει οικονομική συνεργασία με τη Ρωσία. Πράγμα, που διαφάνηκε άλλωστε και κατά τη μία και μοναδική συνάντησή του με το Ρώσο πρωθυπουργό Β. Πούτιν το Φεβρουάριο του 2010, αλλά και την πλήρη αδιαφορία του να διερευνήσει τις δυνατότητες δανειακής υποστήριξης από τη ρωσική κυβέρνηση, πολύ πριν τα πράγματα οδηγηθούν εκεί που οδηγήθηκαν σήμερα. Με ιδιαίτερη έκπληξη και απογοήτευση, όμως, πληροφορήθηκα ότι ο αρμόδιος για την Ομογένεια και τη διεθνή οικονομική συνεργασία της Ελλάδας υφυπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτριος Δόλλης απευθύνθηκε πρόσφατα σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι οποίοι επισκέπτονταν την Ελλάδα, ζητώντας τους να με εμποδίσουν να εκφράζω τις προφανώς ενοχλητικές για την τότε ηγεσία του απόψεις μου, διότι υποτίθεται ότι βλάπτω την ελληνορωσική συνεργασία».[5]
Το πάγωμα του αγωγού «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης»που έγινε από τον κ. Γ. Παπανδρέου επί της πρωθυπουργίας του αποτελεί άλλη μία πράξη εναντίον των ελληνικών συμφερόντων. Ο ρόλος του κ.Παπανδρέου εις όφελος των αμερικανικών συμφερόντων και εναντίον της ελληνορωσικής προσέγγισης φαίνεται στα απόρρητα έγγραφα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα που διέρρευσαν μέσω του wikileaks.[6]

·         Ψέμα Τρίτο



Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα. 

Αυτό είναι το δεύτερο σκέλος της πλάνης ότι αρνηθήκαμε να αναλάβει το χρέος μας η Κίνα και οι προδότες πολιτικοί μας, μας έριξαν στην μέγγενη του ΔΝΤ.
Η Κίνα όπως και η Ρωσία, όπως είπαμε θα μπορούσαν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, χωρίς να υπάρχει διακρατική συμφωνία.
Δεν το έκαναν γιατί απλά δεν ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια αναξιόπιστη οικονομία.
Πρέπει να γνωρίζουν οι μυθοπλάστες της ελληνικής πραγματικότητας ότι η Κίνα έχει δικό της οίκο αξιολόγησης, ο οποίος υποβαθμίζει συνεχώς την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος.
Με λίγα λόγια, όχι δεν θέλει να μας δανείσει, αλλά συμβουλεύει και τους άλλους να μην το κάνουν. 
Είναι πράγματι αφελείς αυτοί που πιστεύουν, πως η Κίνα θα αναλάμβανε το χρέος μας για να περνούν οι Έλληνες καλά, όταν από τα αποθεματικά της δεν τροφοδοτεί ανάγκες του δικού της λαού;

Απάντηση:

Οι δανειστές μας και εταίροι μας γνώριζαν πολύ καλά ότι υπήρχε η δυνατότητα από την Ελλάδα να αναζητήσει δανεισμό από τις τράπεζες της Κίνας, της Ρωσίας κ.λπ. και έτσι προνόησαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους με προσθήκη στη δανειακή σύμβαση σχετικού όρου τον οποίο υπέγραψε η κυβέρνηση του Παπανδρέου. Η Ελλάδα δεσμεύεται από τη σύμβαση να μη συνάψει άλλο δάνειο μέχρι να αποπληρώσει το συγκεκριμένο. Έτσι δένεται οριστικά στο άρμα της Ε.Ε. και η δυνατότητά της –έστω και σε μελλοντική κυβέρνηση- να δανειοδοτηθεί από άλλη χώρα αντίπαλο της Ε.Ε. (βλ.Κίνα, Ρωσία κ.λπ.) με χαμηλότερο επιτόκιο, εξανεμίζεται. Κατά λέξη:

«Ο Δανειολήπτης δεσμεύεται, έως ότου όλο το κεφάλαιο της παρούσας Σύμβασης να έχει επιστραφεί πλήρως και όλοι οι τόκοι και τα πρόσθετα ποσά, αν υπάρχουν, στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης, να έχουν πλήρως εξοφληθεί: (α) Με εξαίρεση τα βάρη που απαριθμούνται στις παραγράφους (1) έως (6) κατωτέρω:
(i) να μην εξασφαλίσει με υποθήκη, ενέχυρο ή άλλο βάρος πάνω στην ίδια περιουσία ή στα έσοδα, τυχόν υφιστάμενο ή μελλοντικό Σχετικό Χρέος και οποιαδήποτε εγγύηση ή αποζημίωση δίδονται επί αυτού, εκτός εάν τα Δάνεια την ίδια στιγμή διαμοιράζονται ισότιμα (pari passu) και αναλογικά (pro rata) έχοντας την ίδια διασφάλιση· και
(ii)να μην χορηγήσει σε οποιονδήποτε άλλο πιστωτή ή κάτοχο του δημόσιου χρέους, προτεραιότητα σε σχέση με τους Δανειστές». [7]   
Οι κινεζικές τράπεζες έχουν αγοράσει κρατικό χρέος στην ευρωζώνη (και ελληνικά ομόλογα)[8], και γενικά επενδύουν στην Ελλάδα συνάπτοντας δάνεια με ναυτιλιακές εταιρείες[9] και μέσω της Cosco έχουν ισχυρή παρουσία στη χώρα.[10] Πρόσφατα η Κίνα σύναψε αναπτυξιακό δάνειο με την Ουγγαρία και γενικά θεωρείται δεδομένο ότι θα σύναπτε δάνειο και με την Ελλάδα αν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε υπογράψει αυτόν τον απαράδεκτο όρο.[11]
Σίγουρα είναι αφελείς όσοι πιστεύουν ότι η Κίνα θα μπορούσε να χρηματοδοτεί τα ελλείμματά μας για να περνάμε εμείς καλά. Είναι όμως εξίσου αφελής και ο συγγραφέας του κειμένου των «μύθων» που θεωρεί ότι η Κίνα θα έχανε την ευκαιρία να πατήσει και με τα δύο πόδια στην Ευρώπη και μάλιστα σε χώρα της ευρωζώνης. Είναι άλλωστε γνωστό το μεγάλο ενδιαφέρον της Κίνας να αποκτήσει κάποιες «βάσεις» στην Κρήτη όπου θέλει να δημιουργήσει έναν μεγάλο διαμετακομιστικό σταθμό κοντέινερς.[12]


·         Ψέμα Τέταρτο



Οι δανειστές μας είναι στυγνοί τοκογλύφοι. 

Αυτοί που δανείζουν, μας δανείζουν για να κερδίσουν, αυτό είναι ξεκάθαρο. Το ύψος του επιτοκίου είναι ανάλογο του ρίσκου που παίρνουν. 
Ας δούμε λοιπόν τι αναλογία επιτοκίου - ρίσκου υπάρχει. Το επιτόκιο - ρίσκο που θα έβαζαν οι αγορές για να δανείσουν τη χώρα μας (spreads) κυμαίνονταν πάνω από 20%. Δηλ. απαγορευτικό.
Το επιτόκιο δανεισμού που έλαβε η Ελλάδα από τον μηχανισμό στήριξης για το πρώτο μνημόνιο ήταν 4-5% και για το δεύτερο μνημόνιο 3,6%, όταν τα επιτόκια στην ελεύθερη αγορά έφταναν το 30%. 
Ποιος λοιπόν είναι ο στυγνός τοκογλύφος, όταν τα επιτόκια της Ιταλίας και της Ισπανίας κυμαίνονται στο 6-7%;

Απάντηση:
Καταρχήν θα πρέπει να δούμε πως υπερχρεώθηκε η χώρα μας και πόσο συνέδραμαν σε αυτό και οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Να θυμίσουμε ότι λίγο πριν την έναρξη των μνημονίων το ελληνικό δημόσιο χρέος ανήκε κατά ποσοστό 75% στις ξένες τράπεζες.[13]Οι δανειστές μας γνώριζαν πολύ καλά ότι η Ελλάδα ήταν υπερχρεωμένη και δεν πληρούσε τους όρους του «Συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης», σύμφωνα με τους οποίους ένα κράτος-μέλος της ευρωζώνης δεν έπρεπε να έχει δημόσιο χρέος πάνω από το 60% και έλλειμμα άνω του 3% του Α.Ε.Π.[14]  Το γνώριζαν και οι εταίροι μας, όμως δεν έκαναν τίποτα πέρα από συστάσεις. Συνεπώς, υπήρχε ρίσκο που ήταν εν γνώσει των δανειστών και φυσικά υπερχρέωση της χώρας που ήταν εν γνώσει των εταίρων μας.
Οι  δανειακές συμβάσεις όμως  εμπεριέχουν εμπράγματες εξασφαλίσεις για τους δανειστές και έτσι τους διασφαλίζουν σε μελλοντική διένεξη με την Ελλάδα. Όταν δανείζεις λοιπόν κάποιον και ζητάς εμπράγματες εξασφαλίσεις και εκταμιεύεις τα χρήματα σταδιακά, τότε το ρίσκο είναι πολύ μικρό, γι’αυτό τον λόγο άλλωστε ένα στεγαστικό δάνειο έχει επιτόκιο γύρω στο 4% ενώ το επιτόκιο μιας πιστωτικής κάρτας είναι γύρω στο 18%.
Στην δανειακή σύμβαση, η κυβέρνηση Παπανδρέου υπέγραψε την παραίτηση της Ελλάδας από κάθε ασυλία: «Σύμφωνα με το άρθρο 14.5 της δανειακής σύμβασης, «ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».
Μάλιστα, σύμφωνα με το σημείο 11 του Υποδείγματος νομικής γνωμοδότησης που υπέγραψε ήδη η ελληνική πλευρά, «ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά λόγω της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης –συντηρητικής ή αναγκαστικής– ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση».
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας έχει δύο διαστάσεις. Εκλαμβάνεται ως ασυλία δικαιοδοσίας και ως ασυλία εκτελέσεως. Αυτό σημαίνει ότι, σε περίπτωση μη εξόφλησης των δανειακών μας υποχρεώσεων, τα κράτη της Ευρωζώνης μπορούν να κατάσχουν και να εκπλειστηριάσουν ακόμη και τα ακατάσχετα περιουσιακά στοιχεία της χώρας μας, ανυπολόγιστης υλικής και πολιτιστικής αξίας, συμπεριλαμβανομένων και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας».[15]
Η υπαγωγή των δανείων της Ελλάδος στο αγγλικό δίκαιο, εξασφαλίζει ακόμη περισσότερο τους δανειστές μας και ελαχιστοποιεί το ρίσκο τους, κάνοντας σίγουρο το κέρδος τους από αυτό το «πακέτο στήριξης» όπως κατ’ευφημισμό τιτλοφορείται.
Είναι χαρακτηριστικές οι παρατηρήσεις του Συνταγματολόγου Γιώργου Κασσιμάτη:


1. Οι βάσεις των «Μνημονίων», που δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα, δεν είναι απλώς οικονομικές. Τα «Μνημόνια» δεν είναι απλά δανειακά κείμενα που εκμεταλλεύονται οικονομικά τον οφειλέτη. Με τα «Μνημόνια» δεν επιδιώκεται μόνο η διασφάλιση με σκληρούς όρους των δανειζόμενων κεφαλαίων. Τα «Μνημόνια» έχουν στόχο την ολοκληρωτική κατάλυση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους.

Αυτό είναι ολοφάνερο από τους έξης όρους των δανειακών συμβάσεων του Μαΐου 2010 (Α΄ Μνημόνιο) και του σχεδίου Δανειακής Σύμβασης που ενέκρινε η Βουλή (Β΄ Μνημόνιο):

1ος Όρος: Παραίτηση υπέρ των δανειστών από όλα τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας και από όλες τις ασυλίες που παρέχει το διεθνές δίκαιο σε κάθε κράτους για την προστασία ζωτικής σημασίας αγαθών του. [άρθρα 3

(4) και (5), 4 (1) (β), 15 (1) (α) και Παράρτημα 4 της «Σύμβασης Δανειακής
Διευκόλυνσης»]

2ο Όρος: Δέσμευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών [άρθρο 4 (2) της «Σύμβασης Δανειακής

Διευκόλυνσης»]. Η δέσμευση αυτή αποκλείει κάθε είδους οικονομική διασφάλιση άλλου δανειστή εκτός από αυτούς του Μνημονίου. Με αυτό τρόπο αποκλείει ολοκληρωτικά στην Ελλάδα να συνάψει οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες, καταλύοντας έτσι την ανεξαρτησία της.

3ος Όρος: Οι δανειακές μας συμβάσεις (τα «Μνημόνια») υπάγονται υποχρεωτικά στο αγγλικό δίκαιο και οι δικαστικές αποφάσεις είναι απόλυτα εκτελεστές και δεσμευτικές στην Ελλάδα [άρθρο 14 (1) και (3) της

«Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης»]. Ο όρος αυτός –και μόνος του- καταλύει την κυριαρχία του κράτους, γι’ αυτό και έχει κριθεί ως αντίθετος με το διεθνές δίκαιο.
Με τον όρο αυτόν αντιμετωπίζεται το δανειζόμενο κράτος ως ιδιώτης οφειλέτης. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα:
(α) δεν μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα και την προστασία που παρέχει το διεθνές δίκαιο σε κάθε κράτος (ούτε προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ούτε την προστασία της εθνικής κυριαρχίας που παρέχει στα κράτη η διεθνής κοινότητα) και
(β) το κράτος ως οφειλέτης δεν μπορεί να επικαλεστεί απέναντι στους δανειστές του, ούτε τα δικαιώματα που παρέχει το ελληνικό δίκαιο και τα δίκαια όλων των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης στον ιδιώτη δανειστή, γιατί δεν τα αναγνωρίζει το αγγλικό δίκαιο. Τα δικαιώματα αυτά είναι πολλά: (ακυρότητα των εκμεταλλευτικών συμβάσεων, δικαίωμα αναπροσαρμογής των συμβάσεων λόγω μεταβολής των συνθηκών κ.ά.).

4ος Όρος: Οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να μεταβιβάσουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους από τις δανειακές συμβάσεις σε τρίτο κράτος ή πρόσωπο. Η Ελλάδα δεν έχει αυτό το δικαίωμα (άρθρο 2 της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης).

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι όροι αυτοί εξακολουθούν να ισχύουν και αποτελούν δεσμεύσεις (με διάφορους τρόπους και όρους) και του Β’ Μνημονίου.

2. Από το σύνολο σχεδόν των όρων που είναι εκμεταλλευτικοί, τοκογλυφικοί, εκβιαστικού και παράνομοι, αναφέρω μόνο τους παραπάνω όρους, γιατί αυτοί είναι ολοφάνερο ότι αποτελούν τη βάση κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας και της πολιτικής ανεξαρτησίας της χώρας μας, που αποτελεί το σκοπό των δανειστών μας (των κρατών μελών της Ευρωζώνης με επικεφαλής τη Γερμανία και το ΔΝΤ).

Από τους όρους αυτούς προκύπτει ότι η μόνη σωστή αντιμνημονιακή πολιτική είναι αυτή που θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο:
- η καταγγελία των «Μνημονίων» με (προσωρινή) στάση πληρωμών – και όχι «παύση» πληρωμών που λένε πολλοί σκόπιμα, γιατί σημαίνει χρεοκοπία-
- ο έλεγχος του ύψους του δανείου, ώστε να προσδιοριστεί επακριβώς το μη επαχθές χρέος, που είναι το νόμιμο κατά το διεθνές δίκαιο, γιατί ανταποκρίνεται στην αντοχή του κράτους ως προς το να εξασφαλίσει τις βασικές ανάγκες του λαού του και της άμυνάς του,
- η διαγραφή (το «κούρεμα») του επαχθούς μέρους του δανείου, που υπερβαίνει τις δυνάμεις του κράτους να το πληρώσει και η αναδιαπραγμάτευση, μεταξύ ίσων κρατών, του μη επαχθούς μέρους του δανείου με νόμιμους όρους.
Αυτό που υποστηρίζουν –τώρα, οψίμως- τα κόμματα της μνημονιακής παράταξης ότι θα αναδιαπραγματευθούν όρους των «Μνημονίων» ή ότι θα επιδιώξουν «σταδιακή αποδέσμευση από αυτά» είναι αναποτελεσματικά και λέγονται για να παραπλανήσουν το λαό. Η αλήθεια είναι μια: Από τη στιγμή που υπάρχουν οι παραπάνω όροι ως βάση του δανεισμού της Ελλάδας, χωρίς προηγούμενη καταγγελία των δανεικών συμβάσεων που τους περιέχουν, καμιά άλλη διαπραγμάτευση δεν είναι δυνατή, ούτε μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά.

3. Ο σκοπός των παραπάνω επονείδιστων όρων είναι διττός:

(α) Η ένταξη στο μπλοκ δυνάμεων ΗΠΑ-Ευρώπης της Ελλάδας ως υποτελούς μέλους, χωρίς δικαίωμα να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση και
(β) Η μεταβίβαση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών σε πολυεθνικές εταιρείες του ίδιου πολιτικού μπλοκ και ο πλήρης αφελληνισμός της ελληνικής οικονομίας εις όφελος των χρηματοπιστωτικών κέντρων που υπάγονται στο ΔΝΤ.

4. Υποστηρικτικός αυτών των στόχων των δανειστών μας είναι ο πολιτικός λόγος:

- που εκφέρουν και αναπτύσσουν σκόπιμα τα κόμματα και τα ΜΜΕ που στηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική,
- καθώς, δυστυχώς, και οι αντιμνημονιακές παρατάξεις και τα μέσα επικοινωνίας τους, από έλλειμμα γνώσης του πραγματικού συμφέροντος της Ελλάδας και της πραγματικής βούλησης του ελληνικού λαού.
Ο λόγος αυτός παρουσιάζει τα έξης ελλείμματα:
(α) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται για ό,τι έχει σχέση με την κυριαρχία του ελληνικού κράτους, τα εθνικά μας θέματα και την εξωτερική μας πολιτική. Τον τελευταίο καιρό το Υπουργείο Εξωτερικών έχει σβήσει από το χάρτη.
(β) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται για τον τρόπο με τον οποίο φεύγουν καθημερινά, χωρίς καμιά διαφάνεια και χωρίς καμιά πληροφορία, οι πλουτοπαραγωγικές πήγες μας, τόσο οι οικονομικού ενδιαφέροντος, όσο και οι γεωπολιτικού ενδιαφέροντος. Δεν ακούσαμε ποτέ, πού μεταβιβάζονται (νομίζω, μεταβιβάστηκαν ήδη) τα δικαιώματα του υποθαλάσσιου πλούτου της Ελλάδας.
(γ) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται για το επονείδιστο «Ταμείο», μέσω του οποίου φεύγει από την Ελλάδα χωρίς κανένα δικαίωμα της Ελλάδας κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή και κάθε έσοδο, με αδιαφανείς διαδικασίες και με απώλειες δισεκατομμυρίων. Κανένα κόμμα δεν είπε μέχρι σήμερα ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό το εγκληματικό και παμφάγο τέρας.
(δ) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται –παρά το ότι υπάρχει πλούσια πρακτική- για το τρόπο με τον οποίο γίνεται η σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο στάση πληρωμών και η αναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, για να μάθει ο κόσμος ότι όχι μόνο εφικτό είναι, αλλά και αναγκαίο.
(ε) Ποτέ και τίποτε δεν ακούστηκε για το ότι οι δανειακές συμβάσεις είναι ανυπόστατες και ότι είναι αντίθετες με το δίκαιο της ΕΕ και ότι δε δεσμεύουν νομικά τη Χώρα
(στ) Τέλος, ποτέ και τίποτε δεν ακούστηκε, ότι –εκτός από την πολιτική της υποτέλειας- υπάρχει και η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, και ότι το ΔΝΤ και η Ευρωζώνης της Γερμανίας δεν είναι οι μόνες πήγες δανεισμού και βοήθειας στον Πλανήτη.[16]
Η ομολογία όμως ότι τα δάνεια χορηγούνται από τους εταίρους μας με σκοπό το κέρδος έρχεται από τα πιο επίσημα χείλη: « Οι Γερμανοί φορολογούμενοι όχι μόνο δεν χαρίζουν χρήματα στην Ελλάδα, αλλά έχουν «βγάλει» τουλάχιστον 15 δισ. ευρώ από μειωμένους τόκους λόγω των πακέτων στήριξης». Αυτό ομολόγησε ο γερμανός επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), Κλάους Ρεγκλινγκ.
Ειδικότερα, σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Focus, ο Ρέγκλινγκ είπε ότι η Γερμανία έχει καταγράψει πολύ μεγάλα κέρδη από τα πακέτα στήριξης προς την Ελλάδα, καθώς στην χώρα εισρέουν ποσά που πιέζουν τα επιτόκια δανεισμού προς τα κάτω. Κι αυτό γιατί η Γερμανία δανείζεται χρήμα με μικρότερο επιτόκιο και στη συνέχεια δανείζει τα ίδια χρήματα στην Ελλάδα με μεγαλύτερο επιτόκιο, λειτουργώντας επί της ουσίας τοκογλυφικά.
Αντίθετα με τις φωνές άλλων γερμανών πολιτικών -και ιδιαίτερα της γερμανικής δεξιάς- ο Κλάους Ρέγκλινγκ ξεκαθάρισε ότι τα πακέτα διάσωσης δεν έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ στον Γερμανό φορολογούμενο. Όπως είπε, «στη Γερμανία έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι κάθε χρηματική βοήθεια προς την Ελλάδα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό γιατί χρηματοδοτείται από τα χρήματα των γερμανών φορολογουμένων». Αυτό, τονίζει, είναι λάθος καθώς τα χρήματα αυτά είναι δάνεια που «πρέπει να αποπληρωθούν». Ο γερμανός οικονομολόγος καλεί τους συμπατριώτες του να απελευθερωθούν «από την εικόνα της Ελλάδας ως βαρελιού χωρίς πάτο» καθώς όπως τονίζει «δεν υπάρχουν δώρα ούτε μόνιμες μεταφορές χρημάτων».[17]


·         Ψέμα Πέμπτο



Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής. 

Στον ισχυρισμό αυτόν θα αντιτάξω το ερώτημα , γιατί η Γερμανία δεν άφησε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να αγοράσει τα πάντα φτηνότερα και χωρίς ρίσκο;
Γιατί τα δεκάδες δις που εκταμιεύονται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των εταίρων μας και δη της Γερμανίας δεν επενδύονται σε ασφαλέστερα σημεία του πλανήτη (Βαλκάνια, Μεσόγειο) και επενδύονται στην Ελλάδα;
Στον μηχανισμό στήριξης συμμετέχουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης. Γιατί αυτή η πολεμική μόνο για τους Γερμανούς και όχι για τους Ολλανδούς, Φιλανδούς, Κύπριους κλπ;
Προφανώς όλα εντάσσονται στα συμφέροντα κάθε χώρας και της ευρωζώνης γενικότερα.
Κανένας δεν χαρίζει και κανένας δεν θέλει να χάσει. 
Αλλά η προσπάθεια διάσωσης της χώρας μας ευνοεί πρωτίστως εμάς και κατ´ επεκτασιν τους εταίρους μας.

Απάντηση:  Εδώ ο συγγραφέας απαντά στον φανταστικό συνομιλητή του ρωτώντας τον για ποιο λόγο στοχοποιείται μόνο η Γερμανία και όχι οι υπόλοιποι δανειστές μας. Προφανώς, αν δεν το γνωρίζει, η Γερμανία έχει τον κύριο λόγο στην παροχή των δανείων στην Ελλάδα ως ο κύριος χρηματοδότης. Με δεδομένο ότι η Γερμανία δανείζεται με πολύ μικρό επιτόκιο (στις 23/5/2012 δανείστηκε 7,74 δις ευρώ με επιτόκιο 0%!)[18]και δανείζει στις χώρες του νότου με αρκετά μεγαλύτερο επιτόκιο,  τότε ο καθένας μπορεί να ισχυριστεί ότι τα κίνητρα αυτής της «βοήθειας» που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται «πακέτο στήριξης» είναι ο προσπορισμός κέρδους για τον δανειστή. Το αν η Γερμανία και οι δορυφόροι της επιλέγουν να «επενδύσουν» βοηθώντας την Ελλάδα και όχι κάπου αλλού έχει να κάνει με το ότι αν καταρρεύσει η Ελλάδα, θα καταρρεύσει η ευρωζώνη και θα ξεκινήσει μία ανεξέλεγκτη πακγόσμια κρίση που κανείς δεν μπορεί να κοστολογήσει ή να προβλέψει. Το τελευταίο διάστημα όλα σχεδόν τα δημοσιεύματα και οι αναλύσεις των οικονομολόγων συντείνουν στο ότι η κατάρρευση της Ελλάδας θα πυροδοτήσει απρόβλεπτες εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία.[19]


·         Ψέμα Έκτο



Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της. 

Είναι τουλάχιστον αστείο να πιστεύει κάποιος ότι μια αγορά 10εκ κατοίκων μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας 80εκ.
Στο γενικό σύνολο των εξαγωγών της Γερμανίας, η Ελλάδα κατέχει το 0,7%. Δηλ περίπου 6 δισ. το χρόνο όταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι 34 δισ.
Αντίστοιχα η Πορτογαλία εισάγει περίπου 8δις από την Γερμανία και δεν αναλώνεται σε τέτοιες ανόητες κατηγορίες, όπως και η Ιρλανδία που εξάγει, αντί να εισάγει, στη Γερμανία 11δις το χρόνο δεν σκέφτηκε κανείς να πει ότι η Γερμανία δεν πρέπει να δανείσει την Ιρλανδία;
Άρα τα προβλήματα κάθε χώρας δεν έχουν να κάνουν με τις εξαγωγές της Γερμανίας στις χώρες αυτές, αλλού είναι τα προβλήματα.

Απάντηση:
Προσωπικά δεν έχω δει πουθενά να ισχυρίζεται κάποιος τα παραπάνω. Ο συγγραφέας «κατατροπώνει» άλλον έναν ανύπαρκτο αντίπαλο…

Τέλος μέρους Α' (συνεχίζεται).


[1]  Βλ. χαρακτηριστικό δημοσίευμα του Βήματος που υπογράφει ο ανταποκριτής του MEGA CHANNEL στις Βρυξέλλες, Μανώλης Σπινθουράκης: http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=458593
[2] Νικήτας Κουριδάκης,  «Έργα και Ημέρες του ΔΝΤ, εφημερίδα Έθνος, 24/4/2010, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=11364959.  Για τα «επιτεύγματα» του Δ.Ν.Τ. στην Αργεντινή βλ. Γιάνης Βαρουφάκης, «Το πρώτο τανγκό στην Ευρωζώνη;», 26/4/2010: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=2055. Για τις αρνητικές επιδράσεις των πολιτικών του ΔΝΤ στην υγεία των κατοίκων των χωρών που εφαρμόστηκαν τα προγράμματά του βλ. συνέντευξη του αμερικανού καθηγητή Οικογενειακής και Κοινοτικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του New Mexico, Howard Waitzkin, εφημ. Ελευθεροτυπία, 16/10/2011: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=318505.
[3] Γιάνης Βαρουφάκης, Κρίσης Λεξιλόγιο, οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν, Αθήνα 2011, σσ.16-7.
[4] http://www.newsbomb.gr/blogs/story/130750/o-ivan-savvidis-adeiazei-giorgo-gia-to-rosiko-daneio  Βλ. και δημοσίευμα της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (11/12/2011) του Θανάση Αυγερινού με τίτλο «Υπόγεια διπλωματία με θύμα ομογενή βουλευτή στη Ρωσία»:  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=331156.

[6] Ο αιφνιδιασμός από τη συμφωνία Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη: http://www.wikileaks-forum.com/index.php?topic=6281.0 . Αποκάλυψη: Τι προσδοκούσαν από τον Γ. Παπανδρέου και τι πέτυχαν: http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=31873&category_id=0 .

[7] Σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης, σ. 10. Το πλήρες κείμενο της δανειακής σύμβασης: http://aganaktismenoi-drama.gr/wp-content/uploads/2011/06/mnimonio.pdf .

[15] Νότης Μαριάς: «Αμετάκλητα και άνευ όρων» - Έτσι παραιτήθηκε η κυβέρνηση από την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας», περιοδικό Επίκαιρα, 5.1.2011. http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=8850&category_id=100  

[16] Γιώργος Κασιμάτης, Αναγκαία και απαραίτητη η καταγγελία τω ν δανειακών συμβάσεων, 12/5/2012. http://olympia.gr/2012/05/16/γιώργος-κασσιμάτης-αναγκαία-και-απαρ/ 

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012

Ζήτω το νέο σώσιμο της Ελλάδος! Ζήτω η νέα διάσωση!

Kύριοι, σωθήκαμε!!!

Πάλι!

Για άλλη μια φορά!

Η κρίση στην Ελλάδα τελείωσε!!! Πάλι!

Ο ΔΟΛ ξεσαλώνει σήμερα. Ορίστε πόσα άρθρα υπάρχουν αυτή τη στιγμή (20.2.2012, 16:36) στο In.gr:

1. Μας βγάζουν το καπέλο οι εταίροι μας, μας δίνουν συγχαρητήρια ρε: «H Ελλάδα έχει κάνει πολύ σημαντική προσπάθεια, λέει η Κριστίν Λαγκάρντ»: http://news.in.gr/ec...?aid=1231182608

2. Τέρμα τα ζόρια, τέρμα τα βάσανα, η κρίση τελειώνει όπου να’ναι: «Αισιοδοξία για συμφωνία «Το δεύτερο πακέτο βοήθειας της Ελλάδας θα έχει θετικό αντίκτυπο» λέει η Κομισιόν»: http://news.in.gr/ec...?aid=1231182597

3. Επενδύσεις δεν θέλατε; Ανάπτυξη δεν θέλατε; Πάρτε 1 δις ευρώ επενδύσεις στην Ελλάδα: «Με έμφαση την ενέργεια- Πάνω από 1 δισ. ευρώ θα ρίξει φέτος στην Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων» http://news.in.gr/ec...?aid=1231182600

4. Πάρτε και «πατριωτισμό» με το τσουβάλι από τον ανυπέρβλητο σκληρό διαπραγματευτή Σαμαρά [γιατί νομίζετε ότι ψήφισε τα μέτρα αυτός ο μέγας πατριώτης;;;]: «Τα οικονομικά προβλήματα ενισχύουν τον πατριωτισμό, είπε ο Αντ.Σαμαράς από την Κύπρο»: http://news.in.gr/gr...?aid=1231182612
5. Την ίδια ώρα, ο τεράστιος Παπαδήμος μας βγάζει οριστικά από την κρίση: «Κλειδώνει» τη συμφωνία στο Eurogroup ο Λουκάς Παπαδήμος»: http://news.in.gr/gr...?aid=1231182503

6. Και ο άλλος ο ανυπέρβλητος, ο ανεπανάληπτος Βενιζέλος (τι να' ναι μπροστά του ο συνεπώνυμός του Ελευθέριος ο κακομοίρης….) κλείνει το θέμα «ελληνική κρίση» μια για πάντα: «Διάχυτη αισιοδοξία- ξεκάθαρη πολιτική έγκριση ζητεί ο Ευ.Βενιζέλος από το Eurogroup»: http://news.in.gr/ec...?aid=1231182620
7. Ταυτόχρονα, ο πιο επιτυχημένος Υπουργός Οικονομικών όλων των εποχών, όλης της ανθρωπότητας, κ.Γιώργος Παπακωνσταντίνου βάζει στη θέση τους όσους μεμψιμοιρούν μπροστά στην νέα τεράστια συμφωνία, μπροστά στο νέο σώσιμο της χώρας και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε όσους ηλίθιους Έλληνες τολμήσουν να μην ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που σώζει τη χώρα κάθε τρεις μήνες: «Οι ακραίοι θα νικήσουν αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις για το δάνειο, λέει ο Γ.Παπακωνσταντίνου»: http://news.in.gr/gr...?aid=1231182615

8. Ο εφιάλτης τελειώνει. Το νέο δάνειο έρχεται, κλείνει και το PSI, τι άλλο θέλετε ρε γκρινιάρηδες; Τι άλλο θέλετε ρε αγνώμονες, αχάριστοι, ανεπρόκοποι, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι κωλοέλληνες;;; ε;;; «Ολοκληρώνεται και το PSI- Αισιοδοξία σε Ελλάδα και Ευρώπη για την εκταμίευση του νέου δανείου»: http://news.in.gr/ec...?aid=1231166698

**

Η χώρα σώθηκε για άλλη μια φορά.
Νέοι πανηγυρισμοί,
νέοι διθύραμβοι,
νέα αισιοδοξία,
...νέα κοροϊδία του ελληνικού λαού.
Θ' ανέβει και το ΧΑΑ για κανα δυο μέρες
και μετά
...
επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα.

Και τότε
οι κύριοι του ΔΟΛ και όλος αυτός ο εσμός της προπαγάνδας θα αρχίσει πάλι να μιλάει για νέες αναγκαίες θυσίες.
Και τότε,
οι «σωτήρες» κυβερνώντες θα αρχίσουν να μιλάνε πάλι
για έλλειψη πετρελαίου,
για κλειστά μαγαζιά,
για αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων.

Θ’αρχίσουν πάλι
τους ωμούς εκβιασμούς,
την τρομοκρατία,
τις απειλές:
ή θα δεχτείτε και τα νέα μέτρα,
ή θα καταστραφείτε.

Και ο ηλίθιος Έλληνας θα τα δεχτεί κι αυτά.
Και τα επόμενα.
Και τα μεθεπόμενα.
Και πάλι διθύραμβοι,
και πάλι επινίκια,
και πάλι πανηγυρισμοί για το νέο σώσιμο της χώρας.

Κάθε τρεις μήνες το ίδιο ακριβώς έργο.
Κι ο Έλληνας με την ίδια ηλιθιότητα να απαντάει σαν χαζοχαρούμενος στα γκάλοπ ότι γουστάρει τρελά αυτό που του συμβαίνει.
Γουστάρει τον Σαμαρά να τον δουλεύει,
τον Καρατζαφέρη να κάνει κωλοτούμπες,
τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ να το παίζουν μνημονιοαντιμνημονιακομνημονιακοί.
Απολαμβάνει τον βιασμό του,
θαυμάζει τον χαμό του,
καμαρώνει το Βατερλώ του.
Είναι άξιος της μοίρας του.
Αυτός….
ο θλιβερός,
ο τρισάθλιος,
ο ελεεινός.

Όχι οι υγιείς όμως.
Όχι οι σκεπτόμενοι
Αυτοί είναι η ευλογημένη μαγιά.
Αυτοί ο σπόρος, το φως, η ελπίδα...


Γι'αυτόν τον άθλιο Έλληνα έγραφε ο Καζαντζάκης λίγο μετά την Μικρασιατική καταστροφή:

1. Η βρωμερή γενεά τούτη θα ψοφήσει και εμείς οι δυο-τρεις ας δουλέψομε να γίνει λίγο καλύτερη η ερχόμενη… Ας διατηρήσουμε την Ελλάδα καθαρή, εμείς τουλάχιστο, στην καρδιά μας.

2.…Λέω πως και να χαθεί ένα Κράτος – άθλιο μάλιστα, σαν το Ελληνικό – δεν έχει καμιά σημασία. Πρώτα γιατί ίσως έτσι μόνο θα μπορέσει να λευτερωθεί μια λαμπρή, αλλοπρόσαλλη, ευφυέστατη ράτσα. Κ’ έπειτα γιατί, θέλοντας και μη, εκεί βαδίζει ο κόσμος. Να εξαφανιστούν οι πολιτικές μορφές που γεννούν το μίσος. Αν πάλι εξαφανιστούν οι Έλληνες, γιατί είναι ανάξιοι, τότε βλογημένη η ώρα του εξαφανισμού τους! Θ’ αδειάσουν τη λαμπρή αυτή γωνιά της θάλασσας που μολέβουν και θα ‘ρθουν άλλοι άνθρωποι να τιμήσουν τ’ όνομα του ανθρώπου.

3. Άλλωστε, καλά ξέρεις πως Ελλάδα είναι μερικοί, ελάχιστοι άνθρωποι. Η αξία της Ελλάδας είναι ανάλογη με την αξία τους, το πλήθος χρησιμεύει μόνο όπως χρησιμεύουν τα μηδενικά στις μονάδες…

(Νίκος Καζαντζάκης, Επιστολές προς Γαλάτεια, έκδ.γ', Δίφρος 1993. Αναδημοσίευση από: http://www.phorum.gr...p?f=51&t=160892 ).

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία: γιατί οι συμφωνίες με την Τρόικα είναι απεχθείς;

Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν να αμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «απεχθείς» και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του απεχθούς χρέους, «τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1). Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση. Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απεχθές.
Όπως το βεβαιώνει ο ειδικός εισηγητής Mohammed Bedjaoui στο σχέδιο άρθρου του περί της διαδοχής στο ζήτημα των κρατικών χρεών για τη Συνθήκη της Βιέννης του 1983: «Τοποθετούμενοι από την άποψη της διεθνούς κοινότητας, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε απεχθές χρέος κάθε χρέος που έχει συναφθεί με σκοπούς μη σύμφωνους προς το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, και ειδικότερα προς τις αρχές του διεθνούς δικαίου που έχουν ενσωματωθεί στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών» (2).
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι όροι που έχει επιβάλει η Τρόικα (μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, διάλυση της κοινωνικής προστασίας και των δημόσιων υπηρεσιών, μείωση των κοινωνικών προϋπολογισμών, αύξηση των έμμεσων φόρων όπως του ΦΠΑ, μείωση του κατώτατου μισθού, κλπ.) παραβιάζουν πασιφανώς τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών. Πράγματι, μεταξύ των υποχρεώσεων που περιλαμβάνονται σε αυτή τη Χάρτα, βρίσκουμε ειδικά, στα άρθρα 55 και 56, «τη βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση και συνθήκες προόδου και ανάπτυξης στην οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων (…), τον οικουμενικό και πραγματικό σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλετική, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας»। Κατά συνέπεια, τα μέτρα λιτότητας και τα χρέη τα συναφθέντα στο πλαίσιο αυτών των συμφωνιών με τη Τρόικα κηρύσσονται άκυρα επειδή ό,τι είναι αντίθετο στη Χάρτα του ΟΗΕ θεωρείται ότι δεν έχει γραφεί (3).

Πέρα από τη παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών δικαιωμάτων που απορρέει από την εφαρμογή αυτών των αντικοινωνικών μέτρων, αυτό που η Τρόικα ποδοπατάει είναι το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 1-2 της Χάρτας του ΟΗΕ και τα δυο Σύμφωνα του 1966 για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο που είναι κοινό στα δυο σύμφωνα, «Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Σύμφωνα με αυτό το δικαίωμα, καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους και εξασφαλίζουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και μορφωτική τους ανάπτυξη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, όλοι οι λαοί μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα τον πλούτο και τους φυσικούς τους πόρους, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη διεθνή οικονομική συνεργασία, η οποία στηρίζεται στην αρχή του αμοιβαίου συμφέροντος και του διεθνούς δικαίου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ένας λαός να στερηθεί τα μέσα επιβίωσής του».

Όμως, είναι εξόφθαλμη η επέμβαση της Τρόικα στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των Κρατών, γεγονός που συνιστά περιφρόνηση της δημοκρατίας. Αυτοί οι πιστωτές προειδοποίησαν ξεκάθαρα ότι οι εκλογές στην Ιρλανδία και στη Πορτογαλία δεν έπρεπε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή αυτών των συμφωνιών. Αναφέρουμε για παράδειγμα το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro της 9ης Απριλίου 2011 που θυμίζει τις προσταγές προς τη Πορτογαλία των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη συνάντηση που έγινε στη Βουδαπέστη πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Πορτογαλία: «Η προετοιμασία (του σχεδίου λιτότητας) θα πρέπει να αρχίσει αμέσως τώρα, με στόχο τη συμφωνία μεταξύ των μερών στα μέσα Μαΐου, και να επιτρέψει την εφαρμογή χωρίς καθυστέρηση του προγράμματος προσαρμογής ταυτόχρονα με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης» (…) «οι υπουργοί ξεκαθάρισαν στη Πορτογαλία ότι δεν θέλουν να υποχρεωθούν να ξαναδιαπραγματευτούν τα ανταλλάγματα για τη βοήθεια, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών» (4). Στη περίπτωση της Ελλάδας, το πρόγραμμα λιτότητας που συμφωνήθηκε με τη Τρόικα επιβλήθηκε το 2010 χωρίς καν το Κοινοβούλιο να το κυρώσει παρόλο που επρόκειτο εδώ για μια υποχρέωση του ελληνικού Συντάγματος (άρθρο 36 παράγραφος 2) (5).

Αυτή τη περιφρόνηση της Τρόικα για την εθνική κυριαρχία αυτών των τριών Κρατών την έκανε δυνατή η απελπιστική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας (τα πρώτα αλλά σίγουρα όχι και τα τελευταία θύματα της κρίσης του χρέους στην Ευρωζώνη). Με αυτή την έννοια, μπορούμε δύσκολα να υπερασπιστούμε την εγκυρότητα αυτών των συμφωνιών επικαλούμενοι την ελευθερία συγκατάθεσης. Στο δίκαιο, όταν μια πλευρά μιας συμφωνίας δεν είναι σε θέση να ασκήσει την αυτονομία της βούλησης, τότε η συμφωνία κηρύσσεται άκυρη. Πώς αυτή η αρχή εφαρμόζεται στη παρούσα περίπτωση; Μη μπορώντας λογικά να δανειστεί στις χρηματαγορές μακροπρόθεσμα εξαιτίας των επιτοκίων που ζητούν οι χρηματαγορές και που κυμαίνονται μεταξύ 12% και 17% ανάλογα με την περίπτωση, οι κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών αναγκάστηκαν να στραφούν προς τη Τρόικα που επωφελήθηκε από το γεγονός ότι αποτελούσε τον έσχατο δανειστή. Εκμεταλλευόμενη τη απελπιστική κατάσταση των ελληνικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών αρχών, η Τρόικα πέτυχε να επιβάλλει σχέδια που είχαν και θα έχουν αρνητικές συνέπειες για την οικονομική υγεία αυτών των χωρών με δεδομένο το προκυκλικό χαρακτήρα των μέτρων που υιοθετήθηκαν (δηλαδή, που ενισχύουν τους παράγοντες που γεννούν τη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).
Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις στους βασικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές, ενέργεια, ταχυδρομείο, κλπ) που επέβαλε η Τρόικα επιτρέπουν στις ξένες ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν τον έλεγχό τους και κατά συνέπεια πλήττουν την κυριαρχία αυτών των Κρατών και το δικαίωμα των λαών να διαθέτουν ελεύθερα τους πλουτοπαραγωγικούς και φυσικούς τους πόρους. Αν και ένα Κράτος έχει το δικαίωμα, μέσω μιας συμφωνίας, να μεταβιβάσει ένα μέρος της κυριαρχίας του σε μια ξένη οντότητα, αυτή η μεταβίβαση δεν πρέπει, εκτός κι αν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, να θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ανεξαρτησία του Κράτους, που αποτελεί ένα βασικό στοιχείο της πολιτικής του ανεξαρτησίας (6).
Μέσω αυτών των όρων, η Τρόικα δεν έχει μόνο παραβιάσει το διεθνές δίκαιο।Έχει γίνει και συνένοχη στη παραβίαση των εθνικών δικαιωμάτων αυτών των Κρατών. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, γινόμαστε μάρτυρες ενός αληθινού νομικού πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, πολλές διατάξεις του νόμου 3845/2010 που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας, παραβιάζουν το Σύνταγμα, συγκεκριμένα καταργώντας το νόμιμο ελάχιστο μισθό. Η εγκατάλειψη της κυριαρχίας του ελληνικού Κράτους επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο από τη διάταξη της συμφωνίας με τη Τρόικα που προβλέπει ότι σε περίπτωση διαφοράς μπορεί να εφαρμοστεί το αγγλοσαξονικό δίκαιο και να αναγνωριστεί η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Έτσι, το Κράτος παραιτείται από ένα θεμελιώδες προνόμιο της κυριαρχίας που είναι η εδαφική αρμοδιότητα των εθνικών του δικαστηρίων. Την ίδια ώρα, ο ελληνικός νόμος που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας απαιτεί να κηρυχθούν άκυρες και μη εκτελεστέες οι διαιτητικές αποφάσεις (που έχουν συνταγματική αξία) που έδιναν μισθολογικές αυξήσεις για το 2010 και 2011. Με λίγα λόγια, όπως το γράφουν οι νομικοί Γ. Κατρούγκαλος και Γ. Παυλίδης, «η κρατική κυριαρχία περιορίζεται κατά τρόπο πολύ παρόμοιο με εκείνο του διεθνούς οικονομικού ελέγχου που είχε επιβληθεί στη χώρα το 1897 ως συνέπεια της χρεοκοπίας (1893) και κυρίως της ήττας της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο».


Είναι απεχθές κάθε δάνειο η αιτία του οποίου είναι ανήθικη

Η νομική θεμελίωση που βγαίνει από την ανήθικη και άνομη αιτία προκειμένου να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των συμβάσεων απαντάται σε πολλές εθνικές εμπορικές και αστικές νομοθεσίες। Μας παραπέμπει κατευθείαν σε ένα ζήτημα που θίγει η θεωρία του απεχθούς χρέους: ποιος ωφελείται από τα δάνεια; Στη περίπτωση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες που έχουν δανείσει σε αυτές τις χώρες με εντελώς ανεύθυνο τρόπο, κερδίζουν ενώ φέρουν μεγάλη ευθύνη για τη κρίση του χρέους. Πράγματι, η διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών από το δημόσιο που ακολούθησε το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007 προκάλεσε την έκρηξη του χρέους των Κρατών. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τουλάχιστον «ανήθικη» την αιτία των συμφωνιών που συνάφθηκαν με τη Τρόικα και να κάνουμε λόγο για «αναίτιο πλουτισμό» (μια γενική αρχή του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 38 του καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου (7)) προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών.

Ο αναίτιος πλουτισμός των ιδιωτικών τραπεζών γίνεται ακόμα χειρότερος από το γεγονός ότι αυτές βγάζουν τεράστιο κέρδος στη πλάτη του δημοσίου εξαιτίας της διαφοράς μεταξύ από τη μια, των επιτοκίων πάνω από 4% που απαιτούν από τα ενδιαφερόμενα Κράτη για να αγοράσουν τους τίτλους που εκδίδουν για διάρκεια 3 μέχρι 6 μηνών, και από την άλλη, του επιτοκίου 1% με το οποίο αυτές οι ίδιες τράπεζες δανείστηκαν από την ΕΚΤ μέχρι τον Απρίλιο 2011, πριν αυτό ανέβει στο 1,25% και κατόπιν στο 1,50% (8). Μπορούμε επίσης να κάνουμε λόγο για αναίτιο πλουτισμό (αυθαίρετο και παράνομο πλουτισμό) στη περίπτωση Κρατών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία που δανείστηκαν με 2% στις χρηματαγορές και δάνεισαν στην Ελλάδα με 5% ή 5,5%, στην Ιρλανδία με 6%. Το ίδιο και το ΔΝΤ που δανείζεται από τα μέλη του με χαμηλό επιτόκιο και δανείζει στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στη Πορτογαλία με πολύ υψηλότερα επιτόκια.

Τα μέτρα που εξήγγειλαν οι ευρωπαϊκές αρχές στις 21 Ιουλίου συνιστούν μια ξεκάθαρη ομολογία του «αναίτιου πλουτισμού» για τον οποίο φέρουν την ευθύνη καθώς και του απατηλού χαρακτήρα της πολιτικής τους. Ανακοίνωσαν τελικά την πρόθεσή τους να μειώσουν κατά 2 ή 3 μονάδες τα επιτόκια που απαιτούν από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία. Διακηρύσσοντας ότι κατεβάζουν το επιτόκιο γύρω στο 3,5% για τα δάνεια 15 ή ακόμα και 30 ετών, παραδέχονται ότι τα επιτόκια που απαιτούν είναι απαγορευτικά. Το κάνουν επειδή είναι οφθαλμοφανής η καταστροφή στην οποία συνέβαλαν να βυθιστούν αυτές οι χώρες και επειδή το κακό απλώνεται γρήγορα σε άλλες χώρες.
Ποιο συμφέρον είχαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία να συνάψουν αυτές τις συμφωνίες με τη Τρόικα; Κανένα, εκτός από το ότι τους δίνουν λίγο χρηματοπιστωτικό οξυγόνο που προορίζεται όμως να εξυπηρετήσει την εξόφληση των πιστωτών τους. Μάλιστα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αυτά τα σχέδια λιτότητας θα επιδεινώσουν την κατάστασή τους καθώς έχει μπει σε κίνηση μια διαδικασία «χιονοστιβάδας». Πράγματι, αυξάνεται το φόρτωμα αυτών των νέων χρεών με τόκους ενώ τα μέτρα που υπαγορεύει η Τρόικα έχουν για συνέπεια να μειώνουν την οικονομική δραστηριότητα μια και μειώνουν τη συνολική ζήτηση πλήττοντας τις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι υπάρχει εδώ απατηλή συμπεριφορά του ΔΝΤ καθώς άβυσσος χωρίζει τα λόγια του από την πραγματικότητα. Πράγματι, στο άρθρο 1 του καταστατικού του, το ΔΝΤ έχει ως στόχους «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική αύξηση του διεθνούς εμπορίου και να συμβάλει έτσι στην εγκαθίδρυση και διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος καθώς και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των Κρατών μελών, που αποτελούν τους πρώτους στόχους της οικονομικής πολιτικής» ή ακόμα «να δώσει εμπιστοσύνη στα Κράτη μέλη θέτοντας προσωρινά στη διάθεσή τους τούς γενικούς πόρους του Ταμείου με αντάλλαγμα τις κατάλληλες εγγυήσεις, προσφέροντας έτσι σε αυτά τη δυνατότητα να διορθώσουν τις ανισορροπίες των ισοζυγίων πληρωμών τους χωρίς να προσφύγουν σε μέτρα επιβλαβή για την εθνική ή διεθνή ευημερία» (9). Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να ισχυριστούμε ότι η δράση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ συνιστά επίσης απάτη σε βάρος των ενδιαφερόμενων χωρών.
Τα μέτρα που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν επίσης για συνέπεια να εγκλωβίσουν αυτές τις χώρες μέσα στη καταραμένη λογική του χρέους καθώς θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν να δανείζονται για να μπορέσουν να αποπληρώσουν. Έχουν μπει λοιπόν σε μια περίοδο δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνων λιτότητας και αύξησης του χρέους (10). Η μελέτη του ΟΟΣΑ για το ελληνικό χρέος, που δημοσιεύθηκε στις 2 Αυγούστου 2011 (11), βεβαιώνει συγκεκριμένα ότι το δημόσιο χρέος που ήταν 140% το 2010 πιθανόν θα πέσει στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το…2035.
Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, οι κυβερνήσεις, αν θέλουν το καλό του πληθυσμού, έχουν συμφέρον να σπάσουν τις συμφωνίες με τη Τρόικα, να αναστείλουν πάραυτα την αποπληρωμή του χρέους τους (με πάγωμα των τόκων) και να πραγματοποιήσουν λογιστικούς ελέγχους με τη συμμετοχή των πολιτών. Αυτοί οι λογιστικοί έλεγχοι θα πρέπει να ταυτοποιήσουν το άνομο τμήμα αυτών των χρεών, αυτό που πρέπει να ακυρωθεί άνευ όρων. Το υπόλοιπο του δημόσιου χρέους πρέπει επίσης να μειωθεί με μέτρα σε βάρος εκείνων που ωφελήθηκαν από αυτό. Πρέπει να κινηθούν δικαστικές διώξεις ενάντια στους υπεύθυνους των ζημιών που προκλήθηκαν. Φυσικά, συμπληρωματικά και ουσιαστικά μέτρα (μεταφορά τραπεζών στο δημόσιο τομέα, ριζική φορολογική μεταρρύθμιση, κοινωνικοποίηση τομέων που ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδο…(12) πρέπει να ληφθούν καθώς η ακύρωση των άνομων χρεών, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί αν η λογική του συστήματος παραμείνει άθικτη.

Σημειώσεις:

(1) Alexander Nahum Sack, Les effets des Transformations des Etats sur leurs dettes publiques et autres obligations financières, Recueil Sirey, 1927.
(2) Mohammed Bedjaoui, «Neuvième rapport sur la succession dans les matières autres que les traits», A/CN, 4/301 et Add. I, p. 73.
(3) Monique et Roland Weyl, Sortir le droit international du placard, PubliCETIM No 32, CETIM, novembre 2008.
(4) http://www.lefigaro.fr/conjoncture/...
(5) Georgios Katrougalos et Georgios Pavlidis, «La Constitution nationale face a une situation de détresse financière: leçons tirées de la crise grecque (2009-2011)».
(6) http://unesdoc.unesco.org/images/00...
(7) Προβλέπεται επίσης σε πολλούς εθνικούς αστικούς κώδικες όπως στον ισπανικό (στα άρθρα 1895 και σε εκείνα που ακολουθούν) και γαλλικό (στα άρθρα 1376 και σε εκείνα που ακολουθούν).
(8) Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει στην ΕΚΤ να δανείζει κατευθείαν στα Κράτη.
(9) Υπογραμμισμένα από τους συγγραφείς.
(10)Eric Toussaint, «Δηλητηριώδεις βοήθειες στο ευρωπαϊκό μενού», 2011
(11) http://www.oecd.org/document/62/0,3...
(12) Βλέπε «Οκτώ επείγουσες προτάσεις για μιαν άλλη Ευρώπη».

* Ο Renaud Vivien, νομικός, είναι μέλος της Νομικής ομάδας εργασίας της CADTM Βελγίου (www.cadtm.org)
Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου. Έχουν συγγράψει μαζί το συλλογικό βιβλίο «La Dette ou la Vie» (Το Χρέος ή η Ζωή), 2011.
Πηγή: http://elegr.gr/details.php?id=216

Τρίτη 24 Μαΐου 2011

Το επιτελείο του κ.Παπανδρέου

Το αν υπηρετούν τα συμφέροντα του έθνους και του ελληνικού λαού ή των διεθνών τοκογλύφων και του τραπεζικού κατεστημένου το αφήνω στην κρίση σας:
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί δέκα χρόνια. Είναι ο άνθρωπος των «αγορών».
***


Η Έλενα Παναρίτη, Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, «εγκέφαλος» του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης। Πρώην στέλεχος της Διεθνούς Τράπεζας με προϋπηρεσία στην καταστροφή λαών, όπως το Περού। Η παρουσία της στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας προεκλογικά προμήνυε για τους μυημένους την προσφυγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ:




***






Ο Πέτρος Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, κατέχει σήμερα μία θέση «κλειδί» στην οικονομία της χώρας: είναι Γενικός Διευθυντής του Ο.Δ.Δ.Η.Χ. (Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους).
Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι η Goldman Sachs αλλά και τη σχέση του κ. Χριστοδούλου με αυτούς τους τοκογλύφους και στυγνούς κερδοσκόπους, ας δούνε την εκπομπή αυτή:




***





Ο Διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και άνθρωπος των αγορών και του τραπεζικού κατεστημένου, σε ομιλία του είχε δώσει προβάδισμα στη διάσωση του ευρώ, αδιαφορώντας για την κατάσταση στην χώρα μας:
(1) ομιλία του Ανδρέα Γεωργίου, στο περιβόητο "Συνέδριο Οικονομολόγων στην Αθήνα" (Δεκέμβρη 2010), ένα συνέδριο... ξεφτιλισμένο κι από την κριτική φιλικών μας blog. ΠΡΩΤΕΥΩΝ στόχος του Γεωργίου είναι η "Στατιστική σαν ακρογωνιαίος λίθο στήριξης του Ευρώ!" (ΑΥΤΟ τον μάρανε, κυρίως) δηλαδή... όχι πια "πρώτα ο θεός", αλλά "πρώτα το Ευρώ": Economist conference in Athens, Greece, 9/12/2010: "Keeping the euro alive and Greece’s economic recovery", Speech of the President of the Hellenic Statistical Authority, Andreas Georgiou with subject "Statistics as a pillar of a stronger Euro zone"
(2) Ο σημαντικός ρόλος του Γεωργίου σε πάρα πολλές αποστολές του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες πρέπει να ληφθεί υπ' όψη. Περιλαμβάνει ΚΑΙ την "αμαρτωλή περίπτωση" της Αργεντινής με τα μέτρα "βοήθειας" που οδήγησαν στην κατάρρευσή της. Αργότερα, ο ίδιος έπαιξε ρόλο και στα "μέτρα θεραπείας" για την κρίση του 2007, π.χ. γράφοντας αυτό εδώ।

Σημείωση: Πρώτα διορίστηκε ο Γεωργίου, και… μετά εξαπολύθηκε το πακέτο άγριων μέτρων του φθινοπώρου 2010, στην Ελλάδα (οι αναφορές για τον κ.Γεωργίου από σχόλιο του φίλου Ομαντέον στο μπλογκ του Δημ.Καζάκη).
***
Η Μιράντα Ξαφά, Αναπληρώτρια Εκτελεστική Διευθύντρια στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), το οποίο εδρεύει στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών, την Ουάσινγκτον, είναι σήμερα τιμητής και υπερασπιστής της οικονομικής πολιτικής του κ.Παπανανδρέου και του επιτελείου του και περιφερόμενη στα κανάλια προπαγανδίζει τον δήθεν μονόδρομο του μνημονίου.
*****

Όλοι αυτοί είναι που οδηγούν την Ελλάδα στον όλεθρο, προασπίζουν τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων και υπερασπίζονται τα κέρδη των πιστωτών, εις βάρος του ελληνικού λαού.
Είναι τα παιδιά της Σχολής του Chicago και του νεοφιλελευθερισμού. Ως κύρια αποστολή έχουν την συσσώρευση πλούτου στους πολύ λίγους και στην οικονομική αφαίμαξη των λαών. Μέσω του "δόγματος του σοκ" και με την αμέριστη δύναμη του κατεστημένου των Μ.Μ.Ε. περνάνε πρωτοφανή μέτρα σε έναν λαό που μοιάζει υπνωτισμένος, αδύναμος, ανήμπορος να αντιδράσει. Δείτε εδώ πως "καλλιεργείται" αυτή η αδράνεια του λαού μέσα από την προπαγάνδα και την απειλή της καταστροφής:
http://www.youtube.com/watch?v=bFx4gVul5WA


***
Μη μολυσμένες πηγές ενημέρωσης:
Γιάννης Βαρουφάκης:
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=58
Δημήτρης Καζάκης:
http://dimitriskazakis.blogspot.com/

V