Πέμπτη 7 Ιουνίου 2007
Αγαπάει ο Θεός τον Συνασπισμό;
Του Πάσχου Μανδραβέλη
Αγαπάει ο Θεός τον Συνασπισμό;
Η πολιτική είναι διάλογος.
Είναι σύγκρουση απόψεων, για να υπερισχύσει η προσφορότερη σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Στον δημοκρατικό διάλογο υπάρχει μόνο μια σύμβαση, κάτι που αξιωματικά γίνεται δεκτό.
Ουδείς έχει εκ των προτέρων δίκιο.
Όλοι καταθέτουν τις απόψεις τους για να κριθούν: για να υιοθετηθούν ή να απορριφθούν από την πλειοψηφία.
Μόνο στις δικτατορίες κάποια άποψη θεωρείται εκ των προτέρων ορθή.
Η θρησκεία δεν είναι διάλογος. Είναι εξ αποκαλύψεως αλήθεια. Δεν ισχύει η δημοκρατική αρχή, ότι «ουδείς αλάνθαστος μέχρι αποδείξεως του εναντίου».
Κανείς μουσουλμάνος, για παράδειγμα, μπορεί να αμφισβητήσει ότι «ένας είναι ο Θεός και ο προφήτης αυτού Μωάμεθ», όπως και όλοι οι Χριστιανοί οφείλουν να πιστεύουν «σε ένα Θεό, πατέρα παντοκράτορα, ποιητή ουρανή και γης».
Διάλογος σε ότι αφορά τα θρησκευτικά θέματα δεν χωρά.
Αυτά είναι σαν τα αξιώματα στην ευκλέιδιο γεωμετρία.
Ή πιστεύεις στις Γραφές και στην ερμηνεία που οι εκπρόσωποι του Θεού επί της γης δίνουν, ή θέτεις εαυτόν εκτός δόγματος.
Οι από του άμβωνος ομιλίες έχουν ένα σκοπό: να εξηγήσουν στους πιστούς τον λόγο του Θεού.
Βλέπετε οι Γραφές δεν απαντούν σε όλα και με την απαιτούμενη για τα σύγχρονα πράγματα λεπτομέρεια. Χρειάζεται η ερμηνεία τους.
Γι' αυτό υπάρχουν ιερείς, επίσκοποι κι αρχιεπίσκοποι. Να μεταφράσουν τις γενικές αρχές των γραφών στην σύγχρονη πραγματικότητα.
Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει μετά τις από του άμβωνος ομιλίες του αρχιεπισκόπου Αθηνών είναι απλό: αγαπάει ο Θεός τον Συνασπισμό;
Προφανώς όχι, αφού ο επί της γης εκπρόσωπός Του ζητά να τον καταψηφίσουν.
Και σ' αυτό δεν χωρά συζήτηση.
Οι από άμβωνος ομιλίες δεν είναι δημοκρατική διαδικασία.
Δεν μπαίνουν σε ψηφοφορία και δεν μπορούν να υπάρξουν αντιρρήσεις.
Η εκκλησία δεν είναι αμφιθέατρο για να κατέβει μια πρόταση και να υιοθετηθεί ή να απορριφθεί από την πλειοψηφία.
Ένας μιλά και οι πολλοί υπακούν.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο κ. Χριστόδουλος δικαιούται να ομιλεί.
Υποστηρίζουν το αυτονόητο.
Το δικαίωμα αυτό έχει κατακτηθεί για κάθε Έλληνα πολίτη.
Είτε αυτός είναι εργάτης, είτε πρωθυπουργός, είτε αρχιεπίσκοπος.
Βεβαίως το δικαίωμα κάποιου να ομιλεί δεν προϋποθέτει την υποχρέωση των άλλων να τον παίρνουν στα σοβαρά.
Εκτός αν απευθύνεται σε πιστούς.
Σ' αυτή την περίπτωση το εκκλησίασμα πρέπει να τον πάρει στα σοβαρά, διότι δεν μιλά κάποιος άνθρωπος, αλλά κάποιος που μεταφέρει τον λόγο του Θεού.
Και ο λόγος του Θεού θέλει τον κ. Στυλιανό Παττακό να έχει «ανυπόκριτο πατριωτικό φρόνημά» του και να είναι ότι «εκφραστής ξεχωριστών προσόντων και αρετών», ενώ ο Συνασπισμός δεν πρέπει να μπει στη Βουλή διότι καταπιέζει το 98% του ελληνικού λαού.
Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι ο αρχιεπίσκοπος εκφράζοντας πολιτικές απόψεις δεν μεταφέρει τον λόγο του Θεού, αλλά τις προσωπικές του απόψεις.
Θεμιτό κι αυτό, αλλά τότε ο αρχιεπίσκοπος όποτε ανεβαίνει στον άμβωνα πρέπει να συστήνεται:
«Γεια σας! Λέγομαι Χρήστος Παρασκευαϊδης και θέλω να σας πω δυό λογάκια για τον Συνασπισμό...»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 3.6.2007
http://www.medium.gr/articles/118096031342030.shtml
Βλ. και σχετικό άρθρο του Ν.Τσαγκρή στο Έθνος της 3.6.2007:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5354&subid=2&pubid=112339
****
Ο κ. Χρήστος Παρασκευαϊδης χοντραίνει το παιχνίδι.
Αυτός και ο άλλος ο χουντικός στην Θεσσαλονίκη, ο Άνθιμος έχουν ξεφτυλίσει την Εκκλησία.
Αυτό που κάνει όμως ο κυρ Χρήστος νομίζω ότι είναι εις όφελος του Συνασπισμού, του κόμματος με την πιο χαμηλή συσπείρωση διότι είναι ένα κόμμα που δεν έχει φανατικούς οπαδούς όπως τα υπόλοιπα.
Με χωρίζουν πολλά με αυτό το κόμμα.
Να και ένα που είδα πρόσφατα:http://policritos.blogspot.com/2007/01/cia...d-factbook.html
Ο ύπουλος και ο ποταπός τρόπος όμως με τον οποίο κινείται ο κ.Χρήστος Παρασκευαϊδης ως έρπον σκουλήκι με υποχρεώνουν ως δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη και όχι κατ'ανάγκην ως οπαδό ή φίλο του Συνασπισμού, να υπερασπιστώ αυτό το πολιτικό κόμμα διότι αυτή την αήθη και κουτοπόνηρη επίθεση από τον Χριστόδουλο την θεωρώ ως προσβολή της Δημοκρατίας, και υπερασπίζομαι τον ΣΥΝ όπως τον υπερασπίστηκαν παραπάνω δύο δημοσιογράφοι που δεν είναι και δεν ψηφίζουν Συνασπισμό.
Η προστασία της Δημοκρατίας είναι υποχρέωση και χρέος όλων μας.
Δεν θα μας πει η εκκλησία τι βιβλία θα διδάσκονται τα παιδιά μας, τι θα γράφει η ταυτότητά μας, τι έργα θα βλέπουμε, σε ποιες εκθέσεις τέχνης θα πηγαίνουμε, τι μουσική θα ακούμε, τι θα ψηφίζουμε ή αν θα πηδιόμαστε πριν να παντρευτούμε.
Ας δουν τα χάλια τους επιτέλους οι ανέραστοι...
Αντί επιλόγου ένα απολαυστικό βίντεο του Λάκη Λαζόπουλου:
doctor
Σάββατο 2 Ιουνίου 2007
Wilhelm Reich, o αιρετικός
Μου αρέσουν οι αιρετικοί.
Είτε είναι συγγραφείς, είτε είναι καλλιτέχνες, είτε είναι ο,τιδήποτε.
Αυτοί κυοφορούν το "νέο" όντας έξω από καλούπια, συμβιβασμούς και σταθερές.
Είναι αυτοί που βγάζουν τη γλώσσα στην ευταξία και στο "πρέπει".
Είναι αυτοί που βάζουν βόμβες στους πυλώνες του καθωσπρεπισμού.
Είναι αυτοί που είναι απόβλητοι από ένα σύστημα που μαντρώνει και περιφράσσει.
Το σύστημα όταν δεν μπορεί να τους απομονώσει τους θεωρεί τρελούς, γραφικούς, εκκεντρικούς ή ιδιόρρυθμους και πολλές φορές όχι άδικα διότι για τους τρελούς ο γνωστικός είναι ο τρελός...
Ίσως γι΄αυτό οι δύο αγαπημένοι μου έλληνες συγγραφείς είναι ο Νίκος Δήμου και ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης.
Ένας από τους μεγαλύτερους αιρετικούς ήταν ο Wilhelm Reich (1897-1957):
Ο Β. Ράιχ γεννήθηκε το 1897 στη Γαλικία, την περιοχή που βρισκόταν τότε στην ανατολική παραμεθόριο, κομμάτι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Ο Ράιχ ήταν παιδί μιας οικογένειας γερμανόφωνων εύπορων αγροτών.
Το 1920, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, έγινε δεκτός σαν μέλος στη Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης, που καθοδηγούσε τότε ο Σίγκμουντ Φρόυντ. Οι στενές σχέσεις του με τον Φρόυντ και την ψυχανάλυση συνεχίστηκαν μέχρι το 1934.
Το 1922 άρχισε μια λαμπρή καριέρα σαν ψυχαναλυτής.
Έγινε ένας από τους καλύτερους θεραπευτές της Βιέννης και υπήρξε πιθανόν ο λαμπρότερος ψυχαναλυτής της δεύτερης γενιάς, αυτής που διαδέχτηκε τους μεγάλους προκατόχους του σαν τον Φρόυντ, τον Φερέντσι, τον Άμπραχαμ κ. α.
Από εκεί κι έπειτα η ζωή του ακολούθησε μια ταραχώδη πορεία, όπως άλλωστε ήταν και η προσωπικότητά του.
1) Για τις θεωρίες του και τις ανακαλύψεις του διώχθηκε από τέσσερα ευρωπαϊκά κράτη και διαγράφηκε από το Κομουνιστικό κόμμα της Γερμανίας και της Δανίας.
2) Οι εκπρόσωποι του φασισμού τον θεώρησαν κομμουνιστή και πράκτορα της Μόσχας και οι κομμουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα της αστικής τάξης.
3) Οι ψυχαναλυτές της εποχής του τον θεώρησαν αιρετικό και τον διέγραψαν από την Ψυχαναλυτική Ένωση.
Η αντίληψη που είχε για τα πράγματα και οι ανακαλύψεις του ήταν πολύ πλατιές και δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στα "στενά καλούπια" της τότε επίσημης επιστήμης.
Έτσι έφτασε στο σημείο να θεωρηθεί από πολλούς ως τρελός.
Ήταν ένας από τους επιστήμονες που δυσφημήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και προκάλεσε μεγάλη επίθεση από διαφορετικά συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων.
4) Τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση και κάηκαν στη Γερμανία, ενώ στις Η.Π.Α. κατέστρεψαν όλες τις επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσαν οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους και συνέχιση των ερευνών και πειραμάτων.
Ο Βίλχελμ Ράιχ στο βιβλίο του "Η Δολοφονία του Χριστού"("The Murder of Christ,1953) δίνει ίσως τον καλύτερο ορισμό για τον οργασμό:
"Οργασμός είναι η απώλεια της ατομικότητας μέσα από μια διαφορετική κατάσταση ύπαρξης".
Τα βιβλία του βρίσκονται εδώ: http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=929043&product%5Fid=161425&mscssid=L2TGV5MUA6N98P2ADMUP83
Πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του : http://en.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Reich
Ένα απόσπασμα από το "άκου ανθρωπάκο": http://hellenicpantheon.gr/Raix.htm
Η επιστήμη προχωρά μόνο με αμφισβητήσεις και ποτέ με απαγορεύσεις.
doctor
Είτε είναι συγγραφείς, είτε είναι καλλιτέχνες, είτε είναι ο,τιδήποτε.
Αυτοί κυοφορούν το "νέο" όντας έξω από καλούπια, συμβιβασμούς και σταθερές.
Είναι αυτοί που βγάζουν τη γλώσσα στην ευταξία και στο "πρέπει".
Είναι αυτοί που βάζουν βόμβες στους πυλώνες του καθωσπρεπισμού.
Είναι αυτοί που είναι απόβλητοι από ένα σύστημα που μαντρώνει και περιφράσσει.
Το σύστημα όταν δεν μπορεί να τους απομονώσει τους θεωρεί τρελούς, γραφικούς, εκκεντρικούς ή ιδιόρρυθμους και πολλές φορές όχι άδικα διότι για τους τρελούς ο γνωστικός είναι ο τρελός...
Ίσως γι΄αυτό οι δύο αγαπημένοι μου έλληνες συγγραφείς είναι ο Νίκος Δήμου και ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης.
Ένας από τους μεγαλύτερους αιρετικούς ήταν ο Wilhelm Reich (1897-1957):
Ο Β. Ράιχ γεννήθηκε το 1897 στη Γαλικία, την περιοχή που βρισκόταν τότε στην ανατολική παραμεθόριο, κομμάτι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Ο Ράιχ ήταν παιδί μιας οικογένειας γερμανόφωνων εύπορων αγροτών.
Το 1920, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, έγινε δεκτός σαν μέλος στη Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης, που καθοδηγούσε τότε ο Σίγκμουντ Φρόυντ. Οι στενές σχέσεις του με τον Φρόυντ και την ψυχανάλυση συνεχίστηκαν μέχρι το 1934.
Το 1922 άρχισε μια λαμπρή καριέρα σαν ψυχαναλυτής.
Έγινε ένας από τους καλύτερους θεραπευτές της Βιέννης και υπήρξε πιθανόν ο λαμπρότερος ψυχαναλυτής της δεύτερης γενιάς, αυτής που διαδέχτηκε τους μεγάλους προκατόχους του σαν τον Φρόυντ, τον Φερέντσι, τον Άμπραχαμ κ. α.
Από εκεί κι έπειτα η ζωή του ακολούθησε μια ταραχώδη πορεία, όπως άλλωστε ήταν και η προσωπικότητά του.
1) Για τις θεωρίες του και τις ανακαλύψεις του διώχθηκε από τέσσερα ευρωπαϊκά κράτη και διαγράφηκε από το Κομουνιστικό κόμμα της Γερμανίας και της Δανίας.
2) Οι εκπρόσωποι του φασισμού τον θεώρησαν κομμουνιστή και πράκτορα της Μόσχας και οι κομμουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα της αστικής τάξης.
3) Οι ψυχαναλυτές της εποχής του τον θεώρησαν αιρετικό και τον διέγραψαν από την Ψυχαναλυτική Ένωση.
Η αντίληψη που είχε για τα πράγματα και οι ανακαλύψεις του ήταν πολύ πλατιές και δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στα "στενά καλούπια" της τότε επίσημης επιστήμης.
Έτσι έφτασε στο σημείο να θεωρηθεί από πολλούς ως τρελός.
Ήταν ένας από τους επιστήμονες που δυσφημήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και προκάλεσε μεγάλη επίθεση από διαφορετικά συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων.
4) Τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση και κάηκαν στη Γερμανία, ενώ στις Η.Π.Α. κατέστρεψαν όλες τις επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσαν οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους και συνέχιση των ερευνών και πειραμάτων.
Ο Βίλχελμ Ράιχ στο βιβλίο του "Η Δολοφονία του Χριστού"("The Murder of Christ,1953) δίνει ίσως τον καλύτερο ορισμό για τον οργασμό:
"Οργασμός είναι η απώλεια της ατομικότητας μέσα από μια διαφορετική κατάσταση ύπαρξης".
Τα βιβλία του βρίσκονται εδώ: http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=929043&product%5Fid=161425&mscssid=L2TGV5MUA6N98P2ADMUP83
Πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του : http://en.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Reich
Ένα απόσπασμα από το "άκου ανθρωπάκο": http://hellenicpantheon.gr/Raix.htm
Η επιστήμη προχωρά μόνο με αμφισβητήσεις και ποτέ με απαγορεύσεις.
doctor
Πέμπτη 31 Μαΐου 2007
"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ:
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
*****
Διαδώστε το παραπάνω όπου μπορείτε και στείλτε το στους υπευθύνους. Προτεινόμενες ηλεκτρονικές διευθύνσεις: http://e-mailaddresses.blogspot.com/
Συντονιστικό blog: http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
doctor
Πέμπτη 24 Μαΐου 2007
Ο Παπαρηγόπουλος και ο διαχρονικός έλληνας
Διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο του κ. Παναγιώτη Γατσωτή (είναι καθηγητής Δ.Ε.Δημοσιεύθηκε στην ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ, Νοέμβριος 2006) ο οποίος αντιτίθεται στον παραλογισμό της απόφασης του ΥΠΕΠΘ για την αύξηση των ωρών διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Όπως σημειώνει ο Π. Κιτρομηλίδης: ο «εθνικιστικός λαϊκισμός, από τον οποίο δεν μπόρεσε να χειραφετηθεί η Αριστερά, προσέδωσε στη ρομαντική θεωρία [περί έθνους] κανονιστικό χαρακτήρα με γενικότερη απήχηση στην κοινωνία και τη διανοητική ζωή.
[...] το κανονιστικό πλαίσιο του εθνικού λόγου που καθιέρωσε το παπαρρηγοπούλειο σχήμα ως μια από τις θεμελιώδεις του παραδοχές υπήρξε κοινό σε κορυφαίους συντηρητικούς στοχαστές που εξέφρασαν με απόλυτη σοβαρότητα και συνοχή τη συμβατική αντίληψη του έθνους, όπως ο Κ. Τσάτσος ή ο Δ. Ζακυθηνός, σε φιλελεύθερους που αναζητούσαν εναλλακτικούς τρόπους πνευματικής έκφρασης του Ελληνισμού, όπως ο Γ. Θεοτοκάς, ο Γ. Σεφέρης και ο Ι.Θ. Κακριδής, και σε αριστερούς στοχαστές, όπως ο Νίκος Βέης, ο Αλέξανδρος Σβώλος και ο Νίκος Σβορώνος» (Π. Κιτρομηλίδης, «Η ιδέα του έθνους και της εθνικής κοινότητας στην ελληνική ιστοριογραφία», στο Πασχάλης Κιτρομηλίδης – Τριαντάφυλλος Σκλαβενίτης (επιμέλεια), Ιστοριογραφία της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας 1833-2002, τόμ. Α΄, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Αθήνα 2004, σσ. 42-43.. ).
7) Για το ίδιο θέμα σημειώνει ο Γ. Δερτιλής:
«Από συστάσεως του ελληνικού κράτους έως τη δεκαετία του 1970, οι περισσότεροι έλληνες ιστορικοί (διότι υπήρξαν και εξαιρέσεις, βεβαίως) ασχολήθηκαν αμέσως ή εμμέσως με την προσπάθεια να δομήσουν το λόγο του ελληνικού εθνικισμού και να νομιμοποιήσουν την πράξη του [...].
Ήταν τόσο πολύ αφοσιωμένοι […] σ’ αυτό το ειδικό ζητούμενο της εθνικής τους συνείδησης, ζητούμενο έμμονο και συμπλεγματικό, ώστε προσανατολίστηκαν σχεδόν αποκλειστικώς στη σύνδεση του Ελληνισμού με το Βυζάντιο και με την αρχαιότητα, άμεση ή έμμεση [...].
Αντί επιλόγου παραθέτω μια υπέροχη σκέψη του Γιώργου Γιαννουλόπουλου από άρθρο του στην Ελευθεροτυπία της 14/3/2007 (Η γελοιογραφία της Ιστορίας) στο οποίο αποδομεί εύκολα τον λαϊκίστικο βερμπαλιστικό αριστερο-εθνικιστικό λόγο του γελοιογράφου Στάθη (επίσης της Ελευθεροτυπίας):
"Εδώ σκαλώνουν όσοι διαλαλούν την αδιάλειπτη συνέχεια του Ελληνισμού:
η εθνική ταυτότητα, μια έννοια που δημιουργήθηκε μαζί με το εθνικό κράτος για να υποκαταστήσει τις ταυτότητες που προηγήθηκαν (φυλετική, εθνοτική, θρησκευτική), προβάλλεται αναχρονιστικά στο παρελθόν ως προϋπάρξασα και αναλλοίωτη επί χιλιάδες χρόνια.
Ετσι η Ιστορία γίνεται μεταφυσική, με προφανείς ιδεολογικές προεκτάσεις.
Δηλαδή, αντί να παράγει τα κοινωνικά φαινόμενα, αναδεικνύει την ουσία των πραγμάτων.
Εδώ όμως παραμονεύει και η ειρωνεία: ενώ επικρίνουν όσους μιλούν για ιστορικές κατασκευές, οι ελληνόφρονες κάνουν ανεπίγνωστα ακριβώς αυτό που καταδικάζουν, εφόσον η θεωρία τους εξουσιοδοτείται από μια στιγμή ιδεολογικής λήθης -δηλαδή, δεν ξεχνούν απλώς, αλλά ξεχνούν ότι ξεχάσαν-, για να μπορέσουν στη συνέχεια να ανακαλύψουν ως πραγματολογικό στοιχείο ό,τι έχουν οι ίδιοι κατασκευάσει: τον διαχρονικό Ελληνα ως ιστορικό υποκείμενο που δεν υπόκειται στην Ιστορία.
Όλο το άρθρο: http://www.diamet.gr/sx_printText.asp?textID=3225
doctor
Παραθέτω μερικά πολύ ωραία αποσπάσματα:
1) Η κατά προτεραιότητα έμφαση στη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών δεν αποτελεί, βέβαια, καινοφανές στοιχείο της ελληνικής Εκπαίδευσης· κάθε άλλο. Αποτελεί, λιγότερο ή περισσότερο, χαρακτηριστικό στοιχείο της από την εποχή της Αντιβασιλείας (1833-1835).
2) Είναι θεμιτό να επιδιώκουμε την καλλιέργεια στους μαθητές μίας ιστορικοπολιτισμικής ταυτότητας ή, καλύτερα, συνείδησης –ο όρος είναι πιο εύπλαστος και δυναμικός, αφού επιδέχεται ευκολότερα μετατοπίσεις– προσκολλημένης στα αρχαία κλέη;
Αποκομίζει κανείς την εντύπωση ότι η ελληνική κλασική αρχαιότητα εκλαμβάνεται ως διαχρονικό πρότυπο που καταξιώνει το παρελθόν και το παρόν της Ελλάδας.
Εκλαμβάνεται ως «κτήμα ες αεί» και λειτουργεί παραδειγματικά, φρονηματιστικά, δηλαδή προληπτικά ή αποτρεπτικά, σε σχέση με τους κινδύνους που εγκυμονούν το παρόν και το αβέβαιο μέλλον.
Στη μελέτη αυτής της περιόδου αναζητούνται διδάγματα με υπερχρονική –βλ. ανιστορική– αξία, αναζητείται, κυρίως, αίγλη δανεική.
3) Αλλά, σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης και ενεργούς συμμετοχής στα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι άραγε θεμιτό «εμείς» να αντιτείνουμε, με την έμφαση στη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, την παλινδρόμηση σε παραδοσιακές και διαχρονικές –υποτίθεται– αξίες της ελληνικής Εκπαίδευσης;
Μήπως η στρατηγική αυτή ερείδεται, κατά βάθος, σε ξενοφοβικές ανησυχίες και αμυντικές αναδιπλώσεις;
4) Φοβάμαι ότι η αντίληψη περί Ελληνισμού, που «αντιστέκεται και ακτινοβολεί ανά τους αιώνες», ζει και βασιλεύει στην ελληνική σχολική Εκπαίδευση.
Αποτελεί, χωρίς να είναι φυσικά η μόνη, μία από τις βασικότερες πληγές της, ένα από τα αίτια και αιτιατά ταυτόχρονα της κακοδαιμονίας της.
Ενδεχομένως και άλλοι όροι –όπως επιστημονικός επαρχιωτισμός, προγονοπληξία, εθνοκεντρισμός κοπής 19ου αιώνα ή ακόμη και πολιτισμικός ρατσισμός– θα ταίριαζαν, τουλάχιστον εν μέρει, για να χαρακτηρίσουν το ίδιο φαινόμενο.
5) Ακόμη χειρότερη φαίνεται η διαπίστωση ότι η νοοτροπία αυτή, της συντηρητικής έως ξενοφοβικής αναδίπλωσης σε μία μορφή παραδοσιακής ταυτότητας με έμφαση σε εθνοπολιτισμικές αξίες, είναι πολύ πιθανόν ότι διέπει, ως γενικευμένη στάση, την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, αν κρίνουμε από τα συμπεράσματα μιας σειράς πρόσφατων ερευνών.
Αναφέρω ενδεικτικά:{..} Σύμφωνα με τα πορίσματα μιας ευρωπαϊκής έρευνας που ανακοινώθηκαν από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών το 2003, οι Έλληνες, σε σύγκριση με άλλους 23 ευρωπαϊκούς λαούς, κατατάχθηκαν ως οι περισσότερο θρησκόληπτοι και ξενοφοβικοί, τελευταίοι στην ανεκτικότητα προς άτομα διαφορετικής φυλής και εθνότητας, προς τους μετανάστες και τους ομοφυλόφιλους. (Βλ.http://www.europeansocialsurvey.org και http://www.ekke.gr/ess και Ελευθεροτυπία, 6/11/2003).
6) Δεν πρέπει, δε, να παραβλεφθεί η ευθύνη της κοινότητας των Ελλήνων ιστορικών στην εδραίωση αυτών των παραδοσιακών εθνοκεντρικών αντιλήψεων.
Όπως σημειώνει ο Π. Κιτρομηλίδης: ο «εθνικιστικός λαϊκισμός, από τον οποίο δεν μπόρεσε να χειραφετηθεί η Αριστερά, προσέδωσε στη ρομαντική θεωρία [περί έθνους] κανονιστικό χαρακτήρα με γενικότερη απήχηση στην κοινωνία και τη διανοητική ζωή.
[...] το κανονιστικό πλαίσιο του εθνικού λόγου που καθιέρωσε το παπαρρηγοπούλειο σχήμα ως μια από τις θεμελιώδεις του παραδοχές υπήρξε κοινό σε κορυφαίους συντηρητικούς στοχαστές που εξέφρασαν με απόλυτη σοβαρότητα και συνοχή τη συμβατική αντίληψη του έθνους, όπως ο Κ. Τσάτσος ή ο Δ. Ζακυθηνός, σε φιλελεύθερους που αναζητούσαν εναλλακτικούς τρόπους πνευματικής έκφρασης του Ελληνισμού, όπως ο Γ. Θεοτοκάς, ο Γ. Σεφέρης και ο Ι.Θ. Κακριδής, και σε αριστερούς στοχαστές, όπως ο Νίκος Βέης, ο Αλέξανδρος Σβώλος και ο Νίκος Σβορώνος» (Π. Κιτρομηλίδης, «Η ιδέα του έθνους και της εθνικής κοινότητας στην ελληνική ιστοριογραφία», στο Πασχάλης Κιτρομηλίδης – Τριαντάφυλλος Σκλαβενίτης (επιμέλεια), Ιστοριογραφία της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας 1833-2002, τόμ. Α΄, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Αθήνα 2004, σσ. 42-43.. ).
7) Για το ίδιο θέμα σημειώνει ο Γ. Δερτιλής:
«Από συστάσεως του ελληνικού κράτους έως τη δεκαετία του 1970, οι περισσότεροι έλληνες ιστορικοί (διότι υπήρξαν και εξαιρέσεις, βεβαίως) ασχολήθηκαν αμέσως ή εμμέσως με την προσπάθεια να δομήσουν το λόγο του ελληνικού εθνικισμού και να νομιμοποιήσουν την πράξη του [...].
Ήταν τόσο πολύ αφοσιωμένοι […] σ’ αυτό το ειδικό ζητούμενο της εθνικής τους συνείδησης, ζητούμενο έμμονο και συμπλεγματικό, ώστε προσανατολίστηκαν σχεδόν αποκλειστικώς στη σύνδεση του Ελληνισμού με το Βυζάντιο και με την αρχαιότητα, άμεση ή έμμεση [...].
Ήταν τόσο απορροφημένοι […] από τον (κάπως αφελή) ιστορικισμό τον οποίο τους επέβαλλε το έμμονο και συμπλεγματικό ζητούμενο της εθνικής ταυτότητας ώστε, θεωρητικώς και μεθοδολογικώς, πίστευαν ειλικρινώς ότι δεν όφειλαν να επικοινωνήσουν με τις κοινωνικές επιστήμες» (Γιώργος Δερτιλής, «Σιωπές, μονομέρειες και μόδες στην ιστοριογραφία», ό.π., σσ. 278-279).
Όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://www.alfavita.gr/artra/artro20070417c.php
***
Όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://www.alfavita.gr/artra/artro20070417c.php
***
Αντί επιλόγου παραθέτω μια υπέροχη σκέψη του Γιώργου Γιαννουλόπουλου από άρθρο του στην Ελευθεροτυπία της 14/3/2007 (Η γελοιογραφία της Ιστορίας) στο οποίο αποδομεί εύκολα τον λαϊκίστικο βερμπαλιστικό αριστερο-εθνικιστικό λόγο του γελοιογράφου Στάθη (επίσης της Ελευθεροτυπίας):
"Εδώ σκαλώνουν όσοι διαλαλούν την αδιάλειπτη συνέχεια του Ελληνισμού:
η εθνική ταυτότητα, μια έννοια που δημιουργήθηκε μαζί με το εθνικό κράτος για να υποκαταστήσει τις ταυτότητες που προηγήθηκαν (φυλετική, εθνοτική, θρησκευτική), προβάλλεται αναχρονιστικά στο παρελθόν ως προϋπάρξασα και αναλλοίωτη επί χιλιάδες χρόνια.
Ετσι η Ιστορία γίνεται μεταφυσική, με προφανείς ιδεολογικές προεκτάσεις.
Δηλαδή, αντί να παράγει τα κοινωνικά φαινόμενα, αναδεικνύει την ουσία των πραγμάτων.
Εδώ όμως παραμονεύει και η ειρωνεία: ενώ επικρίνουν όσους μιλούν για ιστορικές κατασκευές, οι ελληνόφρονες κάνουν ανεπίγνωστα ακριβώς αυτό που καταδικάζουν, εφόσον η θεωρία τους εξουσιοδοτείται από μια στιγμή ιδεολογικής λήθης -δηλαδή, δεν ξεχνούν απλώς, αλλά ξεχνούν ότι ξεχάσαν-, για να μπορέσουν στη συνέχεια να ανακαλύψουν ως πραγματολογικό στοιχείο ό,τι έχουν οι ίδιοι κατασκευάσει: τον διαχρονικό Ελληνα ως ιστορικό υποκείμενο που δεν υπόκειται στην Ιστορία.
Όλο το άρθρο: http://www.diamet.gr/sx_printText.asp?textID=3225
doctor
Παρασκευή 18 Μαΐου 2007
Σέρρα (Πυρρίχειος)
O Σπουδαιότερος από του χορούς του Πόντου είναι ο Πυρρίχειος (χορός της φωτιάς) που αποτελεί αρχαιοελληνική πολιτισμική κληρονομιά.
Τον χόρεψαν οι Κουρήτες, οι Αθηναίοι στα Παναθήναια και οι Λάκωνες στα Διοσκούρεια.
Οι Έλληνες του Πόντου τον διατήρησαν ζωντανό έως τις μέρες μας.
Ο Πυρρίχειος είναι οπωσδήποτε πολεμικός χορός και χορεύεται με όπλα.
Ο Αριστοφάνης (450-388 π.Χ) αναφέρει ότι αυτός ο χορός ήταν στρατιωτικός και ένοπλος, ο δε Πλάτων (427-347 π.Χ.) περιγράφει τον Πυρρίχειο ως πολεμικό χορό με φάσεις άμυνας και επίθεσης και με τους χορευτές παρατεταγμένους με τα όπλα τους σε στρατιωτική διάταξη.
Ο Όμηρος τον θεωρούσε ως ένα από τους σπουδαιότερους χορούς.
Ο Πυρρίχειος χορός λέγεται και Σέρρα, επειδή χορευόταν κυρίως κοντά στον ποταμό Σέρρα της Τραπεζούντας.
Οι γρήγορες κινήσεις του σώματος,
η σύσφιξη των χορευτών μεταξύ τους,
η βίαια στροφή των ποδιών στο δάπεδο,
οι συσπάσεις των μυών του σώματος,
ο ενθουσιασμός που καταλαμβάνει τους θεατές όταν βλέπουν τους χορευτές,
όλα αυτά προσδίδουν αίγλη και πρωτοτυπία στο χορευτικό αυτό σύμπλεγμα.
Μπορεί κάποιος να κατατάξει τον Πυρρίχειο μεταξύ των διασημοτέρων χορών.
Παλαιότερα, ο Πυρρίχειος λεγόταν στην Κύπρο "πρόλις", στην Μακεδονία "τελεσίας", στην Κρήτη "ορδίτης ή επικρήδιος" στη Θράκη "κλαβρισμός". Παραλλαγές του, σήμερα, στην Κρήτη, είναι ο Πεντοζάλης (ή Πεντοζάλι) και ο πηδηχτός.
Απολαύστε τον χορό:
http://www.youtube.com/watch?v=T8Q4iMtBoCc
Σας άρεσε η μελιστάλακτη-Photo shop περιγραφή του χορού;
Για μπείτε για σκοτσέζικο ντους τώρα (τα παρακάτω είναι από τον φίλο abdal):
1. Πυρρίχειος
Όλοι οι χοροί που χορεύονται γύρω από φωτιά είναι πυρρίχειοι.
Το να προσπαθούμε να ταυτίζουμε έναν χορό του Πόντου όπως είναι σήμερα (ή τα πρόσφατα χρόνια) γνωστός με ένα σύνολο από χορούς της ελληνόφωνης σφαίρας είναι πρόχειρο (μια μελέτη τους δείχνει ότι είναι και λανθασμένο).
Ακόμη περισσότερο, το να κάνουμε αβασάνιστες αναγωγές σε αρχαίους πυρρίχειους είναι έως και κωμικό. (Γιατί άλλωστε δεν ρίχνουμε μια ματιά και σε ανάλογους πυρρίχειους στον Καύκασο, τη Μεσοποταμία, την Ανατολία, τα νησιά, στη Β. Αφρική κλπ κλπ;
Θα λέγεμε και τότε, με την ίδια άνεση, ότι "Ο Πυρρίχειος" είναι απολύτως... "αρχαιοελληνικός";
Αν ναι, για ποιον από όλους τους --υποθετικούς!-- πυρρίχειους του μακρινού παρελθόντος θα μιλάμε; Και με τι στοιχεία;)
Δυστυχώς ΚΑΝΕΝΑΣ από τους μελετητές δεν έχει στα σοβαρά τεκμηριώσει κάποια ομοιότητα (βήματα, κίνηση, περίσταση κλπ) με αρχαιοελληνικούς χορούς (πώς να το κάνει άλλωστε; κάποια αγγεία και ανάγλυφα που δείχνουν χορό δεν δίνουν --καθόλου-- επαρκείς πληροφορίες) πέρα των προφανών: πρόκειται για χορό γύρω από/πλάι σε φωτιά.
Το ότι είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ παραδοσιακά ανδρικός χορός ελέγχεται (πόσο πίσω φτάνει κανείς στην παράδοση;).
Άλλωστε πολλοί "γέρανοι" πυρρίχειοι χοροί ήταν μεικτοί.
2. Σέρρα.
Πιθανώς λατινικής προέλευσης. Ενδέχεται να δηλώνει την οροσειρά του Πόντου (Ποντιακές Άλπεις), που έκοβε εντελώς το πέρασμα προς τον Εύξεινο Πόντο μέχρι που οι Ρωμαίοι έφτιαξαν τον περίφημο βουνίσιο δρόμο προς την Τραπεζούντα. Το θέμα του ονόματός του χορού αυτοού είναι πολύ ενδιαφέρον αλλά τεράστιο.
Τον χόρεψαν οι Κουρήτες, οι Αθηναίοι στα Παναθήναια και οι Λάκωνες στα Διοσκούρεια.
Οι Έλληνες του Πόντου τον διατήρησαν ζωντανό έως τις μέρες μας.
Ο Πυρρίχειος είναι οπωσδήποτε πολεμικός χορός και χορεύεται με όπλα.
Ο Αριστοφάνης (450-388 π.Χ) αναφέρει ότι αυτός ο χορός ήταν στρατιωτικός και ένοπλος, ο δε Πλάτων (427-347 π.Χ.) περιγράφει τον Πυρρίχειο ως πολεμικό χορό με φάσεις άμυνας και επίθεσης και με τους χορευτές παρατεταγμένους με τα όπλα τους σε στρατιωτική διάταξη.
Ο Όμηρος τον θεωρούσε ως ένα από τους σπουδαιότερους χορούς.
Ο Πυρρίχειος χορός λέγεται και Σέρρα, επειδή χορευόταν κυρίως κοντά στον ποταμό Σέρρα της Τραπεζούντας.
Οι γρήγορες κινήσεις του σώματος,
η σύσφιξη των χορευτών μεταξύ τους,
η βίαια στροφή των ποδιών στο δάπεδο,
οι συσπάσεις των μυών του σώματος,
ο ενθουσιασμός που καταλαμβάνει τους θεατές όταν βλέπουν τους χορευτές,
όλα αυτά προσδίδουν αίγλη και πρωτοτυπία στο χορευτικό αυτό σύμπλεγμα.
Μπορεί κάποιος να κατατάξει τον Πυρρίχειο μεταξύ των διασημοτέρων χορών.
Παλαιότερα, ο Πυρρίχειος λεγόταν στην Κύπρο "πρόλις", στην Μακεδονία "τελεσίας", στην Κρήτη "ορδίτης ή επικρήδιος" στη Θράκη "κλαβρισμός". Παραλλαγές του, σήμερα, στην Κρήτη, είναι ο Πεντοζάλης (ή Πεντοζάλι) και ο πηδηχτός.
Απολαύστε τον χορό:
http://www.youtube.com/watch?v=T8Q4iMtBoCc
Σας άρεσε η μελιστάλακτη-Photo shop περιγραφή του χορού;
Για μπείτε για σκοτσέζικο ντους τώρα (τα παρακάτω είναι από τον φίλο abdal):
1. Πυρρίχειος
Όλοι οι χοροί που χορεύονται γύρω από φωτιά είναι πυρρίχειοι.
Το να προσπαθούμε να ταυτίζουμε έναν χορό του Πόντου όπως είναι σήμερα (ή τα πρόσφατα χρόνια) γνωστός με ένα σύνολο από χορούς της ελληνόφωνης σφαίρας είναι πρόχειρο (μια μελέτη τους δείχνει ότι είναι και λανθασμένο).
Ακόμη περισσότερο, το να κάνουμε αβασάνιστες αναγωγές σε αρχαίους πυρρίχειους είναι έως και κωμικό. (Γιατί άλλωστε δεν ρίχνουμε μια ματιά και σε ανάλογους πυρρίχειους στον Καύκασο, τη Μεσοποταμία, την Ανατολία, τα νησιά, στη Β. Αφρική κλπ κλπ;
Θα λέγεμε και τότε, με την ίδια άνεση, ότι "Ο Πυρρίχειος" είναι απολύτως... "αρχαιοελληνικός";
Αν ναι, για ποιον από όλους τους --υποθετικούς!-- πυρρίχειους του μακρινού παρελθόντος θα μιλάμε; Και με τι στοιχεία;)
Δυστυχώς ΚΑΝΕΝΑΣ από τους μελετητές δεν έχει στα σοβαρά τεκμηριώσει κάποια ομοιότητα (βήματα, κίνηση, περίσταση κλπ) με αρχαιοελληνικούς χορούς (πώς να το κάνει άλλωστε; κάποια αγγεία και ανάγλυφα που δείχνουν χορό δεν δίνουν --καθόλου-- επαρκείς πληροφορίες) πέρα των προφανών: πρόκειται για χορό γύρω από/πλάι σε φωτιά.
Το ότι είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ παραδοσιακά ανδρικός χορός ελέγχεται (πόσο πίσω φτάνει κανείς στην παράδοση;).
Άλλωστε πολλοί "γέρανοι" πυρρίχειοι χοροί ήταν μεικτοί.
2. Σέρρα.
Πιθανώς λατινικής προέλευσης. Ενδέχεται να δηλώνει την οροσειρά του Πόντου (Ποντιακές Άλπεις), που έκοβε εντελώς το πέρασμα προς τον Εύξεινο Πόντο μέχρι που οι Ρωμαίοι έφτιαξαν τον περίφημο βουνίσιο δρόμο προς την Τραπεζούντα. Το θέμα του ονόματός του χορού αυτοού είναι πολύ ενδιαφέρον αλλά τεράστιο.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=7995
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΘΝΟΣ", ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΜΑΪΟΥ 2007
Το βιβλίο-αφιέρωμα έχει συγγράψει ο κ. Βλάσσης Αγτζίδης, διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας.
Το βιβλίο δυστυχώς παίζει Ελλάδα-Τουρκία 100-0 και μεροληπτεί αποτελώντας έτσι ένα ακόμη βιβλίο ιστορικής προπαγάνδας και όχι σοβαρή ιστορική μελέτη.
Τέλος, δεν μπορώ να καταλάβω πως η γενοκτονία των Ποντίων έγινε θέμα προπαγάνδας των ακροδεξιών και θέμα αδιαφορίας των "προοδευτικών"...
Ένα γεγονός καταδικασμού του εθνικισμού έγινε σημαία προπαγάνδας των ελλήνων εθνικιστών και φασιστών.
Οι προοδευτικοί ενώ μιλάνε για το Ολοκαύτωμα ή για κάθε εθνοκάθαρση στα πιο απίθανα σημεία του κόσμου, στο θέμα των ποντίων φοβούνται να μιλήσουν για να μην τους χαρακτηρίσουν ως εθνικιστές!
doctor
Πέμπτη 10 Μαΐου 2007
Στα ψιλά των εφημερίδων...
Μια είδηση που λογικά θα έπρεπε να μονοπωλεί τα δελτία των ειδήσεων και τα ακροδεξιά έντυπα που τόσο καιρό πούλαγαν πατριωτισμό με τη σέσουλα.
Ένα γεγονός για το οποίο όλοι οι -υποτίθεται- πατριώτες και εθναμύντορες, όλοι αυτοί που αντέδρασαν τόσο επίμονα στο βιβλίο της ιστορίας της Στ' Δημοτικού, λέγοντας ότι θέλουν να διασώσουν την ιστορία τους, θα έπρεπε να διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας.
Kαι όμως, μόλις χθες (9/5/2007) η σημερινή κυβέρνηση διέπραξε ένα έγκλημα κατά της ιστορίας αυτού του τόπου.
Παρακολουθείστε τα γεγονότα:
Α) Οι γνωστές "εξυπνάδες" και πολιτικάντικες υποσχέσεις:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=790200
Β) Η εξαγγελία διεξαγωγής της ...μάχης:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=789292
Γ) Και η τραγωδία:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=800783&lngDtrID=244
Τόσο κοστολογείται η ελληνική επανάσταση από τους κυβερνώντες: 125.000 ευρώ.
Ούτε σεντ παραπάνω!
113 έγγραφα, 1.000 ευρώ περίπου για το κάθε έγγραφο...
Ενώ η κρατική ΕΡΤ θα δώσει 30.000.000 ευρώ για να βλέπουμε τις ΠΑΕ του Κόκκαλη και του Βαρδινογιάννη...
Που είναι οι Χριστόδουλοι, οι Καρατζαφέρηδες, ο Στάθης, ο Ζουράρις και οι λοιποί εθναμύντορες;
Κανένας δεν είπε τίποτα, η είδηση πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων.
Στο Αντίβαρο ούτε κουβέντα. Τσάμπα μάγκες όλοι τους...
Και αναδεικνύω το θέμα εγώ, ένας οπαδός της παγκοσμιοποίησης, χαρακτηρισμένος πολλάκις από τους εθνικιστές ως εθνικός μειοδότης και ανθέλλην.
Να σας χέσω όλους σας πατριώτες του κερατά...
Πουλάνε την ιστορία σας και σεις βλέπετε Eurovision και η μόνη σας ασχολία είναι το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού.
Ανθρωπάκια, αν διαβάζατε ιστορία θα καταλαβαίνατε τι έγκλημα διέπραξε η ανεκδιήγητη Γιαννάκου.
Έχετε και το θράσσος να αυτοαποκαλείστε απόγονοι των αρχαίων ελλήνων τρομάρα σας...
doctor
Ένα γεγονός για το οποίο όλοι οι -υποτίθεται- πατριώτες και εθναμύντορες, όλοι αυτοί που αντέδρασαν τόσο επίμονα στο βιβλίο της ιστορίας της Στ' Δημοτικού, λέγοντας ότι θέλουν να διασώσουν την ιστορία τους, θα έπρεπε να διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας.
Kαι όμως, μόλις χθες (9/5/2007) η σημερινή κυβέρνηση διέπραξε ένα έγκλημα κατά της ιστορίας αυτού του τόπου.
Παρακολουθείστε τα γεγονότα:
Α) Οι γνωστές "εξυπνάδες" και πολιτικάντικες υποσχέσεις:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=790200
Β) Η εξαγγελία διεξαγωγής της ...μάχης:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=789292
Γ) Και η τραγωδία:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=800783&lngDtrID=244
Τόσο κοστολογείται η ελληνική επανάσταση από τους κυβερνώντες: 125.000 ευρώ.
Ούτε σεντ παραπάνω!
113 έγγραφα, 1.000 ευρώ περίπου για το κάθε έγγραφο...
Ενώ η κρατική ΕΡΤ θα δώσει 30.000.000 ευρώ για να βλέπουμε τις ΠΑΕ του Κόκκαλη και του Βαρδινογιάννη...
Που είναι οι Χριστόδουλοι, οι Καρατζαφέρηδες, ο Στάθης, ο Ζουράρις και οι λοιποί εθναμύντορες;
Κανένας δεν είπε τίποτα, η είδηση πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων.
Στο Αντίβαρο ούτε κουβέντα. Τσάμπα μάγκες όλοι τους...
Και αναδεικνύω το θέμα εγώ, ένας οπαδός της παγκοσμιοποίησης, χαρακτηρισμένος πολλάκις από τους εθνικιστές ως εθνικός μειοδότης και ανθέλλην.
Να σας χέσω όλους σας πατριώτες του κερατά...
Πουλάνε την ιστορία σας και σεις βλέπετε Eurovision και η μόνη σας ασχολία είναι το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού.
Ανθρωπάκια, αν διαβάζατε ιστορία θα καταλαβαίνατε τι έγκλημα διέπραξε η ανεκδιήγητη Γιαννάκου.
Έχετε και το θράσσος να αυτοαποκαλείστε απόγονοι των αρχαίων ελλήνων τρομάρα σας...
doctor
Πέμπτη 3 Μαΐου 2007
Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι κατοικεί
Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι οταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω
περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να'σαι ζωντανή
Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)